บทที่ 105 ตกลงใครเป็นคนทำ?

"ทำไมต้องไม่สนด้วยล่ะ!" นีรชาเพิ่งจะตอบกลับไปคอมเม้นต์หนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นมา จ้องมองไปที่รสิกาอย่างจริงจัง "พวกคนในโซเชียลนี่ ช่างไม่รู้เรื่องอะไรก็มาเริ่มพูดจาไร้สาระแล้ว นีรู้สึกโกรธมาจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่ข่าวนั่นเป็นเรื่องโกหกทั้งนั้น จะไปเป็นเรื่องจริงได้ยังไงกัน!"

ในตอนที่กำลังพูดอยู่นั้น นีรชาก็พบว่ามีคนตอบเธอมาแล้ว เธอกำลังจะคิดคำพูดพิมพ์ตอบกลับไป โทรศัพท์ก็ถูกรสิกาแย่งไปซะแล้ว

"ออกไปเดินเล่นเป็นเพื่อนพี่หน่อยเถอะ"

รสิกาพูดขึ้น

พอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา คาดว่าทางสตูดิโอก็คงจะวุ่นวายไปหมดแล้วแน่ ๆ นี่เป็นเรื่องที่เธอทำให้เกิดขึ้นมา เธอไม่อาจจะเอาแต่หลบอยู่ในบ้านแล้วไม่ออกไปจัดการได้

"จะไปไหนคะ?" นีรชารีบหมุนตัวเข้าไปในห้องไปเอาหมวกและแว่นกันแดดออกมา "ไป ไป ไป"

รสิกาโดนบังคับให้ใส่หมวกและแว่นกันแดดแล้วถูกผลักออกจากประตูไป พอเข้ามาในลิฟต์แล้ว เธอก็มองเห็นเงาที่ถูกไฟสะท้อนในลิฟต์ส่องออกมา แล้วก็พูดเสียงต่ำขึ้นว่า "พวกเราจำต้องแต่งตัวเป็นแบบนี้จริง ๆ เหรอ?"

"แน่นอนซิคะ ตอนนี้พี่รุ้งเป็นบุคคลสาธารณะแล้วนะคะ ออกจากบ้านก็ต้องระวังตัวหน่อยค่ะ!" นีรชาพยักหน้าขึ้น แล้วก็พูดขึ้นอย่างจริงจัง

พอรสิกาเห็นเงาที่สะท้อนขึ้นมาในกระจกอีกครั้ง ก็รู้สึกเขินอายขึ้นมาเล็กน้อย

ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าแต่งตัวแบบนี้ แล้วถึงจะทำให้เป็นจุดสนใจของคนอื่นมากกว่านะ!

พอขึ้นมานั่งในรถตัวเองแล้ว รสิกาถึงรู้สึกว่าตัวเองดูปลอดภัยขึ้นมาหน่อย

"พี่รุ้ง เดี๋ยวพี่จะไปหาอาจารย์ของพี่เหรอคะ" พอนีรชาคาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จเรียบร้อย ก็เหมือนกับว่าจะนึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วก็เงยหน้าขึ้นมาถาม

"น่าจะไม่ไปนะ ทำไมเหรอ?" รสิกาสตาร์ทรถแล้วขับเคลื่อนออกไป

"ไม่ไปเหรอคะ?" บนใบหน้าของนีรชามีแววผิดหวังพาดผ่านไปเสี้ยวหนึ่ง "ฉันก็นึกว่าพี่จะไปซะอีก"

"เมื่อเช้าโทรคุยกับอาจารย์แล้ว เรื่องนี้ตอนนี้ยังร้อนใจไม่ได้ ดังนั้นฉันจึงจะไม่ไปหาอาจารย์ชั่วคราวก่อน" รสิกาถอนหายใจ "ถ้าเกิดว่าโดนสื่อถ่ายรูปอะไรได้อีกละก็ งั้นฉันก็คงจะอธิบายไม่ชัดเจนแล้ว"

เรื่องราวในครั้งนี้ เธอเองก็รู้สึกผิดต่อบรู๊คอยู่ในใจบ้างเหมือนกัน

บรู๊คบอกว่าเธอสามารถใช้เรื่องในครั้งนี้ มาทำให้ชื่อเสียงของตัวเองโด่งดังขึ้น แต่ว่าการลากบรู๊คเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ยังไงในใจของรสิกาก็รู้สึกละอายใจอยู่ไม่น้อย

"แบบนั้นมันก็ใช่อยู่" นีรชาพยักหน้าขึ้นเล็กน้อย เธอบีบคางไปเล็กน้อย ท่าทางอย่างกับว่ากำลังครุ่นคิด "แต่นีรู้สึกว่าเรื่องนี้ มันต้องไม่ง่ายดายแบบนั้นแน่"

"แน่นอนว่าไม่ง่ายดาย" รสิกาหรี่ตาลงเล็กน้อย "ฉันว่าเรื่องนี้กับเรื่องที่ฉันโดนใส่ร้ายป้ายสีเมื่อคราวที่แล้ว น่าจะไม่ต่างกันเท่าไหร่"

นีรชาหันหน้ามา "พี่หมายความว่า คนเมื่อคราวก่อนเป็นคนทำเหรอคะ?"

นันท์นรีเป็นคนทำเหรอ?

เรื่องนี้ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด

ด้วยระดับความสนใจที่นันท์นรีมีต่อรสิกา คำพูดที่เธอพูดกับนักข่าวเมื่อวาน คาดว่านันท์นรีก็น่าจะรู้เรื่องแล้ว

ถึงนันท์นรีจะใจกล้ามากแค่ไหน แต่ก็ไม่มีทางมาทำอะไรรสิกาอีก ภายใต้สถานการณ์ที่สถานะของตัวเองถูกเปิดเผยออกมาแล้ว

ในขณะเดียวกัน ในขณะที่ถูกแอบถ่ายรูปไปนั้น รสิกายังไม่ได้พูดกับพวกนักข่าวเลย ดังนั้นแม้แต่ตัวนันท์นรีก็ยังไม่รู้เลยว่ารสิการู้ว่าเธอเป็นคนทำแล้ว ดังนั้นเธอยิ่งไม่มีทางวางแผนเรื่องในครั้งนี้แน่

"ไม่ใช่" รสิกาส่ายหน้าเล็กน้อย

แต่ใคร้เป็นคนทำนั้น แม้แต่รสิกาเองก็เดาไม่ออก

"น่าแปลกจริง ๆ......ตกลงใครเป็นคนทำกันแน่" นีรชาเบ้ปากขึ้นเล็กน้อย "ครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่รู้จักจบจักสิ้น"