บทที่ 106 เขาโกรธแล้ว

ก็ไม่ใช่ว่ามีอะไรอย่างอื่นที่แปลกมาก ๆ แต่แค่รู้สึกว่า......พอจรณินทร์มายืนอยู่ตรงหน้ารสิกานั้น เหมือนกับว่ามีความรู้สึกอยากจะเอาชนะยังไงอย่างงั้น

พอรสิกาสั่งงานกับจรณินทร์เสร็จแล้ว นีรชาถึงจะเดินมาที่ข้าง ๆ รสิกา จ้องมองแผ่นหลังที่จากไปของจรณินทร์ แล้วพูดกับรสิกาขึ้นว่า "พี่รุ้ง จรณินทร์คนนี้ทำงานอยู่ในสตูดิโอพี่มานานแค่ไหนแล้วคะ?"

"ก็นานมากแล้วนะ" รสิกาพูดขึ้น "ติดตามฉันมาตั้งแต่แรก ๆ ที่สตูดิโอก่อตั้งขึ้นมาแล้ว"

จรณินทร์เป็นคนที่ติดตามเธอมานานที่สุดในจำนวนคนพวกนี้ แล้วก็เป็นคนที่เธอเชื่อมั่นที่สุดด้วย

"พี่เชื่อใจเธอไหมคะ?" นีรชาถามขึ้นมาอีก

รสิกาฟังมาถึงตรงนี้ ก็รู้สึกแปลกขึ้นมาเล็กน้อย แล้วจ้องมองไปที่นีรชา "ทำไมเหรอ? ทำไมอยู่ดี ๆ ก็ถามถึงจรณินทร์ขึ้นมาล่ะ?"

วันนี้เป็นครั้งแรกที่นีรชาเจอกับจรณินทร์ด้วย ทำไมถึงได้รู้สึกเหมือนกับว่าไม่ค่อยถูกกับเธอเลยล่ะ

"ไม่มีอะไรค่ะ" นีรชาส่ายหน้าเล็กน้อย "ฉันก็แค่ถามไปเรื่อยเท่านั้น"

เธอก็แค่ถามไปเรื่อยจริง ๆ

ถึงแม้ว่าเธอจะรู้สึกว่าจรณินทร์มีอะไรแปลก ๆ แต่พอคิดดูแล้วจรณินทร์คงจะไม่กล้าทำเรื่องแบบนั้นหรอก

และที่สำคัญนีรชาเองก็เพิ่งจะเรียนด้านจิตวิทยามายังไม่ถึงหนึ่งปีเลย แล้วก็ไม่ได้มีประสบการณ์ทางด้านนี้มาก ก็เลยไม่กล้าพูดอะไรกับรสิกามาก

"ไปนั่งสักพักเถอะ ดูซิว่าพวกนักข่าวจะไปกันตอนไหน" รสิกาเดินมาที่หน้าต่าง จากมุมสามารถมองเห็นพวกนักข่าวข้างล่างได้พอดีเลย

ทนอยู่กับแดดร้อนมาก พวกเขานี่ก็ช่างสู้ชีวิตมากจริง

แต่ว่าตอนนี้เหมือนกับว่าจะน้อยลงกว่าตอนมาเมื่อกี้ไปเยอะแล้ว น่าจะอีกสักพักก็คงจะกลับกันหมดแล้วมั้ง

ในเมื่อ พวกเขาไม่รู้สักหน่อยว่ารสิกาได้มาถึงสตูดิโอแล้ว

ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น สายเรียกเข้าจากถนิตก็โทรเข้ามาพอดี

"ฮัลโหล" มุมปากของรสิกาคลี่ยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

"ไปสตูดิโอแล้วเหรอ?" ถนิตถามขึ้น

"คุณรู้ได้ยังไงคะ?" รสิกาหันมองไปรอบข้างอย่างอัตโนมัติ เพื่อจะมองดูสักหน่อยว่าถนิตได้ติดกล้องวงจรปิดหรือว่าอะไรไว้ในห้องทำงานเธอหรือเปล่า

"เดาเอา" ถนิตยิ้มจาง ๆ ขึ้นมา "จากนิสัยของคุณ ไม่มีทางอยู่บ้านได้แน่ ๆ"

"เพราะว่าเรื่องนี้ฉันต้องรับผิดชอบ ฉันไม่มีทางอยู่บ้านเฉย ๆ แล้วให้คนอื่นช่วยฉันแก้ไขได้หรอกค่ะ" รสิกากัดริมฝีปากล่างเล็กน้อย "แต่เรื่องราวเหมือนกับว่าจะไม่ได้แย่เท่ากับที่ฉันคิด เป็นเพราะเรื่องนี้ ลูกค้าของสตูดิโอก็เหมือนจะเริ่มกลับมาอีกครั้งแล้ว......"

พอพูดมาถึงตรงนี้ รสิกาก็รีบหยุดคำพูดไป แต่ก็ช้าไปก้าวหนึ่งแล้ว

นี่เธอไม่ทันระวังกลับหลุดพูดออกไปแล้ว!

อาจจะเป็นเพราะว่าถูกพวกคอมเม้นต์ในโซเชียลทำให้โมโหไป......

"กลับมาอีกครั้ง?" ถนิตเองก็สังเกตถึงคำพูดของเธอแล้ว "คำพูดของคุณนี่หมายความว่ายังไงกัน?"

"ไม่ได้หมายความว่ายังไงค่ะ" รสิกายังอยากจะปิดบังอีก "ก็คือว่า มีลูกค้าหน้าเดิมมากมายไงคะ"

"รสิกา" น้ำเสียงของถนิตเคร่งขรึม "คุณควรจะรู้ไว้นะ ขอแค่ผมอยาก เรื่องที่คุณปิดบังผมไว้ ผมสามารถตรวจสอบออกมาได้ทุกอย่าง"

เขาพูดถูก ขอแค่เขาอยาก เรื่องที่รสิกาไม่อยากให้เขารู้ เขาก็สามารถตรวจสอบออกมาได้ทุกอย่าง

รสิกาถอนหายใจทีหนึ่ง "ก็ได้ ฉันบอกคุณก็ได้"

และแล้ว รสิกาก็เอาเรื่องที่ตัวเองถูกนันท์นรีใส่ร้ายป้ายสีบอกกับเขาไป ทีแรกเรื่องนี้รสิกาได้เคยพูดไปในข่าวเมื่อวานแล้ว แต่ว่าถนิตไม่ได้ดูข่าวเมื่อวาน เพราะฉะนั้นก็เลยไม่รู้เรื่องนี้

ส่วนนีรชา พอได้ยินคำพูดของรสิกา ในที่สุดก็หัวเราะออกมา

สุดท้ายแล้วพี่ชายของเธอ ก็รู้เรื่องนี้เข้าจนได้