บทที่ 112 ปัญหาที่ไม่รู้จบ

"คุณดูแปลกใจมาเลยเหรอเนี่ย?"ชัยเดชเลิกคิ้ว

แน่นอนว่ารสิการู้สึกประหลาดใจ เธอคิดว่าคนที่ช่วยชีวิตเธอเป็นคนแปลกหน้า ไม่คิดว่าจะเป็นชัยเดชได้

แต่เมื่อมาคิดๆ ดูแล้ว ดูเหมือนว่าถนนเส้นนั้นก็เป็นทางไปบ้านของชัยเดชจริงๆ

"ขอบคุณ"รสิกากล่าว

"ไม่เป็นไรครับ"ชัยเดชยิ้มบาง"อย่างไรก็ตาม ช่วยบอกสาเหตุที่คุณประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์หน่อยได้หรือเปล่า?"

สาเหตุของอุบัติเหตุรถชน?

ทันทีที่รสิกาหลับตา เธอก็นึกถึงสีหน้าสุดท้ายบนใบหน้าของนันท์นรี เรื่องรถเบรกแตกจะต้องเป็นฝีมือเธอแน่!

"เรื่องนี้ฉันจะเล่าให้คุณฟังทีหลัง แต่ตอนนี้ฉันขอต่อสายโทรศัพท์หน่อยได้ไหม..."

ทันทีที่เธอพูดจบ ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกผลักออกอีกครั้ง

สายตาของรสิกามองไปทางประตู ทันใดนั้นเธอก็เห็นถนิตเดินเข้ามา

"ถนิต?"รสิกาคิดว่าตัวเธอเองตาฝาด แต่ในเวลากลางวันแสกๆ ตาไม่น่าถึงขนาดฝาดได้

เมื่อถนิตเดินเข้ามา ชัยเดชก็หรี่สายตามองเขา และเมื่อเขาได้ยินรสิกาเรียกเขา ชัยเดชก็ตระหนักได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนนั้นไม่ง่ายเลย

ก่อนที่ชัยเดชจะกลับประเทศมา เขาเคยได้ทำวิจัยอย่างละเอียดเกี่ยวกับรูปแบบของตลาดภายในประเทศ และถนิตก็เป็นผู้ทำได้เยี่ยมยอดที่สุดในหมู่พวกเขาอย่างไม่ต้องสงสัย

เขายังคงเทียบชั้นกับถนิตไม่ติด แต่ก็ไม่คาดคิดว่าการพบกันครั้งแรกจะอยู่ภายใต้สถานการณ์ดังนี้ด้วย

"อาการบาดเจ็บของเธอเป็นอย่างไรบ้าง?"

ถนิตถามแพทย์ด้วยน้ำเสียงเย็นชา

แพทย์ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงกลับมารู้สึกตัวอีกครั้งหลังจากถูกสายตาเย็นชามองทะลุมา"ขาขวาหัก ตามร่างกายมีรอยฟกช้ำหลายจุด แต่ไม่มีอะไรร้ายแรง ให้ความสำคัญกับการพักผ่อนครับ"

"ไม่เป็นอะไรจริงเหรอ?"ถนิตย้ำให้มั่นใจอีกครั้ง

แพทย์พยักหน้า

"คุณหาฉันเจอได้ยังไง?"รสิกาใช้แรงพยายามจะจับมือของถนิต แต่บนแขนของเธอมีจุดที่เจ็บปวดอย่างมากอยู่บางส่วน ทำให้เธอเจ็บจนต้องกัดฟันกรอด

"อย่ายุกยิก"เมื่อสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของเธอ ถนิตกล่าวเตือนด้วยเสียงต่ำ หลังจากที่เห็นว่าเธอชักแขนกลับแล้วจึงกล่าว"ผมหาข้อมูลการเข้ารับการรักษาทั้งหมดของโรงพยาบาลในแถวนี้"

นี่เป็นเหตุผลที่ทำไมเขาถึงเพิ่งหาที่นี่เจอเอาเมื่อตอนฟ้าสาง

"นี่เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?"ถนิตนั่งลงข้างๆ เธอ พลางมองดูบาดแผลบนร่างกายของเธอ ลมหายใจทั่วทั้งร่างก็เปลี่ยนเป็นมืดมนและเย็นเยือก

"ฉันเจอนันท์นรีในหมู่บ้าน"รสิกาเลียริมฝีปากที่แห้งผาก "ตอนที่ฉันออกมาไปปรากฏว่ารถของฉันถูกตัดสายเบรก"

แม้ว่าเหตุการณ์นั้นจะผ่านไปแล้ว แต่เมื่อคิดถึงภาพนั้นอีกครั้ง ร่างกายของเธอก็สั่นไหวเล็กน้อยอย่างห้ามไม่ได้

เธอเฉียดเข้าใกล้กับยมบาลแล้วจริงๆ และความรู้สึกแบบนั้นไม่ใช่ว่าจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้ด้วย

"นันท์นรี!"สองมือของถนิตกำประสานไว้แน่น สายตาฉายความโหดร้าย"ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่!"

"เราไม่มีหลักฐาน"รสิกากุมมือถนิตเอาไว้ มือของเธอยังคงสั่นเทา น้ำเสียงอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง"ในเมื่อนันท์นรีกล้าทำ มันก็ชัดเจนแล้วว่าไม่กลัวพวกเราที่จะไปตรวจสอบ"

ทำไมถึงไม่กลัวการตรวจสอบ?เพราะเดิมทีก็ไม่มีหลักฐานอะไรอยู่แล้ว

เจ้าของหมู่บ้านไม่มีทางมาเป็นพยานให้รสิกาแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องราวทั้งหมดนี้ล้วนเป็นแผนของนันท์นรี หญิงผู้นั้นเองก็ไม่รู้เรื่องราวว่าเป็นอย่างไรด้วย

"ผมถนิตทำอะไรไม่เคยจำเป็นต้องมีหลักฐา"เขานำมือของเธอมาประคองไว้กลางฝ่ามือ เหมือนกับเกราะคุ้มกัน "ผมจะให้นันท์นรีชดใช้ในสิ่งที่เธอทำ!"

"เท่าที่ผมรู้ ไม่ใช่เรื่องง่ายนักที่จะจัดการตระกูลสิทธิอัศวกุลแห่งเมืองซีได้"ชัยเดชที่อยู่ด้านข้างจู่ๆ ก็เอ่ยปากพูดออกมา

ถนิตหันหน้าไปมองเขา "คุณเป็นใคร?"

"ผมชัยเดช"เขากล่าว