บทที่ 115 อย่ามาร้องโอดโอยนะ

อะไรคือเหตุผลที่บรู๊คเป็นโสด?

รสิกาคิดมาโดยตลอดว่าบรู๊คเป็นคนช่างเลือก เขาเลยยังหาคนที่ถูกใจไม่พบ แต่พอติรณาถามกลับมาแบบนี้แล้ว เธอก็มาคิดได้ว่าตั้งแต่แรกที่รู้จักเขา บรู๊คก็ไม่ได้ตั้งใจจะหาอยู่แล้ว

"เป็นไปไม่ได้...อาจารย์เขาจะมาชอบฉันได้อย่างไรกัน?"รสิกาไม่เคยนึกถึงความเป็นไปได้นี้เลย

บางทีเธออาจจะเคยคิด แต่คิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นเธอจึงดับมันด้วยมือเธอเอง พอถูกติรณาชี้ให้เห็น เธอจึงได้รู้ว่าเขาทำอะไรๆ เพื่อเธอมากจริงๆ

เขาคิดกับเธอเกินกว่าความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับลูกศิษย์มานานแล้ว

"แต่ฉันรู้มาตลอดนะว่าเขาชอบเธอ"ติรณากล่าว

ดังคำที่ว่าผู้ที่อยู่ในเกมมองไม่ออก ผู้อยู่นอกเกมกลับมองได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

ทุกครั้งที่ติรณาเห็นสายตาแบบนั้นที่บรู๊คมองรสิกา เธอก็อยากจะโบกยัยรสิกาคนโง่นี้ให้ตายเสียให้ได้

มีคนดีๆ เคียงข้างเธอกลับไม่ต้องการ กลับไปเลือกไอ้สารเลวชญตว์นั่น

"ไม่ว่าเขาจะชอบฉันจริงหรือไม่ ต่อจากนี้ก็อย่าพูดถึงอีกเลย ฉันจะแสร้งทำเป็นไม่รู้"รสิกากัดริมฝีปากล่างแล้วกล่าวว่า"ระหว่างฉันกับเขาเป็นแค่อาจารย์กับลูกศิษย์เท่านั้น เป็นอย่างอื่นไม่ได้อีก"

"เธอทำแบบนี้จะใจร้ายกับเขาเกินไปนะ"ติรณาถอนหายใจ

ถ้ารสิกาไม่รู้มาก่อนก็คงดี เธอยังพอจะทำให้หัวใจของบรู๊คเหลือความรู้สึกดีๆ ไว้ได้บ้าง

แต่ตอนนี้รสิกาก็รู้แล้ว เธอจะต้องทำตัวเหินห่างกับบรู๊คไปโดยปริยาย และแน่นอนว่าคนฉลาดอย่างบรู๊คก็จะต้องพอเดาได้อย่างรวดเร็วว่ารสิการู้อะไรเข้าแล้ว

ถ้าพูดถึงเรื่องอาจารย์กับลูกศิษย์ของพวกเขาแล้ว ความสัมพันธ์ก็อาจอ่อนแอลงเรื่อยๆ

"ฉันจะชอบอาจารย์ของตัวเองไม่ได้หรอก"รสิกากล่าว

เธอมีคนที่เธอชอบอยู่แล้ว และแม้ว่าเธอจะไม่มีใครที่เธอชอบ เธอก็จะไม่มีทางรักบรู๊คอยู่ดี

บรู๊คสำหรับเธอแล้วคืออาจารย์ คือเพื่อน และแม้แต่เปรียบเหมือนพี่ชายของเธอ

นี่คือความผูกพัน ไม่ใช่ความรัก

"ฉันจะไปเทน้ำสักแก้ว เธอเอาด้วยมั้ย?"ติรณารู้สึกกระหายน้ำเล็กน้อยหลังจากที่กินแตงโม

"อืม..."รสิกาพยักหน้าอย่างว่างเปล่า

ตอนนี้เธอต้องการดื่มน้ำสักหน่อยเพื่อสงบสติอารมณ์ จากนั้นก็ค่อยมาคิดถึงเรื่องนี้

แต่เมื่อติรณาเดินผ่านทางเข้าห้องครัว เธอกลับเห็นส่วนของเสื้อผ้าชิ้นเล็กๆ โผล่ออกมานอกประตู

เธอหยุดฝีเท้าชั่วครู่ มองออกไปนอกประตูด้วยความตกใจเล็กน้อย จากนั้นมองไปที่รสิกาที่ยังคงจมจ่อมอยู่กับโลกของตัวเองภายในห้องนั่งเล่น

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอยังคงเลือกที่จะเดินออกไปทางประตู ทันทีที่เธอเดินออกไป เธอจึงเห็นนีรชายืนอยู่ข้างนอกด้วยใบหน้าที่ตกตะลึงไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี

"นีรชา"ติรณาเรียกชื่อเธอเบาๆ

นีรชาได้ยินเสียงเรียกของเธอ จึงรู้สึกตัวอะไรขึ้นมาบ้าง เธอก้าวถอยหลังอย่างไม่รู้ตัวและมองไปที่ติรณาด้วยความรู้สึกลัว"เป็นความจริงเหรอ?"

ติรณารู้ว่าที่เธอถามคือเรื่องที่พวกเขาเพิ่งได้พูดไปเมื่อสักครู่

นีรชาได้ยินเข้าแล้วสิ เธอจึงมีสีหน้าแบบนั้น

"เป็นความจริง"ติรณาโกหกเธอไม่ได้"แต่นี่มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับการที่เธอจะชอบบรู๊คเสียหน่อย"

"แต่ว่าเขาชอบพี่รุ้ง..."นีรชากำสองมือเข้าหากัน แน่นจนข้อนิ้วเป็นสีขาวซีด"ถ้าก่อนหน้านี้ฉันรู้ ฉันคงไม่ชอบเขาอีกแล้ว จริงๆ..."

เธอดูกระตือรือร้นที่จะอธิบายให้ติรณาฟัง

ติรณาจับไหล่ของเธอและพูดเบา ๆ"ฟังนะ นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอ แล้วก็ไม่มีใครอยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้"

"มีวิธีอะไร..."บนใบหน้านีรชาเต็มไปด้วยความเศร้า"มีวิธีอะไรที่จะทำให้นีเลิกชอบเขาได้?นีไม่อยากจะผิดใจกับพี่รุ้ง..."

ในใจของเธอรสิกาเปรียบเสมือนเพื่อนที่ดีมากๆ สำหรับเธอ แล้วอีกอย่างเธอก็รู้ด้วยว่าเธอสู้รสิกาไม่ได้