บทที่ 120 เรื่องของจรณินทร์

ขณะนี้ในสตูดิโอมีเพียงคนสามคนเท่านั้นและไม่มีออเดอร์อะไรมากนัก

สตูดิโอของจรณินทร์ทำได้อย่างสวยงามน่าประทับใจมาก ได้ยินมาว่าเพื่อนร่วมวงการหลายคนช่วยโปรโมทเรื่องนี้ในทวิตเตอร์ด้วย กระแสนี้อย่างน้อยๆ น่าจะทำให้จรณินทร์ไม่ว่างจนถึงเดือนหน้า

จันทร์ไถทวิตเตอร์เสร็จ ก็เงยหน้าขึ้นเหลือบมองรสิกาที่อยู่เบื้องหน้า"พี่รุ้ง พี่ได้ดูในทวิตเตอร์แล้วหรือยัง?"

"ยัง มีอะไรเหรอ?"รสิกาไม่ค่อยได้เข้าทวิตเตอร์ อย่างไรก็ตามเมื่อยามจำเป็นเธอก็ยังคงโพสต์อัปเดตความเคลื่อนไหวอยู่บ้าง

"ชื่อเสียงของจรณินทร์ในหมู่เพื่อนร่วมวงการดูเหมือนจะยิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ "จันทร์กล่าว"นักออกแบบชื่อดังหลายคนต่างก็รู้จักเธอ"

เดิมทีเธอคิดว่าจรณินทร์เป็นเพียงผู้ช่วยตัวเล็กๆ เธอไม่ได้คิดเลยว่าเธอจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนหลังจากออกจากRSKเลย

จันทร์ไม่ได้สังเกตว่ามือของรสิกาที่ถือพู่กันหยุดชะงักเล็กน้อย

ทว่ากรานต์กลับมองเห็นได้อย่างชัดเจน เขากล่าว"รีบร่างต้นฉบับของเธอเร็วเข้า"

"โอ่ย..."ส่งเสียงโอดครวญ วางโทรศัพท์ไว้ข้าง ๆ แล้ววาดภาพต่อ

รสิกาไม่มีอารมณ์จะพูดถึงการออกแบบอีกต่อไป เธอวางพู่กันลงบนโต๊ะ ลุกขึ้นและไปที่เคาเตอร์น้ำชาเพื่อชงกาแฟ

"นี่เธอโง่หรือไง?"หลังจากที่รสิกาเดินไปแล้ว กรานต์จึงพูดกับจันทร์ด้วยสีหน้าเอือมๆ

จันทร์เงยหน้าขึ้นด้วยความสับสน"ฉันไปทำอะไรให้เล่า?"

กรานต์กล่าว"เธอไม่เห็นหรือว่าสีหน้าของพี่รุ้งดูท่าไม่ดีน่ะ เธอพูดเรื่องของจรณินทร์กับเธอ นั่นจะยิ่งทำให้เธอยิ่งมีปัญหาไม่ใช่หรือไง"

ใบหน้าของจันทร์ปรากฏความเสียใจขึ้นทันที"อ่า จริงเหรอ?ถ้าอย่างนั้นทำยังไงดีล่ะ เมื่อครู่ฉันเห็นทวิตเตอร์นั่นก็เลยควบคุมตัวเองไม่ได้ ทั้งๆ ที่จรณินทร์เป็นคนทรยศ มีสิทธิ์อะไรที่จะมาได้ดีกว่าพี่รุ้งในตอนนี้กัน"

"พูดเรื่องนี้กับเธอ เธอก็ไม่เข้าใจหรอก"กรานต์กล่าว"พี่รุ้งเคยเชื่อใจจรณินทร์มากๆ มาก่อน

แล้วเรื่องในทวิตเตอร์นั่นเธอก็ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ ระยะเวลาสั้นๆ เพียงเดือนเดียวจรณินทร์จะสนิทสนมกับนักออกแบบเหล่านั้นได้ยังไง"

จันทร์ถามอย่างคลุมเครือ"เธอหมายความว่า... นักออกแบบเหล่านั้นไม่ได้ช่วยเธอจริงๆ หรอกเหรอ?"

