บทที่ 114 ความคิดของเขา

รสิกาไม่จำเป็นต้องอยู่ในโรงพยาบาลตลอดเวลา แผลที่ผิวหนังอื่นๆ ตามร่างกายของเธอใกล้จะหายดีแล้ว เหลือเพียงเฝือกที่ขาของเธอเท่านั้นที่ยังไม่สามารถเอาออกได้

แต่หลังจากที่ขาของเธอดีขึ้นแล้ว ถนิตก็มารับเธอกลับจากโรงพยาบาล

ชีวิตในโรงพยาบาลผ่านไปไม่ง่ายเลย นีรชาต้องคอยมาอยู่เป็นเพื่อนเธอทุกวันเองก็เหนื่อยแล้ว เมื่อพวกเขาทั้งสองกลับมาก็เบาลง นีรชาจะดูแลเธอก็สะดวกขึ้น

ส่วนติรณายังหยุดอีกสองวันเพื่ออยู่เป็นเพื่อนเธอที่บ้านโดยเฉพาะ

ในตอนบ่าย หลังจากทานอาหารแล้วติรณาไปล้างจาน นีรชานั่งเป็นเพื่อนรสิกาอยู่ในห้องนั่งเล่นเปิดเเอร์ดูทีวี แล้วยังถือแตงโมอีกครึ่งลูกไว้คนละมือด้วย

มีข่าวบางข่าวเผยออกมาว่าวัชรเดชานนท์กรุ๊ปได้ยกเลิกความร่วมมือระหว่างตระกูลสิทธิอัศวกุลแล้ว เหตุผลเฉพาะที่ยกเลิกยังคงเป็นที่คาดเดาโดยสื่อ ทั้งยังไม่มีคำตอบที่แท้จริง

พอติรณาออกมาหลังจากล้างจานเสร็จและเห็นว่าทั้งสองคนยังไม่ได้กินแตงโม เอาแต่มองดูข่าว

เธอเหลือบมองและพูดว่า"ดูเหมือนว่าได้เริ่มลงมือแล้วสิ"

"ใช่แล้ว พี่ชายฉันน่ะรวดเร็วทันใจ"ใบหน้านีรชาดูภูมิใจ

ติรณายกยิ้มมุมปาก และมองรสิกาด้วยสายตามุ่งร้าย

"โธ่ คิดอะไรเลอะเทอะอยู่"รสิกาผลักแตงโมเข้าไปในอ้อมแขนของเธออย่างไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจดี "ระวังสอนไม่ดีให้เด็ก"

ติรณายักไหล่"โอเค"

"แต่เอาเข้าจริงๆ ก็สมแล้วที่เป็นคุณถนิต ไวอย่างที่คิดเลย"ติรณาใช้ช้อนตักแตงโมชิ้นหนึ่ง แล้วป้อนเข้าไปในปาก

"ก็อย่างที่ฉันบอก มันควรจะทำแบบนี้ตั้งนานแล้ว"นีรชาส่งเสียงกระซิบ"ถ้านี่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ล่ะก็ นันท์นรีก็จะไม่กล้ารังแกพี่รุ้ง"

ติรณากล่าว"รสิกาเมื่อก่อนก็ไม่ใช่กระต่ายขาวตัวน้อยนี่ แล้วทำไมตอนนี้พอมาอยู่กับคุณถนิตแล้ว ถึงได้เปลี่ยนนิสัยเป็นคนละคนล่ะ"

รสิกาคนก่อนจะถูกคนรังควานถึงขั้นนี้ได้ที่ไหนกัน แต่ไหนแต่ไรก็เป็นเธอไม่ใช่เหรอที่เป็นคนรังควานคนอื่น

ได้ยินติรณาพูดเข้าแบบนี้ นีรชาจึงถามอย่างสงสัย"เมื่อก่อนพี่รุ้งเป็นยังไงเหรอ?"

ติรณาคิดๆ"ไม่บอก"

"หืม ไม่บอกก็ไม่บอก"นีรชาทำหน้าบึ้งแล้วมองไปทางอื่น

ทว่าสิ่งที่ติรณากล่าวกลับทำให้รสิกาเข้าไปในห้วงความคิด

ตั้งแต่ที่ได้อยู่กับถนิตเป็นต้นมา เธออ่อนแอกว่าเมื่อก่อนมาก บางทีอาจเป็นเพราะเธอมักจะคิดถึงถนิตอยู่ตลอด ถึงขนาดที่ว่าตอนนี้เธอลืมที่จะปกป้องตัวเอง

"พี่รุ้ง โทรศัพท์พี่ดังแน่ะ"นีรชาได้ยินเสียงโทรศัพท์รสิกากำลังดัง จึงเอื้อมมือเข้าไปหยิบ

แต่ขณะที่กำลังจะส่งไปให้รสิกา ก็เห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอเป็นอาจารย์บรู๊คโทรเข้ามา!

"เอ๊ะ เป็นอาจารย์ที่โทรหาพี่!"นีรชาขยิบตาทันที"พี่รุ้ง พี่จะรังเกียจไหมถ้าฉันจะช่วยรับสายให้?"

รสิกาหัวเราะเบาๆ "รับสิ ดูซิว่าเธอจะหาเหตุผลว่าอะไร"

นีรชารับสาย จากนั้นเปิดลำโพงและส่งสัญญาณไม่ให้คนอื่นพูด

"รุ้ง?"เสียงของบรู๊คดังขึ้นทางโทรศัพท์

"อาจารย์คะ ฉันนีรชาค่ะ"นีรชาพยายามพูดกับบรู๊คด้วยน้ำเสียงที่หวานที่สุดเท่าที่ตนเองจะทำได้

ติรณาที่อยู่ด้านข้างเกือบจะหัวเราะออกมาเมื่อเธอได้ยิน

"นีรชา?"บรู๊คชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หยุดสักพัก น่าจะเช็คดูว่าตนไม่ได้โทรผิดล่ะมั้ง"ทำไมคุณถึงมารับสายได้?"

"แล้วทำไมฉันจะรับสายไม่ได้ล่ะคะ?"นีรชาขมวดคิ้ว"ทำไมล่ะคะ คุณไม่ดีใจที่ได้ยินเสียงของฉันเหรอคะอาจารย์"

"ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับรุ้ง ส่งโทรศัพท์ให้เธอ"พอเขาพูด น้ำเสียงของบรู๊คก็จริงจังขึ้นมาเล็กน้อย

แม้ว่านีรชาจะไม่อยากส่งโทรศัพท์ให้รสิกา แต่เธอก็กัดริมฝีปากและพ่นลมหายใจ"พี่รุ้งอยู่ในห้องน้ำ รอเดี๋ยว ฉันจะเรียกเธอให้"

จากนั้นเธอก็ปิดลำโพง นับในใจครู่หนึ่งและส่งโทรศัพท์ให้รสิกา