บทที่ 107 ชอบบรู๊ค

ตั้งแต่ที่ทั้งสองคนแตกหักกันเพราะเรื่องของรสิกาแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะว่าไม่มีทางเลือก ถนิตก็ไม่มีทางกลับมาที่คฤหาสน์หรอก

แต่ว่าวันนี้กลับยอมกลับมาได้

"เรื่องข่าว เพราะอะไร" ถนิตจ้องมองอย่างเย็นชาไปที่ท่านเฉลิมสิทธิ์ "เพียงแค่ต้องการให้พวกเราสองคนแยกออกจากกันเหรอ?"

เรื่องของข่าว ไม่จำเป็นที่จะต้องใช้พละกำลังมากเท่าไหร่ ก็สามารถตรวจสอบออกมาได้แล้วว่าใครเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง เพียงแต่ว่าถนิตคิดไม่ถึงเลยว่าคนที่อยู่เบื้องหลังนี้จะเป็นท่านเฉลิมสิทธิ์ไปได้

"ใช่ เพราะว่าต้องการให้พวกแกแยกออกจากกัน" ท่านเฉลิมสิทธิ์จ้องมองไปที่เขา ด้วยใบหน้าเฉยเมย แล้วไม่ได้ตอบโต้อะไร และยอมรับขึ้นมาโดยตรงเลยว่า "ฉันเคยบอกไว้ตั้งนานแล้วว่าผู้หญิงคนนั้นไม่คู่ควรกับแก ในเมื่อเป็นแฟนกับแก แต่ก็ยังไปหว่านเสน่ห์ให้ผู้ชายอื่นอีก!"

"คนนั้นมันเป็นอาจารย์ของเธอ" ถึงแม้ว่าตอนนี้ไฟโกรธของถนิตจะปะทุขึ้นมาแล้ว แต่ก็ยังพยายามฝืนช่วยพูดแทนรสิกาอยู่ "ผมก็เคยบอกไว้ตั้งนานแล้ว นอกจากตัวผมเอง ก็ไม่มีใครแยกพวกเราออกจากกันได้"

"ฉันก็เคยพูดไว้แล้วเหมือนกัน ขอแค่ฉันยังมีชีวิตอยู่วันหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นก็อย่าได้คิดเลยว่าจะได้แต่งเข้าบ้านตระกูลวัชรเดชานนท์เรา!" ท่านเฉลิมสิทธิ์ตบกระดานหมากขึ้นอย่างรุนแรง หมากที่อยู่บนกระดานโดนดีดจนกระจายออกไป

จิระศักดิ์รีบพูดขึ้นว่า "พ่อครับ พ่อระวังร่างกายด้วยนะครับ อย่าโมโหไปเลยครับ" พอพูดจบ ก็หันมาพูดกับถนิตขึ้นว่า "ถนิต ไม่ใช่ว่าอารองอยากว่าแกหรอกนะ แกจะหาใครมาเป็นแฟนไม่ว่า แต่ดันไปหาผู้หญิงที่เคยหย่ามาแล้ว ปู่แกก็คัดค้านถึงขนาดนี้แล้ว แต่แกก็ยังเอาแต่ความคิดของตัวเองอีก แบบนี้มันจะไปไหวได้ยังไง"

"ผมไม่ต้องการให้อารองมาสั่งสอนผม" ถนิตกวาดตามองเขาอย่างเย็นชาทีหนึ่ง

"พ่อของแกไม่อยู่แล้ว อารองของแกก็เป็นเสมือนพ่อแก ทำไม แกทำผิดแล้วยังไม่ให้คนอื่นมาว่าอีกเหรอ?" ท่านเฉลิมสิทธิ์พูดขึ้นอย่างโกรธเคือง

"เขาไม่มีสิทธิ์มาเป็นพ่อผม!"

เรื่องที่ท่านเฉลิมสิทธิ์ว่ามาเหมือนจะจี้โดนบาดแผลของถนิตเข้าแล้ว ใบหน้าของเขากลายเป็นมืดมนอย่างมาก น้ำเสียงก็ดูไม่ดีเท่าไหร่

พอจิระศักดิ์ได้ยินคำพูดของถนิต บนใบหน้าก็เกิดความอึดอัดขึ้นมาเสี้ยวหนึ่ง มือทั้งคู่กุมไว้ด้วยกันแล้วไม่พูดอะไร

"นี่มันท่าทีอะไรของแก!" ท่านเฉลิมสิทธิ์ถือไม้เท้าไว้แล้วใช้แรงกระแทกพื้นไปสองที "เขาไม่มีสิทธิ์ ฉันคงจะมีสิทธิ์อยู่ใช่ไหม?! แม้แต่คำพูดฉันแกก็ยังไม่ฟัง งั้นฉันจะทำอะไร แกมีสิทธิ์อะไรมายุ่งล่ะ!"

