บทที่ 108 ช่วยอะไรฉันหน่อย

ถึงแม้ว่าจะเหมือนกับเป็นคำพูดของเด็ก แต่ว่าพอพูดออกมาจากปากนีรชา ก็เหมือนจะดูสมจริงขึ้นเยอะมาก

ถึงแม้ว่ารสิกาจะยังคงรู้สึกว่าในคำพูดที่นีรชาพูดมาพวกนี้ มีส่วนประกอบของการล้อเล่นอยู่ค่อนข้างเยอะ แต่ว่า ถ้าหากว่านีรชารู้สึกชอบขึ้นมาจริง ๆ งั้นเธอก็ไม่รังเกียจที่จะถ่ายทอดประสบการณ์เล็กน้อยให้นีรชาหรอก

ในเมื่อเธอรู้จักกับบรู๊คมานานหลายปีขนาดนี้ ก็เลยรู้จักนิสัยและความชอบบางอย่างของเขาดี

ระหว่างทางที่ไปสตูดิโอของบรู๊คนั้น ตอนแรกรสิกาก็อยากโทรหาถนิตสักสาย แต่พอนึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อไม่นานมานี้พวกเขาเพิ่งจะทะเลาะกันไปยกหนึ่ง ตอนนี้เธอก็เลยไม่อยากจะเสียฟอร์มไปโทรหาเขา

ดังนั้นพอลังเลไปพักหนึ่งแล้ว สุดท้ายก็ยอมแพ้ไป

ส่วนนีรชาที่ยังพูดพร่ำไม่หยุดอยู่ตรงนั้น ก็ได้หยุดลงแล้ว จากนั้นก็เอาโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความ อย่างกับว่ากำลังคุยแชทกับใครอยู่

รสิกาเองก็ไม่ได้สนใจ เพียงแต่ตั้งใจขับรถของตัวเองไป

ผ่านไปครู่หนึ่ง สายเรียกเข้าจากบรู๊คก็โทรเข้ามา เขาเองก็คงจะรู้ข่าวเรื่องที่ข่าวโดนลบไปแล้วมั้ง

รสิกาใส่หูฟังบลูทูธไว้ แล้วกดรับสายขึ้นมา

"อาจารย์ ทำไมเหรอคะ?"

พอนีรชาได้ยินคำพูดประโยคนี้ของรสิกา ก็หันหน้ามาจ้องมองเธอ บนใบหน้าแฝงไว้ด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย

"เรื่องที่ข่าวถูกลบไปแล้ว เธอรู้เรื่องหรือเปล่า?" บรู๊คถามขึ้น

"รู้แล้วค่ะ" รสิกาพูดขึ้น "ถนิตเป็นคนทำค่ะ"

"ฉันเองก็เดาว่าเป็นเขา......." บรู๊คหัวเราะอย่างขมขื่นขึ้นมาสองคำ "แต่ว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็จะได้สงบลงสักที"

"อาจารย์ ขอบคุณมากนะคะ" รสิการู้ว่าบรู๊คอยากจะช่วยเหลือตัวเอง แต่ว่าเรื่องนี้ ยังไงเธอก็ไม่อยากใช้ข่าวเสียหายมาเป็นทางแก้ไข

"เธอเป็นคนนิสัยดื้อด้าน ไม่มีใครเอาเธออยู่เลย" บรู๊คถอนหายใจไปเบา ๆ ทีหนึ่ง

"ฉันกำลังอยู่ระหว่างทางไปสตูดิโอของคุณค่ะ ใกล้จะถึงแล้ว เดี๋ยวเราค่อยคุยกันต่อหน้าดีกว่า" รสิกาพูดขึ้น

"ได้"

จากนั้นก็วางสายไป

พอนีรชาเห็นรสิกาวางสายไปแล้ว ก็ถามขึ้นว่า "อาจารย์ของพี่เหรอ"

"อืม" รสิการู้ว่าในใจเธอกำลังคิดอะไรอยู่ แล้วก็เหล่ตามองเธอทีหนึ่ง "แต่ว่าพูดจริง ๆ นะ......"

"อะไรคะ?"

"อาจารย์ฉันอาจจะไม่ชอบเด็กสาวอย่างเธอหรอก"

นีรชา "......"

......

แล้วความจริงก็ยืนยันว่าบรู๊คไม่ได้รู้สึกสนใจนีรชาเลย ในตอนที่พวกเธอไปถึงนั้น บรู๊คก็แค่ทักทายเธอไปในตอนแรกครั้งเดียว แล้วเวลาที่เหลือทั้งหมดก็เอาแต่พูดคุยอยู่กับรสิกา ไม่ได้สนใจเธอเลยสักนิด

เรื่องนี้ทำให้ใจของนีรชารู้สึกพ่ายแพ้ขึ้นมาเล็กน้อย

ระหว่างทางกลับบ้าน อารมณ์ของเธอก็ยังโศกเศร้าได้อย่างเห็นได้ชัด

"อย่าท้อใจไปซิ ยังไงก็ต้องมีทางออก นี่เธอเพิ่งจะเริ่มต้นเองนะ" รสิกาพูดปลอบใจเธอ

นีรชาทำปากจู๋เล็กน้อย "ฉันอยากอยู่เงียบ ๆ สักหน่อย"

รสิการู้สึกขำขึ้นมาเล็กน้อย

ยิ่งอยู่ก็ยิ่งใกล้ถึงบ้านแล้ว ใจของรสิกาก็ค่อย ๆ หนักหน่วงไปทีละคืบๆ

เธอจะเผชิญหน้ากับถนิตยังไงดีนะ?

เขาโกรธซะขนาดนั้น......

เรื่องนี้ว่าไปแล้ว ก็มีสาเหตุมาจากตัวรสิกาเองด้วย

เธอไม่อยากรบกวนถนิต แต่สุดท้ายก็ยังไปรบกวนให้บรู๊คช่วยจัดการ

นี่น่าจะเป็นจุดที่ถนิตโกรธละมั้ง

ถ้าหากว่าเป็นเมื่อก่อน เขารู้เรื่องแล้วอาจจะไม่โกรธขนาดนี้ แต่วันนี้ รูปถ่ายของเธอกับบรู๊คถูกเปิดเผยออกมาพอ เรื่องนี้ก็เลยเป็นเหมือนดินปืนพอดี

เธอถอนหายใจออกมาทีหนึ่ง

ทั้งสองคนต่างมีความในใจของตัวเองจึงไม่ได้คุยอะไรกัน จนกระทั่งเข้ามาในลิฟต์แล้ว นีรชาถึงพูดขึ้นมาว่า "พี่รุ้ง พี่ยังโกรธพี่ชายฉันอยู่อีกเหรอคะ?"