บทที่ 111 ประสบอุบัติเหตุ

คำพูดของนันท์นรีทำให้รสิการู้สึกว่าตอบอะไรไม่ถูก เธอกลืนน้ำลายอย่างแรงแล้วจึงกล่าว"นันท์นรี ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร ฉันก็ไม่มีทางเชื่อหรอก เราสองคนเป็นศัตรูกันและเธอก็อย่าได้คิดว่าฉันจะหวั่นไหว"

หลังจากทิ้งท้ายประโยค รสิกาก็หันหลังจากไป

เธอเดินไปที่รถของเธอ เปิดประตูเข้าไปนั่งแล้วขับออกไป

นันท์นรียืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับ เพียงแค่หัวเราะเบาๆ ขณะมองดูรถของเธอขับออกไปท่ามกลางความมืด

ชายชุดดำเดินเข้ามาและโค้งคำนับเธอด้วยความเคารพ"คุณนันท์ครับ จัดการเรียบร้อยแล้วครับ"

"รู้แล้ว"นันท์นรีโบกมือ และชายผู้นั้นก็จากไปอย่างรู้ความ

นันท์นรีมองไปยังทิศทางรถของรสิกาที่ไปลับตาไปแล้วอีกครั้ง และยกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา

รสิกา ฉันไม่เชื่อหรอกว่าครั้งนี้เธอจะรอดไปได้อีก!

......

หลังจากที่รสิกาขับรถออกมาจากหมู่บ้านแล้ว บนถนนรถไม่เยอะมาก เธอจึงขับรถด้วยความเร็วอย่างมาก ราวกับว่ากำลังใช้วิธีนี้ในการระบายความโกรธ

ทุกครั้งที่เจอนันท์นรีล้วนไม่มีเรื่องอะไรดีเลย หน้ากากบนใบหน้าของนันท์นรีนั้นสวมเอาไว้นานเสียยิ่งกว่าของอนิญญาเสียอีก ไม่มีใครรู้หรอกว่าภายในของนันท์นรีแท้จริงแล้วคือหมาป่าตัวหนึ่ง ไม่ใช่กระต่ายขาว

และคำพูดประโยคสุดท้ายของนันท์นรีก็ปรากฏขึ้นในความคิดของรสิกาอีกครั้ง มันทำให้ความคิดของเธอสับสนไปหมด

เธอรู้ดีว่าคำพูดที่นันท์นรีพูดพวกนั้นก็เพื่อทลายความรู้สึกของเธอที่มีต่อถนิต แต่เธอก็ยังต้องยอมรับว่าเธอได้รับผลกระทบนั่น

รสิกาสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ ก่อนระงับความโกรธเอาไว้ในใจ เธอกำลังจะชะลอจอดรถที่ข้างถนน แต่เมื่อเธอเหยียบเบรก กลับไม่มีการเคลื่อนไหวใด!

ความเร็วของรถยังไม่ลดระดับลง รสิกาคิดว่ามันเป็นเพราะเธอเหยียบไม่ถึง เมื่อเธอแน่ใจแล้วก็เหยียบมันลงไปอีกครั้ง ทว่ารถยังคงรักษาความเร็วเดิมเอาไว้!

หัวใจของรสิกาหนักอึ้งขึ้นมากะทันหัน และเธอก็เข้าใจจุดประสงค์ของนันท์นรีที่มาในวันนี้ว่าคืออะไรได้ทันที!

สิ่งที่เธอพูดเมื่อครู่คือจงใจทำให้รสิกาโกรธ เมื่อคนอยู่ภายใต้ความโกรธ ความเร็วในขณะขับรถก็จะเพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว หรือแม้แต่ขับด้วยความเร็วเกินกำหนด ก็เหมือนที่เธอกำลังเป็นอยู่ในตอนนี้

ในเหตุการณ์แบบนี้มีความน่าจะเป็นที่จะเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์สูงมากเช่นกัน นันท์นรีวางแผนทำอะไรกับเบรกรถของเธอจริงๆ ด้วย!

รสิกาเหยียบเบรกหลายครั้งแต่ก็ไม่มีประโยชน์ มันไม่ได้ผลใดๆ เลย

เธอรีบหยิบมือถือขึ้นมาจะโทรขอความช่วยเหลือ แต่โทรศัพท์ก็เคลื่อนตกลงไปใต้เบาะนั่งเพราะไม่ได้จับเอาไว้นิ่งๆ เธอบังคับพวงมาลัยด้วยมือข้างเดียว และใช้มือขวาคลำหาโทรศัพท์มือถือ

ขณะที่เธอกำลังจะหยิบโทรศัพท์มือถือเอาไว้ ทันใดนั้นก็มีเสียงแตรดังขึ้นจากฝั่งตรงข้าม ลำแสงของไฟสองดวงสาดกระทบบนใบหน้าของเธอ ทำให้เธอไม่สามารถมองเห็นเบื้องหน้าได้อย่างชัดเจน

รสิกาตื่นตระหนก จึงหักพวงมาลัยไปทางขวา หลังจากที่เธอมองเห็นเบื้องหน้าได้ชัดเจน ทันใดนั้นต้นไม้ก็ปรากฏขึ้นอยู่ตรงระหว่างกลาง เธอชนกับต้นไม้นั้นเข้าอย่างจัง!

*

นีรชากำลังรอรสิกากลับมาอยู่ในบ้าน ตอนแรกรสิกาบอกว่าใช้เวลาแค่ 4 ชั่วโมง แต่ตลอดจนถนิตกลับมาถึงบ้านแล้ว รสิกาก็ยังไม่ถึงบ้านสักที

"พี่คะ พี่รุ้งยังไม่กลับมาเลย"

ทันทีที่ถนิตเดินเข้ามาในบ้าน ก็ได้ยินเสียงกล่าวอย่างเป็นกังวลของนีรชา

"เธอยังไม่กลับมาเหรอ?"ถนิตหยุดนิ่งไปชั่วขณะ "เธอไปไหน?"

"พี่รุ้งบอกว่าจะไปส่งของให้ลูกค้าที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งแถวชานเมือง ก่อนหน้านี้บอกว่ากำลังจะกลับมาถึงในอีกสี่ชั่วโมง แต่ตอนนี้จะสี่ทุ่มเข้าไปแล้ว"ใบหน้าของนีรชาเต็มไปด้วยความกังวล"โทรศัพท์มือถือของพี่รุ้งก็ปิดเครื่อง ติดต่อไม่ได้เลย พี่คะ คงจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นใช่มั้ย"

"รู้ไหมว่าจะไปส่งที่ไหน?"ถนิตขมวดคิ้วและกล่าวถาม

"ไม่รู้ค่ะ"นีรชาส่ายหัว ทันใดนั้นตัวเธอเองก็จำได้ว่าก่อนหน้านี้เธอได้ให้รสิกาเปิดดูพิกัดสถานที่"แต่ฉันสามารถหาจุดพิกัดสุดท้ายที่ปรากฏอยู่ในโทรศัพท์มือถือของพี่รุ้งได้!"

นีรชาก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมสติปัญญาของตน

เธอใช้คอมพิวเตอร์เพื่อค้นหาพิกัดอย่างรวดเร็ว

"ตามพิกัด สถานที่สุดท้ายที่ปรากฏน่าจะอยู่ห่างจากหมู่บ้านXXไม่กี่กิโลเมตร"นีรชากล่าว