บทที่ 110 วางแผนไว้ล่วงหน้า

จรณินทร์ไม่ใช่คนที่ถนัดการโกหก ท่าทางของเธอแบบเมื่อกี้จะต้องมีเรื่องแน่ ๆ

แต่ถ้าเธอไม่พูด รสิกาเองก็ไม่อาจไปบีบบังคับให้เธอเปิดปากพูดได้

รสิกาส่ายหน้าขึ้นมาอย่างเบื่อหน่าย ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นเจ้านาย แต่ว่าชีวิตส่วนตัวของพนักงาน ยังไงเธอก็ไปยุ่งไม่ได้

เพราะฉะนั้น เรื่องในใจจรณินทร์ นอกซะจากว่าเธอจะเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาเอง ไม่งั้นรสิกาก็จะไม่ไปถามอะไรมากแน่

......

ช่วงนี้นีรชากำลังปิดเทอม แล้วอยู่ว่าง ๆ มาตลอด แต่ว่าตั้งแต่ที่รู้จักกับบรู๊คแล้ว เธอก็มีเป้าหมายที่สำคัญที่สุดในชีวิตขึ้นมาอันหนึ่ง

ทุกวัน พอรสิกาเลิกงานกลับมา เธอก็จะไปสอบถามรสิกาเกี่ยวกับเรื่องความชอบของบรู๊ค

ในตอนแรกรสิกานึกว่าเธอก็แค่เกิดความคึกคะนอง แต่ว่านีรชากลับพยายามยืนหยัดมาตลอดไม่ยอมแพ้ จนสุดท้ายในที่สุดรสิกาก็ยอมรับแล้ว ว่านีรชาชอบบรู๊คจริง ๆ เธอเคยถามนีรชาว่าชอบบรู๊คตรงไหน

นีรชาบอกว่า ตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบเลยไง

คำตอบนี้ทำให้รสิการู้สึกว่าไม่รู้ว่าจะมีความคิดเห็นยังไงกับเรื่องนี้ดี

ในตอนที่นีรชาโทรเข้ามานั้น รสิกากำลังขับรถไปที่วิลล่าส่วนตัวแห่งหนึ่งในเขตชานเมือง

ตอนแรกเธอกะว่าจะเลิกงานแล้ว แต่อยู่ ๆ ก็มีแขกคนหนึ่งโทรศัพท์มาว่าคืนนี้จะต้องได้เห็นสินค้าจริงให้ได้ คนในสตูดิโอส่วนใหญ่ก็เลิกงานไปแล้ว ดังนั้นรสิกาก็เลยต้องเป็นคนไปส่งเอง

"พี่รุ้ง ทำไมวันนี้พี่ยังไม่กลับมาอีกละคะ?" นีรชาถามขึ้นในโทรศัพท์

"วันนี้อาจจะกลับไปดึกมาก เธอไม่ต้องรอฉันแล้ว" รสิกาพูดขึ้น

"ทำไมละคะ?" นีรชาถามขึ้นมา

"ฉันออกนอกเมืองมา มีลูกค้าคนหนึ่งต้องการเห็นเสื้อผ้าวันนี้ให้ได้ เพราะฉะนั้นฉันก็เลยต้องไปส่ง" รสิกาพูดขึ้น

นีรชาทำปากจู๋เล็กน้อย "งั้นก็ได้ค่ะ งั้นพี่จะกลับมาเมื่อไหร่คะ?"

"เวลาไม่แน่นอน ถ้ารถไม่ติดละก็ คาดว่าไปกลับก็คงต้องใช้เวลาสี่ชั่วโมง"

นั่นมันชานเมืองนะ เธอรีบไป ไปถึงก็คงจะมืดแล้ว

"นานขนาดนั้นเลยเหรอคะ......" นีรชาพูดขึ้น "คือว่าพี่ไปคนเดียว มันอันตรายเกินไปแล้วมั้งคะ"

"ไม่เป็นไร อยู่ในรถตลอดเลย ระหว่างทางก็จะไม่จอดรถ ไม่มีทางเกิดเรื่องอะไรหรอก"

"มาได้ แบบนั้นก็ยังอันตรายเกินไป พี่เปิดตำแหน่งในโทรศัพท์เอาไว้ ถ้าเกิดว่าเดี๋ยวเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจะได้ใช้ตำแหน่งGPSจากโทรศัพท์ตามหาตัวพี่ได้......ถุย ถุย ถุย ไม่มีทางเกิดเรื่องหรอกน่ะ ฉันนี่ปากเสียจริง ๆ" นีรชาถุยออกมาสามคำ "ยังไงก็แล้วแต่ พี่รุ้งฟังที่ฉันพูดเถอะ"

"โอเค ได้ เอาตามเธอว่าเลย" รสิกาเองก็รู้สึกเบื่อหน่ายนีรชาแล้ว แต่ว่าที่เธอทำแบบนี้ก็เป็นเพราะว่าเป็นห่วงรสิกาทั้งนั้น

แล้วก็ทำตามคำขอเธอ เอาโทรศัพท์มาเปิดตำแหน่งGPSเสร็จแล้ว รสิกาถึงพูดขึ้นว่า "ตอนนี้ฉันเปิดแล้ว วางสายก่อนนะ พี่ชายของเธอยังไม่กลับมาอีกเหรอ?"

"ยังค่ะ วันนี้เขาก็ทำโอทีเหมือนกัน เห็นบอกว่าจะทำถึงดึกมากเลยค่ะ" นีรชาทำปากจู๋ขึ้นมาเล็กน้อย "พวกพี่ไม่กลับมากันเลยสักคน ฉันก็เลยต้องสั่งอาหารกินคนเดียวแล้ว"

"เอาล่ะ รีบไปกินเถอะ" รสิกาหัวเราะขึ้นมาเล็กน้อย

"ได้ค่ะ ฉันวางแล้วนะคะ พี่รุ้งระหว่างทางระวังตัวดี ๆ นะคะ"

"อืม วางแล้ว"

รสิกากดวางสายไป แล้วก็เก็บโทรศัพท์ลง แล้วก็ขับรถด้วยความเร็วมุ่งหน้าไปสู่ที่หมาย

ตอนที่เธอมาถึงวิลล่านั้นเป็นเวลาหนึ่งทุ่มแล้ว ด้านนอกได้ค่อย ๆ มืดลงมาแล้ว