ตอนที่ 10
บทที่ 10
September 18, 2026
ข่าวลือทั่วเมืองหลวง
เมืองหลวงต้าเยี่ยนไม่เคยขาดเรื่องซุบซิบนินทาโดยเฉพาะเรื่องของสตรีและหากสตรีผู้นั้นเกี่ยวข้องกับ “หยางเซียวหาน” ราชครูผู้เย็นชาราวเทพเซียน ข่าวลือนั้นยิ่งแพร่เร็วราวไฟลามทุ่ง เพียงข้ามคืน ชื่อของ “เวินซูฉี” ก็กลายเป็นเรื่องขบขันของคนทั้งเมือง ร้านน้ำชา โรงเตี๊ยม ตลาดสด แม้แต่ในเรือนคุณหนูตระกูลใหญ่ ต่างพูดถึงนางไม่หยุด
“ได้ยินหรือไม่ คุณหนูสามจวนเวินปีนเตียงราชครูจริง ๆ”
“สตรีเช่นนั้นยังมีหน้าอยู่ในเมืองหลวงอีกหรือ”
“ข้าได้ยินว่าราชครูรังเกียจนางจนไม่ยอมแม้แต่จะมองหน้า”
“สมควรแล้ว หญิงไร้ยางอายเช่นนั้น ต่อให้เปลือยกายอยู่ตรงหน้า บุรุษดี ๆ คนใดจะอยากแตะต้อง”
เสียงหัวเราะดังลั่นทั่วโรงเตี๊ยม บุรุษหลายคนยกจอกสุราขึ้นพลางหัวเราะเยาะ
“แต่เวินซูฉีก็หน้าตาดีอยู่ไม่น้อยนะ”
“หน้าตาดีแล้วอย่างไร หญิงที่ไร้ศักดิ์ศรีก็ไม่ต่างจากหญิงคณิกา”
“ได้ยินว่าราชครูเกือบจะส่งนางเข้าคุกด้วยซ้ำ”
“หากเป็นข้า ข้าคงให้คนตีจนตาย!”
เสียงเหล่านั้นดังลอดเข้าหูคนผู้หนึ่งที่นั่งอยู่มุมโรงเตี๊ยม ชายชุดดำยกถ้วยชาขึ้นดื่ม สีหน้าเย็นชาไม่เปลี่ยน โม่เฉินปรายตามองผู้คนรอบด้านอย่างรำคาญ คนพวกนี้กล้าพูดถึงราชครูเหมือนเป็นเรื่องสนุกจริง ๆ เขาหันกลับไปมองบุรุษตรงหน้า
“นายท่าน จะให้ข้าปิดปากพวกเขาหรือไม่ขอรับ”
หยางเซียวหานนั่งนิ่งริมหน้าต่าง ดวงตาคมทอดมองถนนด้านล่าง “ไม่จำเป็น”
โม่เฉินลังเล “แต่ข่าวลือเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ แล้วขอรับ”
หยางเซียวหานวางถ้วยชาลงช้า ๆ “ปากคน ปิดได้ทั้งหมดหรือ”
โม่เฉินเงียบ… นั่นก็จริง ยิ่งห้าม คนยิ่งพูด ทันใดนั้น เสียงโต๊ะข้าง ๆ ก็ดังขึ้นอีก
“พวกเจ้าว่าเวินซูฉีจะยังกล้ามีชีวิตอยู่ต่อหรือไม่”
“ถ้าเป็นข้า คงผูกคอตายไปแล้ว”
“ได้ยินว่านางยังหน้าด้านปฏิเสธการแต่งงานกับราชครูอีก!”
“ฮ่า ๆๆ เรื่องนี้ข้าไม่เชื่อเด็ดขาด นางคงเล่นละครยั่วราชครูมากกว่า”
“ถูกต้อง หญิงเช่นนั้นมีหรือจะไม่อยากแต่ง!”
เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง โม่เฉินขมวดคิ้วแต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจ คือหยางเซียวหานกลับไม่พูดอะไรบุรุษผู้เย็นชากำลังทอดสายตามองออกไปด้านนอกเงียบ ๆ ในหัวเขากลับปรากฏภาพหญิงสาวคนหนึ่ง