บทที่ 122 การพบกันของเพื่อนเก่า

"กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ต่อให้งานจะยุ่ง ก็ต้องกินข้าวอยู่ดีนะครับ" ถนิตพูดนิ่งๆ

เขาหาข้ออ้างที่โต้แย้งไม่ได้ให้กับตนเอง

ชัยเดชยกแก้วไวน์ขึ้นมาดื่ม

เปรมสุธีร์วางมือทั้งคู่ไว้บนโต๊ะ เอ่ยปากถามรสิกา: "เอ๊ะ ช่วงนี้เพื่อนคุณคนนั้นไม่ได้มาเจอคุณเลยเหรอ?"

"คุณหมายถึงติรณาเหรอ?" รสิกาถาม

เปรมสุธีร์พยักหน้า: "ใช่ เธอนั่นแหละ!"

"ช่วงนี้เธอยุ่งมากๆ" รสิกาพูด "ยุ่งอยู่กับคดีความน่ะ"

เปรมสุธีร์จึงบ่นออกมา: "มิน่าล่ะไม่รับโทรศัพท์เราเลย"

เขาคิดจะบ่นกับตัวเอง แต่จริงๆแล้วคนทั้งโต๊ะได้ยินกันหมด

"คุณถามหาเธอมีธุระเหรอ?"

"มีน่ะสิ!" เปรมสุธีร์พยักหน้า "แต่เธอไม่รับสายผม ผมไปดักที่ออฟฟิศทุกวันก็ไม่เจอ ไปหาช่วงเวลางาน เธอก็อยู่ข้างนอกตลอด คุณว่าเธอกำลังหลบหน้าผมหรือเปล่า?"

รสิกากลั้นขำ: "อาจจะเป็นไปได้นะ"

เปรมสุธีร์เบะปาก: "อยากขำก็ขำเถอะ กลั้นเอาไว้ผมเห็นแล้วก็เสียใจอยู่ดี"

สรุปรสิกาก็ทนไม่ไหวจนต้องหัวเราะออกมา

ถนิตมองเปรมสุธีร์: "น้อยมากเลยนะที่นายจะมีช่วงเวลาใส่ใจต่ออะไรบางอย่างน่ะ"

"เพ้อเจ้อ" เปรมสุธีร์ส่งเสียงไม่พอใจออกมา แล้วหันไปถามชัยเดช "คุณเดช คุณไม่มีคนที่ชอบเหรอครับ?"

"มีครับ" ตอนที่พูด ชัยเดชก็มองไปที่รสิกา

แต่รสิกากำลังก้มหน้าออกแรงดึงมือของตนเองออกมาจากในมือของถนิตอยู่ ดังนั้นจึงไม่เห็น แต่ทว่าสายตาของเขาโดนถนิตเห็นเข้าอย่างชัดเจน

ถนิตพูดขึ้น: "ของบางอย่าง ต่อให้ชอบยังไงก็เป็นของคนอื่นอยู่ดี"

"นั่นก็ไม่แน่หรอกครับ" ชัยเดชพูด "ยังแย่งได้อยู่"

"งั้นก็ลองดูครับ" ถนิตหรี่ตา แววตาปรากฏความอันตรายออกมา พร้อมทั้งออกแรงในมือ ทำให้นิ้วมือของรสิกาที่เกือบจะดึงออกมาได้แล้วโดนจับไว้แน่นมากขึ้นอีก

เขารู้สึกได้ว่ารสิกาใช้มืออีกข้างหยิกเขาด้วยความขุ่นเคือง

การกระทำที่ไม่ได้โจ่งแจ้งของพวกเขาสองคนที่ฝั่งนี้โดนคนตรงข้ามเห็นหมดแล้ว

สีหน้าของชัยเดชไม่ดีเอามากๆ ส่วนเปรมสุธีร์กลับใช้มือปิดตาเอาไว้แสดงให้รู้ว่าทนดูต่อไปไม่ได้

การทานอาหารมื้อนี้ถือว่าเป็นที่น่าพอใจ อย่างน้อยสำหรับถนิตเปรมสุธีร์รวมไปถึงรสิกาด้วย ค่อนข้างสบายใจทีเดียว

แต่สำหรับชัยเดชก็ไม่แน่หรอก

พวกเขากินจนกระทั่งฟ้ามืดถึงได้แยกย้ายกัน ใช้ลิฟต์ลงมาข้างล่าง ถนิตกับเปรมสุธีร์เดินนำไปเอารถ ส่วนรสิกากับชัยเดชเดินอยู่ข้างหลัง

"เรื่องวันนี้ ขอโทษด้วยนะคะ" รสิกามองออก เห็นชัดเลยว่าชัยเดชไม่ได้อารมณ์ดีเหมือนตอนก่อนจะมาขนาดนั้น แต่ก็ไม่ได้ทำลายบรรยากาศเนื่องจากการก่อกวนของถนิตกับเปรมสุธีร์

"ไม่เป็นไรครับ" ชัยเดชส่ายหัว "แต่ว่าคุณติดค้างผมมื้อนึงนะ"

"คะ?"

"ก็วันนี้โดนก่อกวน คุณอย่าได้คิดจะบิดพลิ้วเชียว" ชัยเดชเลิ่กคิ้ว "คราวหน้าเลี้ยงข้าวผมด้วย แล้วก็ต้องมีแค่เราสองคนเท่านั้น"

รสิกาจำใจต้องพยักหน้าตกลง: "ก็ได้ค่ะ งั้นรอคุณมีเวลาว่าง ก็โทรหาฉันได้ตลอด ถ้าการเงินของฉันไม่มีปัญหา จะเลี้ยงข้าวคุณแน่นอนค่ะ"

"ได้ครับ" ชัยเดชยิ้มพูดขึ้น

ประจวบกับรถของถนิตขับเข้ามาที่ฝั่งนั้นพอดี รสิกาจึงพูดกับชัยเดช: "ฉันไปก่อนนะคะ"

"ไว้เจอกันครับ" ชัยเดชพูด

"ไว้เจอกันค่ะ"

รสิกาพูดจบก็หมุนตัววิ่งไปทางถนิต

หลังจากขึ้นไปนั่งบนรถ ถนิตจึงเอ่ยปากถาม: "เมื่อกี้พวกคุณคุยอะไรกัน?"