บทที่ 116 พวกเขาต้องไป

รสิกาโอบคอของถนิตด้วยรอยยิ้มและกล่าวอย่างยิ้มแย้ม"คุณจะทำให้ฉันร้องเจ็บได้ยังไง ใช่มั้ย?"

ร่างของถนิตพลันแข็งทื่อ เขาเหลือบมองเธอ ลึกไปในดวงตาของเขาปรากฏเปลวไฟลุกโชนอย่างเห็นได้ชัด เขากดน้ำเสียงลงและกล่าว"ถ้าไม่ใช่เพราะคุณบาดเจ็บ วันนี้ผมจัดการคุณไปแล้ว"

รสิกากล้าพูดแบบนี้ก็เพราะเธอบาดเจ็บนี่แหละ เพราะรู้ว่าถนิตจะไม่ทำอะไรเธอแน่ ถ้าเป็นตอนปกติเธอก็ไม่กล้าที่จะพูดหรอก

ถนิตวางขาของเธอลงอย่างระมัดระวังแล้วกล่าวว่า"รักษาตัวให้ดีๆ อย่าไปบ้าตามนีรชา ระวังอาการที่ตามมาหลังจากนี้ด้วย"

รสิกายิ้มอ่อน เธอไม่ได้กล่าวอะไรแต่หลังจากนั้นไม่นานเธอก็กล่าวว่า"เรื่องนันท์นรี เป็นอย่างไรบ้าง?"

ถนิตหยุดการเคลื่อนไหวครู่หนึ่ง"กำลังจัดการอยู่"

"น่าจะเจออุปสรรคไม่น้อยเลยล่ะสิ"รสิกาถอนหายใจอย่างแผ่วเบา"เธอเป็นถึงลูกสาวของตระกูลสิทธิอัศวกุล จะจัดการเรื่องนี้ได้ไม่ใช่ง่ายๆ"

เพราะตระกูลสิทธิอัศวกุลร่ำรวยและมีอำนาจ แม้ว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับชีวิตคน แต่ก็ไม่ง่ายกับการที่จะรับมือเพราะไม่มีหลักฐาน

"คุณไม่ต้องกังวล ผมจะจัดการเอง"ถนิตกล่าว"ในตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับคุณคือการรักษาอาการบาดเจ็บของคุณเอง"

รสิกาลูบศีรษะของเขา"ฉันแค่รู้สึกสงสารคุณ"

รสชาติของการถูกจับแทรกอยู่ตรงกลางต้องไม่ดีแน่

ถนิตดึงมือของเธอลง จับมันไว้ในฝ่ามือของตนแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม"ไม่เคยได้ยินเหรอว่าลูบหัวของผู้ชายไม่ได้?"

รสิกายังรู้สึกเศร้าเล็กน้อยในหัวใจ แต่เธอก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้เมื่อได้ยินคำพูดของเขา"ไร้สาระ"

"เอาล่ะ คุณพักผ่อนต่อเถอะ ผมจะไปทำอาหาร"ถนิตกล่าว"คืนนี้คุณอยากทานอะไร?"

"อะไรก็ได้"

"นั่งลงเถอะ"ถนิตลูบหัวของเธอ จากนั้นลุกขึ้นยืนและเดินไปที่ห้องครัว

ส่วนรสิกาก็หุบยิ้มบนใบหน้าของเธอหลังจากที่เขาจากไป

ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะรับมือเรื่องนี้ของนันท์นรี รสิกามองออก แม้ถนิตจะไม่พูด แต่แรงกดดันจากหลายด้านล้วนทำให้เขาขยับตัวได้ยาก

แม้ว่าตอนนี้ความร่วมมือกับตระกูลสิทธิอัศวกุละถูกยกเลิกชั่วคราว แต่การทำแบบนี้อาจทำให้ท่านเฉลิมสิทธิ์โมโหจนโลดเต้นเป็นแน่

รสิกามองไปที่ขาของตนเอง ถ้าไม่ใช่เพราะนันท์นรี ขาของเธอคงไม่หักโดยไม่มีสาเหตุแบบนี้ ดังนั้นเรื่องนี้ไม่สามารถให้ถนิตแก้ไขเพียงคนเดียว

เธอเองก็ต้องคิดให้หนักว่าจะแก้เกมนี้อย่างไร

......

รสิกาพบว่านีรชาไม่ได้มาตามตอแยถามเธอเรื่องบรู๊คเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เธอรู้สึกแปลกๆ เล็กน้อย ดังนั้นวันหนึ่งในมื้อกลางวัน อยู่ดีๆ เธอก็ถามออกไป ผลคือนีรชาเกือบจะกระดูกติดคอ

"จะรีบกินอะไรขนาดนี้ ไม่มีใครแย่งเธอหรอก"รสิกาเอื้อมมือออกไปลูบหลังเธออย่างรวดเร็ว ให้เธอคายกระดูกออกมา

"จะสำลักตายแล้ว..."นีรชาที่เกือบเสียชีวิต ทดน้ำลายด้วยใบหน้าแดงแจ๋

"เธอกับอาจารย์เป็นยังไงบ้าง?"รสิกาถามอย่างแปลกใจ"ทำไมฉันรู้สึกว่าช่วงนี้เธอมีบางอย่างผิดปกติ"

"ก็ไม่มีอะไรนี่ ฉันก็สบายดีไม่ใช่เหรอ"นีรชากระแอมเบาๆ จากนั้นก็จ้วงข้าวสองสามคำเข้าไปเพื่อซ่อนความรู้สึกของตนเอง

"ไม่เป็นไรจริงๆ นะ?"รสิกามองดูเธออย่างสงสัย"แล้วทำไมช่วงนี้เธอไม่ถามถึงเขาแล้วล่ะ?"

"ฉันก็รู้เรื่องนี้มากพอแล้วไม่ใช่เหรอ"นีรชากล่าว"อีกอย่างเขาก็ไปต่างประเทศแล้ว ฉันจะทำยังไงได้นอกจากรอเขากลับมาจากต่างประเทศก่อนถึงจะตามเขาต่อ"

"อือ...ก็จริง"รสิกาจำใจยอมรับเหตุผลนี้ของเธอ