บทที่ 109 การยั่วยุของเธอ

อนิญญามาขอให้รสิกาช่วย พูดแล้วก็เป็นการเยาะเย้ย

ตั้งแต่ที่ได้ยินเรื่องพวกนั้นที่อนิญญาทำกับถนิตในอดีตแล้ว รสิกาก็ยิ่งไม่มีความรู้สึกดี ๆ ต่อเธอแล้ว

"คุณอนิญญา ธุระของคุณ ฉันอาจจะไม่สามารถช่วยเหลือได้" รสิกาปฏิเสธไปอย่างเรียบเฉย

อนิญญายักคิ้วขึ้นเล็กน้อย "คุณรสิกา คุณไม่ยอมแม้แต่จะฟังว่าธุระเรื่องนี้ของฉันคืออะไร ก็บอกว่าช่วยฉันไม่ได้แล้ว เป็นเพราะว่ามีข้อคิดอะไรเห็นต่อฉันเหรอคะ?"

ถึงแม้ว่ารสิกาจะอยากพูดมากว่าตัวเองมีข้อคิดเห็นอะไรต่อเธอ แต่เพื่อความยุ่งยากที่ไม่จำเป็นบางอย่างแล้ว เธอก็แค่ยิ้มจาง ๆ ขึ้นมาทีหนึ่ง แล้วพูดว่า "คุณอนิญญาคิดมากไปแล้ว เพียงแต่ว่าช่วงนี้ฉันค่อนข้างยุ่ง คุณก็เห็นแล้วนี่คะ ฉันที่เป็นเจ้านายในสตูดิโอคนนี้ ก็ยังต้องออกมาส่งเสื้อผ้าด้วยตัวเองเลย ฉันไม่มีเวลามาช่วยงานคุณจริง ๆ ค่ะ คุณอนิญญาไปหาคนอื่นจะดีกว่านะคะ"

พูดแล้วรสิกาก็ลุกขึ้นมา เพียงแต่ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นมา ก็ได้ยินอนิญญาที่อยู่ตรงหน้าพูดขึ้นมาอีกแล้วว่า "ที่คุณปฏิเสธ คงจะไม่ได้เป็นเพราะแค่สาเหตุอันนี้หรอกมั้งคะ"

ท่าทางของรสิกาหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วจ้องมองมาที่เธอ

"ให้ฉันเดานะ สาเหตุเป็นเพราะถนิต ใช่ไหมคะ" ถึงแม้ว่าจะเป็นการถามรสิกา แต่ก็เห็นได้ชัดเลยว่านี่เป็นประโยคบอกเล่า

มุมปากของอนิญญาคลี่ยิ้มขึ้นมา "คุณรสิกา ถ้าหากฉันเดาไม่ผิดละก็ คุณคงจะคบหาอยู่กับถนิตใช่ไหมคะ"

อนิญญาเรียกถนิตคำแล้วคำเล่า รสิกาได้ยินแล้วก็รู้สึกแสบแก้วหูเป็นอย่างมาก

"ระหว่างฉันกับถนิตมีความสัมพันธ์อะไรต่อกัน ไม่จำเป็นต้องให้คนนอกอย่างคุณมาตัดสินหรอก" รสิกานั่งกลับลงไปอีกครั้ง เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย "จากที่ฉันรู้ว่า คุณอนิญญาเลิกกับถนิตไปหลายปีแล้ว ทำไมคะ ตอนนี้กลับมาแล้ว ยังอยากจะกลับไปมีคืนวันที่หวานชื่นกับเขาอีกครั้งเหรอ?"

"เธอคงจะไม่เคยรู้หรอกมั้ง ว่าระหว่างฉันกับถนิตเคยผ่านเรื่องราวอะไรกันมาบ้าง" อนิญญาเอาผมยาวของตัวเองทัดไว้ที่ข้างหู แล้วพูดเสียงเบาขึ้นว่า "ฉันรู้จักกับเขามานานหลายปี ตอนนั้นถ้าไม่เกิดอุบัติเหตุขึ้น ฉันก็ไม่มีทางเลิกกับเขาหรอก"

"คุณพูดว่าตัวเองนอกใจเป็นอุบัติเหตุเหรอคะ?" รสิกาหัวเราะอย่างเยาะเย้ยขึ้นมา "งั้นฉันก็ได้รับบทเรียนแล้วจริง ๆ เป็นครั้งแรกเลยที่ได้ยินคนพูดว่าการนอกใจคืออุบัติเหตุ"