บรรยากาศในห้องรับแขกนิ่งค้างไปพักหนึ่ง แล้วก็ไม่มีใครกล้าเข้ามา

ส่วนถนิตเองก็แค่คลี่ยิ้มมุมปากขึ้นอย่างเย็นชา "ได้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นพวกเราก็รอดูกันต่อไปเถอะ"

ถึงแม้ว่าคำพูดจะพูดกับท่านเฉลิมสิทธิ์ แต่ว่าสายตาของเขากลับไปตกอยู่ที่ตัวจิระศักดิ์

พอทิ้งคำพูดประโยคนี้ไว้แล้ว ถนิตก็หมุนตัวเดินจากไปเลย

ท่านเฉลิมสิทธิ์จ้องมองแผ่นหลังที่หายลับไปของเขา แล้วก็กำหมัดไว้แน่นแล้วทุบลงบนกระดานหมากรุกอีกครั้ง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ "ไอ้หลานไม่รักดี หลานไม่รักดี!"

"พ่อครับ พ่ออย่าโมโหไปเลยนะครับ ถนิตก็แค่อายุยังน้อย ไม่รู้เรื่องเท่านั้น" จิระศักดิ์พูดปลอบใจเสียงเบาขึ้นมา

"เขาอายุยังน้อยอีกเหรอ? ถวัลย์แค่อายุมากกว่าเขาเท่าไหร่เอง? ทำไมเขาถึงไม่รู้จักเรียนรู้จากถวัลย์ซะบ้าง!" ท่านเฉลิมสิทธิ์โมโหจนหน้าอกกระเพื่อม "ต้องโทษฉันทั้งนั้น โทษฉันที่ไม่ได้สั่งสอนให้ดี ถ้าตายไป ฉันจะมีหน้าไปพบพ่อของเขาได้ยังไง"

"ตั้งใจสั่งสอนให้ดี ๆ หน่อย จะต้องดีขึ้นแน่นอนครับ" จิระศักดิ์พูดขึ้น

"ตอนนี้วัชรเดชานนท์กรุ๊ปเป็นยังไงบ้าง?" ท่านเฉลิมสิทธิ์เก็บอารมณ์กลับมาครู่หนึ่ง พอทำให้ตัวเองสงบลงแล้ว ถึงพูดขึ้นว่า "จากสภาพของเขาในตอนนี้ จะให้เขาควบคุมตระกูลวัชรเดชานนท์ต่อไปอีกไม่ได้แล้ว ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ผู้หญิงคนนั้นว่าอะไรเขาก็ต้องว่าตามทุกอย่างแน่! ไม่นานตระกูลวัชรเดชานนท์ของเราก็ต้องถูกเขาทำให้ล้มละลายไปหมดแน่"

"บริษัทยังดีอยู่ครับ เพียงแต่ว่า......" จิระศักดิ์พูดมาถึงตรงนี้ ก็หยุดพูดไป

"เพียงแต่อะไร?"

"ตอนนี้จิตใจของถนิตอยู่ที่ตัวรสิกาทั้งหมด เรื่องมากมายในบริษัทก็ดูแลไม่ทั่วถึง ส่วนใหญ่แล้วก็มีถวัลย์เป็นคนช่วยจัดการให้อยู่ครับ" จิระศักดิ์พูดขึ้นเสียงเบา

"ฉันว่าแล้วเชียว!" บนใบหน้าท่านเฉลิมสิทธิ์เต็มไปด้วยท่าทีเบื่อความไม่เอาไหนของมัน "ไม่รู้จริง ๆ ว่าผู้หญิงคนนั้นมีอะไรดีกันแน่ ถึงได้คุ้มค่าพอที่จะให้เขาไปทำแบบนี้!"

สายตาของจิระศักดิ์กลอกไปมาเล็กน้อย แล้วข่มเสียงให้ต่ำแล้วพูดขึ้นว่า "พ่อครับ ที่จริงผมมีอยู่วิธีหนึ่ง ที่จะสามารถทำให้ผู้หญิงคนนั้นเป็นฝ่ายไปจากถนิตเอง"