บทที่ 9

ก่อนออกจากห้องโถง หยางเซียวหานหยุดเดินเล็กน้อย แล้วหันมามองเวินซูฉี “จำคำของเจ้าไว้ให้ดี”

เวินซูฉียิ้มก่อนเอ่ย “ท่านก็เช่นกัน อย่ามาขอแต่งกับข้าภายหลังแล้วกัน”

เสียงสูดลมหายใจดังทั่วห้อง หยางเซียวหานนิ่งไปจากนั้นใบหน้าของเขาเย็นลงจนแทบทำให้อากาศกลายเป็นน้ำแข็ง

“ไม่มีวันนั้น” เวินซูฉีตอบทันที

“ดี ข้าจะรอดู” หยางเซียวหานเดินออกไปด้วยใบหน้าเย็นชาทว่าฝีเท้าของเขาหนักกว่าปกติเล็กน้อย เวินซูฉีมองตามแผ่นหลังนั้นแล้วถอนหายใจ

“บุรุษอะไร เอาใจยากจริง ๆ”

ชิงเอ๋อร์กระซิบเสียงสั่น “คุณหนู ท่านเพิ่งทำให้ราชครูหยางเสียหน้านะเจ้าคะ”

เวินซูฉีหันไปยิ้ม “เขาเสียหน้า แต่ข้าได้อิสระ คุ้มแล้ว”

แต่ทันทีที่นางพูดจบ เสียงของเวินหลี่เฉิงก็ดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด “เวินซูฉี! เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าทำอะไรลงไป!”

เวินซูฉีหันกลับมาอย่างสงบ

“รู้เจ้าค่ะ ข้าปฏิเสธการแต่งงานที่ไม่มีใครเต็มใจ”

เวินหลี่เฉิงชี้หน้านาง มือสั่นด้วยความโกรธ “เจ้าทำลายโอกาสเดียวที่จะรักษาชื่อเสียงของเจ้า!”

เวินซูฉีมองเขานิ่ง “ชื่อเสียงที่ต้องแลกด้วยการแต่งกับคนที่เกลียดข้า ข้าไม่ต้องการ”

คำพูดนั้นทำให้ห้องโถงเงียบลงอีกครั้ง ชั่วขณะหนึ่ง เวินหลี่เฉิงเหมือนเห็นแววตาของภรรยาเอกผู้ล่วงลับในตัวบุตรสาว ดื้อรั้น เด็ดเดี่ยว และไม่ยอมก้มหัวให้ใคร เขาชะงักไปเล็กน้อย หลิวซื่อเห็นดังนั้นก็รีบเอ่ย

“ท่านพี่ อย่าโมโหเลยเจ้าค่ะ ซูฉีคงยังสับสน ปล่อยให้นางกลับไปคิดสักคืนเถิด”

เวินซูฉีมองนางด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก “ไม่ต้องคิดแล้วเจ้าค่ะ คำตอบของข้าจะเหมือนเดิม”

พูดจบ นางคำนับอย่างขอไปที แล้วหันหลังเดินออกจากห้องโถง ชิงเอ๋อร์รีบตามไป เมื่อพ้นจากเรือนใหญ่ เด็กสาวก็ถอนหายใจยาวราวกับเพิ่งรอดชีวิต

“คุณหนู หัวใจบ่าวแทบหลุดออกมาแล้วเจ้าค่ะ”

เวินซูฉีหัวเราะ “ยังอยู่ดีไม่ใช่หรือ”