บทที่ 117 หักหลังรสิกา

รสิกาตะลึงนิ่งอยู่ตรงนั้น มองไปที่ห้องประชุมอย่างว่างเปล่า

นีรชาเคยถามรสิกาว่าเธอไว้ใจจรณินทร์หรือเปล่า

ในตอนนั้นแม้ว่าเธอจะไม่ได้ตอบ แต่คำตอบในใจของเธอคือใช่

เธอไว้ใจจรณินทร์อย่างแน่นอน ตอนแรกเมื่อเธอเปิดสตูดิโอก็เป็นจรณินทร์ที่คอยช่วยสนับสนุนเธออย่างเต็มที่ พวกเขาตั้งสตูดิโอนี้ขึ้นมาด้วยกัน...

แต่ตอนนี้... แม้แต่จรณินทร์ก็หักหลังเธอ?

ตอนนี้รสิกาไม่รู้จะแสดงความรู้สึกของเธออย่างไร ทั้งความโศกเศร้า เสียใจ หรือแม้แต่ผิดหวัง

"จะมากเกินไปแล้ว!"ติรณากำหมัดแน่นด้วยใบหน้าโกรธจัด"ฉันจะไปห้ามพวกเขา!"

"ไม่ต้องหรอก"รสิกาดึงมือของเธอเอาไว้ เสียงของเธอแหบเล็กน้อย

เมื่อเห็นรสิกาเป็นแบบนี้ ในใจของติรณาก็รู้สึกเจ็บปวด"นี่คือสตูดิโอของเธอ ที่เป็นหยาดเหงื่อเลือดเนื้อของเธอนะ!"

"ไม่ใช่อีกต่อไปแล้วล่ะ"รสิกาส่ายหน้า ยกมือขึ้นเพื่อเช็ดน้ำตาออกจากหางตา และบนใบหน้าของเธอก็ดูว่างเปล่า

"แต่ว่า..."ติรณาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเห็นสีหน้าของรสิกาก็กลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ภายในหัวใจของรสิกาคงจะรู้สึกอึดอัดมากกว่าเธอแน่

จรณินทร์ฉวยโอกาสครั้งนี้เพื่อแย่งชิงทุกคนในสตูดิโอของรสิกาไป ซึ่งโหดร้ายมากเกินไปแล้ว

การประชุมของพวกเขาดำเนินไปได้ไม่นาน เมื่อประตูห้องประชุมถูกเปิดออก คนแรกที่ออกมาเห็นรสิกาและติรณายืนอยู่ข้างนอก ก็หยุดฝีเท้ากะทันหัน คนที่อยู่ข้างหลังก็ชนเข้าอย่างจังจนเธอก้าวไปข้างหน้าสองก้าว

เธอกล่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตกใจ"พี่...พี่รุ้ง..."

ทุกคนที่อยู่เบื้องหลังเสียงร้องของเธอต่างก็ตกตะลึงและแน่นิ่งอยู่กับที่ พวกเขาไม่ได้คาดคิดว่ารสิกาจะกลับมา และการสนทนาในห้องประชุมเมื่อครู่ก็ดังมากด้วย

แย่แล้ว เธอต้องได้ยินเข้าแล้วแน่ๆ!

ในขณะที่ทุกคนทำตัวไม่ถูก จรณินทร์ก็เดินออกมา

"พี่รุ้ง พี่กลับมาแล้ว"จรณินทร์ยืนอยู่ต่อหน้าฝูงชน มองดูรสิกาอย่างผู้นำ ทว่าไม่แข็งกร้าวจนดูเย่อหยิ่งและกล่าว

"จรณินทร์ เธอกล้าหาญมากนะ!"รสิกายกมือขึ้นตบลงบนโต๊ะอย่างแรง เธอมองจรณินทร์ด้วยสายตาเย็นชา"กล้าแม้แต่จะตีท้ายครัวฉัน!"

ตอนที่รสิการู้เรื่องนี้เธอไม่ได้โกรธอะไรมาก แต่ตอนนี้พอเธอเห็นจรณินทร์ยืนอยู่ข้างหน้าเธอด้วยใบหน้าที่มั่นใจ เธอก็โกรธมากราวกับเปลวไฟกำลังจะล้นออกมาจากหน้าอกของเธอเสียอย่างนั้น

สิ่งที่จรณินทร์ทำนั้นเทียบเท่ากับการลักขโมยอย่างเห็นได้ชัด รสิกาสงสัยจริงๆ ว่าทำไมเธอถึงได้มีท่าทีที่มั่นใจขนาดนี้?!

"นี่ไม่ใช่ที่ของพี่!"สีหน้าของจรณินทร์ผ่อนคลายลงครู่หนึ่ง แต่วินาทีต่อมาเปลี่ยนเป็นท่าทางเย็นชาและแข็งกระด้าง"สตูดิโอนี้ก่อตั้งโดยเราสองคน แม้ว่าฉันจะเป็นผู้ช่วยของพี่ แต่ฉันเองก็เป็นผู้สร้างมันมาด้วยเช่นกัน งานเป็นครึ่งหนึ่งในเลือดเนื้อของฉัน เพราะฉะนั้นฉันไม่ได้ตีท้ายครัวพี่ !"

"เฮอะ"ติรณาหัวเราะเยาะเสียงเย็น"นี่เป็นครั้งแรกจริงๆ ที่ฉันได้เห็นคนตีท้ายครัวคนอื่นแล้วยังหาเหตุผลสะอาดสะอ้านและดูดีมาอ้างให้กับตนเองอีก"

คำพูดของติรณาทำให้พนักงานคนอื่นๆ ของสตูดิโอรู้สึกทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย

ในความเห็นของพวกเขานี่เป็นการตีท้ายครัวจริงๆ อีกอย่างสตูดิโอนี้ก็ตั้งชื่อตามรสิกา และบุคคลเดียวที่พวกเขานึกถึงเมื่อกล่าวถึงสตูดิโอRSKก็เป็นชื่อของรสิกา ไม่ใช่จรณินทร์

"หลังจากที่เธอทำงานกับฉันมาตลอดหลายปีนี้ ฉันปฏิบัติต่อเธอไม่ดีตรงไหนเหรอ?"รสิกากำหมัดแน่นเพื่อระงับความโกรธของตนเอง"เธออยากได้อะไรแล้วฉันเคยไม่ให้หรือเปล่า?"