บทที่ 7

หลิวซื่อรีบเอ่ยเสียงอ่อน “ซูฉี เรื่องเมื่อคืนแพร่ไปทั่วเมืองแล้ว แม้พวกเราจะอยากปิด แต่คงปิดไม่อยู่ หากปล่อยไว้ ชื่อเสียงของเจ้าจะเสียหายหนักกว่าเดิม”

เวินซูฉียิ้ม “ชื่อเสียงข้ามีเหลือให้เสียอีกหรือเจ้าคะ”

หลิวซื่อชะงัก เวินเยว่หลันรีบพูด

“น้องสาม อย่าประชดเลย เรื่องนี้สำคัญกับชีวิตเจ้าทั้งชีวิต”

เวินซูฉีหันไปมองนาง

“พี่ใหญ่เป็นห่วงข้ามากหรือ”

“แน่นอน” เวินเยว่หลันทำหน้าจริงใจ “เจ้าเป็นน้องสาวของข้า ข้าจะไม่ห่วงได้อย่างไร”

“เช่นนั้นเมื่อคืน ตอนข้าออกจากจวน เหตุใดพี่ใหญ่ไม่ห้าม”

สีหน้าของเวินเยว่หลันแข็งไปชั่วพริบตา

“ข้า… ข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะไปจวนราชครู”

เวินซูฉีเลิกคิ้ว “จริงหรือ”

เสียงของนางไม่ดัง แต่ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบลงอย่างประหลาด หลิวซื่อรีบแทรก

“ซูฉี ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสงสัยกันเอง สิ่งสำคัญคือหาทางแก้ไขเรื่องนี้”

เวินหลี่เฉิงพยักหน้า “ถูกต้อง ข้าหารือกับราชครูหยางแล้ว ทางที่ดีที่สุดคือให้เจ้าแต่งเข้าจวนราชครู”

เวินซูฉีนิ่งไป ชิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ด้านหลังเบิกตากว้าง แต่งเข้าจวนราชครู? เวินซูฉีหันไปมองหยางเซียวหาน เขานั่งนิ่ง ใบหน้าเย็นชา ดวงตาดำลึกไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ แต่เวินซูฉีมองออกว่าเขาไม่พอใจ...ไม่สิ...เขาเกลียดความคิดนี้ แค่ถูกบังคับให้นั่งอยู่ตรงนี้ก็คงทำให้เขาอยากลุกออกไปเต็มทีแล้ว เวินซูฉีหัวเราะในใจ ดี...นางเองก็ไม่อยากแต่ง เวินหลี่เฉิงพูดต่อ

“แม้เรื่องนี้จะเกิดจากความไม่รู้ความของเจ้า แต่ราชครูหยางยอมรับผิดชอบ ถือเป็นเมตตาอย่างยิ่ง เจ้าควรรู้จักสำนึกบุญคุณ”

คำว่า “รับผิดชอบ” ทำให้หยางเซียวหานปรายตามองเวินหลี่เฉิงเย็น ๆ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้เต็มใจ หลิวซื่อยิ้มบาง

“ซูฉี หากได้แต่งกับราชครู เจ้าก็ถือว่ามีวาสนาแล้ว สตรีทั้งเมืองหลวงไม่รู้กี่คนอยากได้โอกาสเช่นนี้”

เวินเยว่หลันก้มหน้าลงเล็กน้อย มือของนางกำผ้าเช็ดหน้าแน่น นางเองก็เป็นหนึ่งในสตรีเหล่านั้น หยางเซียวหานเป็นบุรุษที่สตรีทั้งเมืองใฝ่ฝัน สูงศักดิ์ หล่อเหลา มีอำนาจ และอยู่ใกล้บัลลังก์แต่เขากลับไม่เคยชายตามองหญิงใด หากเวินซูฉีได้แต่งกับเขาเพราะเรื่องฉาวโฉ่เมื่อคืน…เวินเยว่หลันย่อมไม่ยอม เวินซูฉีเห็นทุกสีหน้าอยู่ในสายตา นางค่อย ๆ คลี่ยิ้มออกมา

“วาสนาเช่นนั้นรึ?”

หลิวซื่อพยักหน้า “ใช่ เจ้าควรยินดี”

เวินซูฉีหันไปมองหยางเซียวหานอีกครั้ง “ราชครูหยางคิดเช่นนั้นหรือไม่”