กรานต์กลอกตา"ที่ฉันหมายถึงก็คือ จรณินทร์มีความคิดที่จะทรยศมานานมากแล้ว พอคราวนี้เมื่อพี่รุ้งได้รับบาดเจ็บและพักฟื้นที่บ้าน เธอจึงสบโอกาส นักออกแบบเหล่านั้นเธอก็ต้องเริ่มติดต่อกันไว้นานแล้วตั้งแต่เนิ่นๆ อย่างลับๆ"

จันทร์ก็เข้าใจได้ในทันทีทันใดหลังจากได้ยินสิ่งที่เขาพูด"จรณินทร์คนนี้จะร้ายกาจเกินไปแล้ว เมื่อก่อนพี่รุ้งก็ดีกับเธอขนาดนั้น แต่กลับมีความคิดเปลี่ยนสังกัดไปหากินที่อื่นแบบนี้ตั้งแต่ต้น"

"เอาล่ะ ต่อจากนี้อย่าพูดถึงเรื่องของจรณินทร์ต่อหน้าพี่รุ้งอีก"กรานต์กล่าวกำชับ

จันทร์พยักหน้าอย่างแรง"รู้แล้ว รู้แล้ว คราวหน้าฉันจะไม่พูดพล่อยๆ อีกแน่นอน ถ้าพูดอีกฉันจะเอาขนมของฉันให้นายกินเลยอะ!"

กรานต์ไม่ได้สนใจเธอ

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังพูดถึงเรื่องนี้กันอยู่นั้น รสิกาซึ่งยืนอยู่ที่หน้าประตูรู้สึกอบอุ่นในใจขึ้นมาเล็กน้อย

เธอไม่ได้อยากแอบฟังทั้งสองคน แค่ได้ยินโดยบังเอิญ แต่ความบังเอิญครั้งนี้ก็มากพอที่จะทำให้เธออบอุ่นหัวใจ

แม้ว่ากรานต์และจันทร์จะอายุน้อยแต่พวกเขาก็มีความหลงใหลในงาน หากเวลาผ่านไปจะต้องสามารถสร้างความสำเร็จได้อย่างแน่นอนและที่มีคุณค่ายิ่งกว่านั้นก็คือกรานต์ฉลาดมากและมีสมองที่ว่องไว

รสิกาจู่ๆ ก็รู้สึกว่าใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะลุกขึ้นอีกครั้งและต่อสู้เพื่อการกลับมาอย่างงดงาม

เธอกระตุกริมฝีปากยิ้มออกมา แล้วเดินยกหม้อต้มกาแฟเข้าไป"ใครเอากาแฟบ้าง?"

"ฉันเอาฉันเอา!"จันทร์รีบยืนขึ้น และรับหม้อต้มกาแฟจากในมือรสิกา "ฉันจะหลับอยู่แล้ว..."

"เมื่อคืนวานโต้รุ่งอีกแล้วสิท่า"รสิกากล่าวด้วยรอยยิ้ม

จันทร์เกาหัวของเธออย่างเขินอายเล็กน้อย"ฉันพอตอนดึกๆ แรงบันดาลใจจะเยอะ กลางวันฉันก็เอาแต่งีบหลับ"

กรานต์เงยหน้าขึ้นมองเธอ"เธอไม่อยู่ดึกแล้วงีบหลับได้เหรอ?"

จันทร์แลบลิ้นของเธอออกมาและไม่พูดกับเขา

"ดื่มกาแฟแล้วทำต่อไปเถอะ"รสิกาลูบฝ่ามือ"ตอนนี้สตูดิโอมีออเดอร์ไม่มากนัก ดังนั้นเราจึงต้องพยายามทำให้ดีที่สุดในทุกๆ รายการ"

"เข้าใจแล้วค่ะ!"จันทร์พยักหน้า