คำพูดของรสิกาจี้ถูกจุดที่เจ็บปวดที่สุดในใจอนิญญาแล้ว เธอขมวดคิ้วขึ้นอย่างรุนแรง "คุณรสิกา ก่อนที่ยังไม่รู้เรื่องอะไรชัดเจนดี คุณกรุณาอย่าพูดไปเรื่อยนะคะ"

"ฉันไม่ได้พูดไปเรื่อยนะ" รสิกาคลี่ยิ้มออกเล็กน้อย "สำหรับเรื่องนี้ ไม่ว่าจะอยู่ในใจถนิตหรือว่านีรชาต่างก็คิดกันแบบนี้ แต่ฉันว่าคนอย่างคุณนี่ก็ช่างจิตใจโหดเหี้ยมมากจริง ๆ เป็นชู้กับใครไม่ว่า กลับมาเป็นกับเพื่อนของถนิต ฉันได้ยินมาว่าสาเหตุที่คุณนอกใจก็เป็นเพราะว่า ตอนนั้นถนิตเป็นได้หนุ่มยากจนคนหนึ่ง ส่วนปวัตรนั้นเป็นคุณชายตระกูลร่ำรวย"

"หุบปากนะ!" ในที่สุดหน้ากากที่แสร้งทำเป็นคนดีบนใบหน้าอนิญญาก็ถูกฉีกออก หน้ากากของเธอถูกรสิกากระชากออกจากหน้าอย่างแรงมาโยนลงพื้น จนทำให้ใบหน้าที่เดิมของเธอถูกเปิดเผยออกมาทั้งหมด

ทั้งสกปรกและน่าเกลียด

"เธอนึกว่าถนิตชอบเธอเหรอ? อย่าคิดไปเองคนเดียวเลย!"

"คนที่คิดไปเองคนเดียวคือใครกันแน่? อนิญญา ถ้าหากฉันจำไม่ผิดละก็ ถนิตบอกว่าไม่ได้ติดต่อกับคุณมาตั้งนานแล้วนี่ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ คุณยังจะมาแสร้งทำเป็นแฟนของเขาเพื่อให้ดู? คุณไม่คิดว่าน่าสะอิดสะเอียนแต่ฉันยังคิดว่าทำให้ลูกตาฉันสกปรกไปเลยนะ"

รสิกาเอาเงินสดร้อยหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วก็วางลงบนโต๊ะเลย "ขอเกลี้ยกล่อมคุณสักคำนะ อย่ามาลองยั่วยุขีดจำกัดของฉัน ฉันไม่ใช่ถนิต ฉันไม่ได้มีความรู้สึกเก่า ๆ กับคุณอย่างเขา"

จ้องมองแผ่นหลังที่จากไปของรสิกา อนิญญาก็กำหมัดไว้แน่นแล้วทุบลงบนโต๊ะอย่างแรง สายตาดูโหดเหี้ยม

รสิกาคนนี้ รับมือยากจริง ๆ ด้วย!

แต่ว่าเธออนิญญา ไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่าย ๆ แบบนั้นหรอก!

อนิญญาเอาโทรศัพท์ออกมา แล้วโทรออกไปหาเบอร์หนึ่ง พอฝั่งโน้นรับสายแล้ว เธอถึงได้พูดขึ้นว่า "พวกเรามาเจอกันเถอะ สำหรับข้อเสนอของคุณเมื่อคราวก่อน ฉันตอบตกลง"

......

รสิกาออกมาแล้วก็กลับไปที่สตูดิโอทันที พอกลับมาสตูดิโอแล้วเธอก็ปิดประตูลงอย่างรุนแรง แล้วก็กรอกน้ำใส่ตัวเองไปหลายคำเธอถึงสามารถข่มไฟโกรธสายนั้นในใจลงไปได้

เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าบนโลกนี้จะมีคนที่หน้าไม่อายแบบนี้อยู่จริง ๆ

อนิญญารีบเร่งกลับมาที่เมืองซีก็ช่างเถอะ แต่ตอนนี้กลับมาปฏิบัติกับเธออย่างเป็นศัตรูอีกเหรอ?