บทที่ 119 ผมแค่อยากจะช่วยคุณ

รสิกาก็ไม่ได้บอกใครเกี่ยวกับเรื่องสตูดิโอยกเว้นติรณา และครั้งนี้แม้แต่นีรชารวมถึงบรู๊คเองก็ไม่รู้

เหตุผลที่เธอไม่บอกบรู๊คก็เพราะว่าเธอกลัวว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นเหมือนคราวที่แล้ว

ทว่าเธอไม่พูด ก็ไม่ได้หมายความว่าบรู๊คไม่รู้

ในวงการนี้ถ้ามีปัญหานิดหน่อยก็จะถูกส่งต่อจากหนึ่งไปสิบ สิบไปเป็นร้อยต่อกันเป็นทอดๆ

รอบรู๊คกลับมาจากต่างประเทศ เมื่อรสิกาไปที่สตูดิโอของเขาเพื่อไปรับถ้วยรางวัล บรู๊คก็เริ่มพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา

ขณะที่เธอกำลังจะเดินเข้าไปในห้องทำงานของบรู๊ค นาลันทาก็รินชาเสร็จและเดินออกไป

รสิกากำลังจะยกชาขึ้นดื่ม เธอก็ได้ยินบรู๊คพูดว่า"จรณินทร์เป็นอะไรไป?"

รสิกาหยุดการเคลื่อนไหวครู่หนึ่ง และเธอก็เงยหน้ามองเขาด้วยความประหลาดใจ"อาจารย์รู้ได้อย่างไรคะ?"

บรู๊คส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้"เรื่องใหญ่ขนาดนี้ฉันจะไม่รู้ได้ยังไง"

รสิกามุ่ยปาก"ไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะ แค่เธอลาออกเท่านั้นเอง"

เธอพยายามอย่างเต็มที่ในการจะพูดเรื่องนี้ออกไปด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะเลี่ยงปัญหา แต่ยิ่งทำน้ำเสียงไม่แยแสมากเท่าไร บรู๊คก็ยิ่งรับรู้ถึงความเศร้าในใจของเธอมากขึ้นเท่านั้น

"ถ้าหล่อนลาออก แล้วทำไมทุกคนในสตูดิโอของเธอถึงลาออกไปหมดล่ะ?"บรู๊คกล่าวถาม

รสิกาโต้กลับ"ใครบอกว่าไปกันหมดคะ ยังเหลืออยู่อีกตั้งสองคนไม่ใช่เหรอ"

บรู๊คถอนหายใจ"รุ้ง ฉันเป็นอาจารย์ของเธอนะ ปัญหาของเธอ ก็คือปัญหาของฉัน ฉันแค่อยากจะช่วยเธอ"

"ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ..."รสิกาหลบสายตาและกล่าวแผ่วเบา

ถ้าเป็นเมื่อก่อน รสิกาอาจขอให้บรู๊คช่วยจริงๆ แต่ตอนนี้เธอรู้ถึงความรู้สึกของบรู๊คแล้ว เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาบรู๊คด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่ขอให้เขาช่วยเธอเลย

และบรู๊คก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติกับรสิกา แต่เขาแค่เพียงคิดว่าเป็นเพราะรสิการู้สึกเสียใจด้วยเรื่องนั้นเท่านั้น ไม่ได้คิดอะไรมาก

"กระดูกสันหลังในสตูดิโอของเธอก็ออกไปกันหมดแล้ว ในตอนนี้การดำเนินงานของสตูดิโอก็ลำบากมาก"บรู๊คครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และสุดท้ายก็กล่าวว่า"เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ฉันจะให้เธอยืมคนสองสามคน ให้ช่วงนี้ผ่านไปก่อนจนกว่าเธอจะเปิดรับสมัครพนักงานค่อยว่ากันอีกที"

"อาจารย์ ไม่เป็นอะไรจริงๆ ค่ะ"รสิกาปฏิเสธด้วยท่าทีที่หนักแน่น เมื่อเห็นว่าใบหน้าของบรู๊คยังคงมีความไม่เข้าใจอยู่ เธอจึงได้อธิบายออกมา"อันที่จริง เรื่องนี้ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร"

บรู๊คขมวดคิ้วเล็กน้อย"เธอพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?"

รสิกานั่งตัวตรงและกล่าว"ถึงแม้จะเป็นความจริงที่จรณินทร์หักหลังฉัน แต่ฉันก็ได้เก็บเอาไปคิดอย่างจริงจังกับสิ่งที่หล่อนพูดแล้ว"

จรณินทร์บอกว่าตั้งแต่เธอเรียนจบก็ได้มาเป็นลูกศิษย์ของบรู๊ค จุดเริ่มต้นของเธออยู่สูงกว่าคนในสายอาชีพเดียวกันอย่างมาก ดังนั้นเธอจึงสามารถมาถึงจุดนี้ได้ภายในเวลาเพียงแค่ 3 ปี

แม้ว่าความพยายามของตัวรสิกาเองจะมีไม่เคยขาด แต่ความพยายามของเธอนี้ก็มาพร้อมกับโชคของตัวเองด้วยเช่นกัน

เนื่องจากเธอเป็นลูกศิษย์ของบรู๊ค จึงอาจกล่าวได้ว่าเธอทำงานภายนอกได้เพราะอยู่ใต้บารมีของอาจารย์ และผู้คนมากมายก็ให้เกียรติบรู๊ค ไม่ใช่เธอ

ตลอดระยะเวลานี้รสิกาคิดเรื่องนี้มาโดยตลอด แม้ว่าการกระทำของจรณินทร์จะรุนแรงไปหน่อย แต่สิ่งที่เธอพูดก็ไม่ได้ผิดไปเสียทั้งหมด

ดังนั้นเธอจึงไม่ต้องการความช่วยเหลือของบรู๊ค

"อาจารย์ เรื่องคราวนี้ให้ฉันจัดการเองคนเดียวเถอะค่ะ"รสิกาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วยิ้มอ่อน รอยยิ้มปรากฏความโล่งใจ"นี่ถือเป็นการทดสอบตัวฉันเองด้วย"

บรู๊คกล่าวถาม"เธอแน่ใจนะว่าต้องการแบบนี้?"

รสิกาพยักหน้า"ฉันแน่ใจค่ะ"

"แล้วทางถนิตล่ะ?เขาเองก็ไม่ได้ช่วยเธอเหรอ?"

รสิกาส่ายหัว"ฉันไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเขาน่ะค่ะ"

เป็นประโยคเดิมอีกแล้ว รสิกาก็พูดแบบเดียวกันเมื่อเกิดอุบัติเหตุครั้งล่าสุด

ความประทับใจของบรู๊คที่มีต่อถนิตลดลงเล็กน้อย"รุ้ง เธอนึกถึงเขาแบบนี้ตลอด เธอไม่นึกถึงตัวเองบ้างเหรอ?"

"ฉันก็สบายดีนี่คะ"รสิกากล่าว