บทที่ 103 มีเจตนาที่ไม่ดี

"เรื่องนี้ฉันก็มีส่วนต้องรับผิดชอบเหมือนกัน" รสิกาพูดขึ้น "ตั้งแต่ตอนที่เป็นแฟนกับเขา ฉันก็ควรต้องนึกออกแล้วว่าจะต้องมีเรื่องพวกนี้เกิดขึ้น"

ที่จริงแล้ว ตั้งแต่แรก รสิกาได้ทำใจยอมรับไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ดังนั้นพอตอนนี้มาได้ยินคำตอบที่คาดการณ์ไว้แล้ว เธอจึงไม่ได้โกรธเคืองมากมายขนาดนั้น

เพียงแต่ว่าตอนที่รสิกาพูดคำพูดประโยคนี้ออกมานั้น แววตาของบรู๊คที่มองเห็นเธอเปลี่ยนแปลงไป เปลี่ยนเป็นตกตะลึง

บรู๊คมักจะได้ยินว่าความรักสามารถเปลี่ยนแปลงคนคนหนึ่งได้ ในตอนนั้นเขายังไม่เชื่อ เขามักจะรู้สึกว่าคนคนหนึ่งไม่ว่าจะอยู่ในห้วงเวลาแห่งความรักมากแค่ไหน ยังไงหลักการของตัวเองก็ไม่มีทางเปลี่ยน

แต่ตอนนี้ พอหันมามองรสิกา เขาก็หาเงาเดิมของเธอจากตัวเธอไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

เธอเป็นคนที่ภาคภูมิใจในตัวเองมากแค่ไหน ไม่เคยต้องมาทนลำบากใจมาก่อน แต่ตอนนี้เพื่อถนิตแล้ว เธอกลับต้องมาเก็บความลำบากใจไว้ในใจมากมายและไม่ยอมใคร

ยิ่งไม่บอกกับถนิตด้วย

เธอคิดแทนถนิตทุกอย่าง แต่ว่าตัวถนิตล่ะ?

เขาไม่มาแม้แต่งานแฟชั่นโชว์ของเธอเลยด้วยซ้ำ หนำซ้ำ......จนถึงตอนนี้แล้ว ก็ยังไม่ยอมเปิดเผยความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาออกมาอีก

เรื่องนี้ สำหรับรสิกาแล้ว มันไม่ยุติธรรม

"รุ้ง นี่มันไม่ยุติธรรมต่อเธอเลยนะ" บรู๊คเปิดปากพูดขึ้นอย่างขมขื่น

"อยู่ในโลกแห่งความรักนั้น มันก็ไม่มีคำว่ายุติธรรมอยู่แล้ว" รสิกายิ้มขึ้นมาเล็กน้อย แล้วพูดเสียงเบาขึ้นว่า "ฉันเสียสละมากกว่าหน่อยหนึ่ง เขาเสียสละน้อยกว่าหน่อยหนึ่ง มันก็เหมือนกันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"

เพราะว่าในจุดที่เธอมองไม่เห็น ถนิตเองก็กำลังพยายามเสียสละอยู่เหมือนกัน พยายามที่จะรักษาความสัมพันธ์ในครั้งนี้เอาไว้

แถม......ที่จริงแล้ว การที่พวกเขามาเป็นแฟนกัน มันก็ไม่ยุติธรรมต่อถนิตเป็นอย่างมาก

เขาสามารถเลือกสิ่งที่ดีกว่าได้ แต่กลับเลือกที่จะมาเป็นแฟนกับเธอ

เขาต้องถูกท่านเฉลิมสิทธิ์ตีเพราะเธอ ต้องขัดแย้งกับท่านเฉลิมสิทธิ์เพราะเธอ ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเพราะเธอทั้งนั้น ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว เธอยังมีอะไรให้ไม่พอใจอีก

"ดูท่า เธอจะรักเขามากจริง ๆ" บรู๊คถอนหายใจเบา ๆ ออกมาทีหนึ่ง จากนั้นก็ตบไหล่รสิกาเบา ๆ "หวังว่าพวกคุณจะสามารถรักกันตลอดไปนะ"

ในเมื่อคนที่รสิการักในตอนนี้คือถนิต ยังไงเขาก็เลือกแบบเดิมดีกว่า คอยเฝ้ามองอยู่ข้างกายเธอเงียบ ๆ ขอแค่เธอมีความสุขก็พอแล้ว

"ขอบคุณค่ะ อาจารย์" รสิกากุมมือของบรู๊คเอาไว้ แล้วยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

นี่คือความรู้สึกระหว่างลูกศิษย์กับอาจารย์ ไม่เกี่ยวข้องกับอะไร

......

พอไปตรวจสอบดูนางแบบที่หลังเวทีมาแล้ว รสิกาก็กลับมาที่หน้าเวทีด้วยความวางใจ

ตอนนี้แขกที่มารอดูโชว์ด้านนอก ก็มากันพอประมาณแล้ว นักข่าวและตากล้องมากมายก็ได้มาถึงกันแล้ว

รสิกาหาที่นั่งของตัวเองเจอแล้วนั่งลง และยังสามารถมองเห็นคนทั้งสามที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ไม่รู้ว่ากำลังคุยอะไรกันอยู่

ติรณาน่าจะนั่งติดอยู่กับนีรชาในตอนแรก แต่ว่าเปรมสุธีร์พยายามมานั่งแทรกตรงกลางระหว่างทั้งสองคน จึงให้พวกเธอต้องแยกออกจากกัน

พอแยกออกจากกันแล้วตัวเองก็หันไปคุยกับติรณาอยู่ตลอด โดยตั้งแต่ต้นจนไม่คิดว่ามีนีรชาคนนี้อยู่ด้วยเลย รสิกาเห็นนีรชาโกรธจนหน้าเรียวแดงระเรื่อ และแทบจะอยากยื่นเท้าออกไปเตะเปรมสุธีร์สักที

ส่วนติรณาที่อยู่อีกด้านหนึ่ง ไม่ว่าเปรมสุธีร์จะพูดอะไร ก็ทำเป็นไม่ได้ยินไปเลย แล้วก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์ของตัวเองไป

ส่วนรสิกาก็แอบปิดปากขำอยู่ทางนี้ พวกเขาสามคนนี้ช่างเป็นตัวตลกมากจริง ๆ ถ้าเกิดตอนที่อารมณ์ไม่ดีขึ้นมา แล้วลากพวกเขาสามคนออกมาก็คงจะได้ดูละครดี ๆ สักฉากแน่

"หัวเราะอะไรเหรอ?"