4

เสียงทุ้มดังพร้อมเจ้าของร่างสูงที่เดินเข้ามาในสายตาจนเธอตกใจ

"พี่ภาม!"

ภาพวาดลุกขึ้นทันทีเมื่อคนพี่เดินมาใกล้

"จำได้ด้วย เก่งจังครับ"

ภามยิ้มให้อย่างอารมณ์ดี ก่อนมือหนาจะเชยคางขึ้นให้สบตากัน

"ไม่ดีใจเหรอที่พี่กลับมา ไม่เห็นคุยกันเลย"

ภาพวาดสบตาคมที่เป็นประกายสื่อความหมายอย่างเขินอาย

"ดะ ดีใจค่ะ แค่ไม่รู้จะคุยอะไร"

"เหรอครับ แต่พี่มีเรื่องคุยกับภาพเยอะเลย คิดถึงมากเลยรู้มั้ยครับ"

ปากหยักก้มลงจูบหน้าผากมนแผ่วเบาจนภาพวาดหน้าร้อนผ่าว

"อย่าค่ะ"

ห้ามเสียงสั่น ทั้งที่สายตาเผลอมองไปที่อกแกร่งที่คอเสื้อแหวกลงมาอย่างกระหายแล้ว

"ไม่คิดถึงพี่เหรอครับ"

ภามสบตาหวานซึ้งจนภาพวาดเขินหนัก มือไม้เกะกะจนไม่รู้จะวางตรงไหนได้แต่จิกผ้าปูแน่น

"คะ... คิดถึงค่ะ"

คิดถึงมากจนฝันเห็นบ่อยๆด้วยซ้ำ

"ชื่นใจจัง"

"อื้อ"

ภาพวาดครางในคอ มือเล็กเกาะสองแขนแกร่งแน่น เมื่อภามก้มลงมาบดจูบร้อนแรงทันที ทั้งโหยหาทั้งอ่อนหวาน เรียกร้องตักตวงอย่างกระหายไม่หยุดพักจนภาพวาดอ่อนระทวย หอบหายใจหนัก ถูกกวาดกินซ้ำๆจนลิ้นชา ปากอิ่มเจ่อบวมแต่ภามก็ไม่หยุด

"อื้อ"

ก่อนมือหนาจะแกะกระดุมชุดเดรสออกอย่างรวดเร็ว ปากร้อนขบเม้มคอขาวเบาๆ ไล้เลียจนภาพวาดสะท้านไหว ความต้องการที่กักเก็บมานานถูกปลุกอย่างง่ายดายจนเปียกแฉะ

"อ้ะ อื้อ"