บทที่ 121 เลี้ยงข้าว

"นั่นก็ไม่เสมอไปหรอก" ในคำพูดของชัยเดชราวกับแฝงไปด้วยความหมาย "สำหรับคุณถนิตที่น่าเกรงขามน่ะ จะยังมีเรื่องที่เขาไม่รู้อีกเหรอ?"

ดูเหมือนว่าโลกภายนอกจะสรรเสริญเยินยอถนิตเกินไปหน่อย ในสายตาของพวกเขา ถนิตแทบจะเป็นเทพเจ้าอยู่แล้ว

ราวกับบนโลกนี้ไม่มีเรื่องที่ถนิตทำไม่ได้อย่างนั้นแหละ

แต่ในสายตาของรสิกา ถนิตเป็นเพียงคนธรรมดาๆคนหนึ่งเท่านั้น เขาเพียรพยายามเพื่อสิ่งที่ตนเองต้องการ ต่อให้ต้องโดนไม้เท้าของคุณปู่จัดการก็ไม่ยอมแพ้

ถนิตที่เป็นอย่างนี้ยิ่งดูน่าเชื่อถือ

น่าเชื่อถือยิ่งกว่าโปสเตอร์โฆษณาที่แปะอยู่ในพาราไดซ์สแควร์ซะอีก

"ฉันไม่ได้อยากรู้ว่าประธานของคอสโมเป็นใคร ถ้าคุณเดชอยากทราบ ลองไปสืบหาเองดีกว่านะคะ" รสิกามองเขาแล้วพูดขึ้น

ชัยเดชหัวเราะเบาๆ: "ผมก็อยากรู้นั่นแหละ แต่ประธานคนนี้ลึกลับเหลือเกิน ใครจะหาเจอล่ะ"

พอจะฟังออกว่า ชัยเดชน่าจะเคยสืบหาแล้ว แต่คงไม่สำเร็จ

ไม่รู้ทำไมรสิกาถึงอยากจะขำ

บางทีนี่อาจจะเป็นจุดขายหลักเลยก็ได้

ผู้คนพากันคาดเดาว่าประธานของคอสโมเป็นใคร แต่เขาดันไม่ปรากฏตัวออกมา เอาแต่นำเสนออุตสาหกรรมของตนเองอยู่เบื้องหลังเท่านั้น ผลักดันให้ความสงสัยของผู้คนจำนวนมากขึ้นไปถึงจุดสูงสุด

บางทีนี่คงเป็นวิธีการหนึ่งที่ทำให้เขาประสบความสำเร็จ

"คุณยิ้มอะไร?" ชัยเดชพบว่าที่มุมปากของรสิกากำลังยิ้ม จึงถามขึ้น

"ไม่มีอะไรค่ะ" รสิกากระแอมเบาๆ หุบยิ้ม "แค่นึกถึงเรื่องตลกๆบางเรื่องน่ะค่ะ"

ทั้งสองมือของชัยเดชหนุนอยู่ที่หลังหัว พูดอย่างสบายๆ: "งั้นก็ดีครับ แค่ไม่ได้กำลังขำผมก็พอ"

จากนั้นรสิกาก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกับชัยเดชอีก ส่วนหนึ่งคือไม่อยากจะสนิทสนมกับเขามากเกินไป อีกส่วนหนึ่งคือชัยเดชเองก็กำลังยุ่ง

เขาวางโน้ตบุ๊กเอาไว้บนต้นขา นิ้วมือกำลังเคาะอยู่บนแป้นพิมพ์อย่างคล่องแคล่ว

เหมือนเขาไม่กลัวรสิกาแอบดูเลยสักนิด ถึงได้วางอย่างโจ่งแจ้งขนาดนั้น

แน่สิ รสิกาเองก็ไม่ได้สนใจรายละเอียดงานของเขาเลย ไม่แม้แต่จะมองด้วยซ้ำ เล่นโทรศัพท์ของตนเองอย่างเดียว

ตอนที่มาถึงโรงแรมคอสโมดวงอาทิตย์ยังไม่ตกเลย ทั้งสองคนลงจากรถเดินเข้าไปในภัตตาคาร

บริกรของภัตตาคารนำพวกเขาไปที่โต๊ะที่ได้จองเอาไว้ล่วงหน้า นั่นเป็นตำแหน่งริมหน้าต่าง สามารถมองเห็นด้านนอกได้ แต่แสงอาทิตย์สาดเข้ามาไม่ถึง แม้ชั้นอาคารจะไม่ได้สูง แต่กลับมองเห็นวิวของเมืองซีได้ดีมาก

ภายในภัตตาคารมีวงดนตรีวงหนึ่ง พวกเขากำลังบรรเลงเพลงหนึ่งที่ไม่รู้จักชื่อเพลง ทำนองเพลงที่ไพเราะมอบความเบิกบานให้แก่ผู้ที่ได้ฟัง

ชัยเดชมองรสิกาแล้วพูดขึ้น: "คุณว่า คนอื่นจะคิดว่าเราเป็นคนรักกันหรือเปล่า?"

รสิกาได้ยินคำพูดนี้ จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็คลายออกอย่างรวดเร็ว เธอส่ายหัว: "ไม่หรอกค่ะ"

"เพราะอะไร?"

"ดูไม่เข้ากันน่ะค่ะ" รสิกาตอบ

การแต่งกายของชัยเดชแค่เห็นก็รู้แล้วว่าเป็นไฮโซ ต่อให้จะไม่ได้แต่งกายอย่างนี้ แต่ก็ต้านทานออร่าบนร่างของเขาเอาไว้ไม่ได้หรอก ทว่ามองมาที่รสิกา แม้เสื้อผ้าของเธอจะไม่ได้ถือว่าธรรมดาขนาดนั้น แต่ยืนอยู่กับชัยเดชแล้วกลับไม่เข้ากันสุดๆเลย

ดูจากเสื้อผ้า ก็ไม่น่าเป็นแฟนกันแล้ว

ชัยเดชยักไหล่: "คุณยังคงไม่ไว้หน้าผมสักนิดเลยนะ"

"คุณเดช วันนี้ฉันมาเพื่อขอบคุณที่คุณช่วยชีวิตฉันไว้นะคะ" รสิกาพูดย้ำ

ชัยเดช: "บางที เราอาจจะเป็นเพื่อนกันได้ไง"

รสิกาขมวดคิ้ว: "เพราะอะไรคะ?"

"การเป็นเพื่อนกับคุณยังต้องการเหตุผลด้วยเหรอ?" ชัยเดชส่งเสียงจึ๊ๆออกมา "จะพูดยังไงก็ถือว่าผมเป็นคนช่วยชีวิตคุณนะ ผมร้องขอแค่นี้ คุณก็ไม่ยินดีแล้วเหรอ?"

ถ้ารสิกาบอกว่าไม่ยินดี กลัวว่าอีกเดี๋ยวชัยเดชจะมีเหตุผลอีกนับไม่ถ้วนที่กำลังรอคอยเขาอยู่

เธอจึงทำได้เพียงพยักหน้า: "ก็ได้ค่ะ"