บทที่ 123 พวกเขาหย่ากันแล้ว

"บังเอิญจังเลย"

ท้ายที่สุดยังคงเป็นจรณินทร์ที่เอ่ยปากก่อน เธอหันไปมองรสิกาที่อยู่ด้านข้าง ยิ้มบางๆ: "คิดไม่ถึงว่าจะได้เจอพี่รุ้งที่นี่"

แต่ก่อนทุกครั้งที่จรณินทร์เรียกรสิกาจะเรียกได้น่าเอ็นดูมาก แต่แค่คิดว่าจะได้ฟังอีก ในใจของ รสิกากลับค่อนข้างสะอิดสะเอียนอย่างไม่มีเหตุผล

เธอมองจรณินทร์นิ่งๆ พูดขึ้น: "อย่ามาเรียกฉันว่าพี่ ฉันรับไม่ได้หรอก นอกจากอายุที่มากกว่าเธอนิดหน่อย เรื่องอื่นฉันเทียบเธอได้ที่ไหนล่ะ"

ในน้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยการถากถาง

แต่จรณินทร์กลับเหมือนฟังไม่เข้าใจอย่างนั้นแหละ ยิ้มๆ แล้วพูดขึ้น: "ที่ฉันมีวันนี้ เพราะโชคดีที่มีพี่รุ้งคอยดูแลนะคะ"

รสิกาไม่มองเธออีก แล้วก็ไม่คิดจะพูดกับเธออีกด้วย

รสิกาไม่อยากจะหาเรื่อง แต่จากที่จรณินทร์เห็นกลับเหมือนคนขี้ขลาดต่างหาก

"ตอนนี้สตูดิโอยังดีอยู่ไหม?" จรณินทร์แสร้งทำเป็นถามด้วยความหวังดี "ฉันจำได้ว่าแต่ก่อนพี่รุ้งไม่ได้ออกมาเร่ขายสินค้าให้ลูกค้าเท่าไหร่นี่นา ทำไมวันนี้ถึงมาแล้วยังมาคนเดียวอีก สตูดิโอยังไม่ได้คนอีกเหรอ?"

"เสแสร้งสนุกไหม?" รสิกามองเธออย่างเย็นชา "จรณินทร์ เธอเป็นคนยังไงตอนนี้ฉันกระจ่างแจ้งแล้ว เธอไม่จำเป็นต้องแสร้งทำต่อหน้าฉันอีก ถึงเธอไม่เหนื่อยแต่ฉันขยะแขยงที่จะได้เห็นนะ"

สีหน้าของจรณินทร์เปลี่ยนไป ไม่ค่อยน่ามองเท่าไหร่: "ฉันรู้ว่าพี่เกลียดฉัน แต่ถ้ากลับกันวันนี้พี่มาเป็นฉัน พี่ก็ต้องเลือกเหมือนฉันนั่นแหละ"

"เธออย่าเหมารวมว่าทุกคนต้องจิตใจชั่วช้าเหมือนเธอได้ไหม?" รสิกาพูดเหน็บแนม "เธอจะทำอะไรมันก็เป็นเรื่องของเธอ อย่ามาคิดว่าทุกคนต้องเหมือนกับเธอ"

"นี่เธอ......!" จรณินทร์โกรธจนหน้าแดง มือทั้งคู่กำแน่น

เธอดีใจจนหลงระเริงเกินไป ถึงขั้นที่ลืมไปว่ารสิกาไม่ใช่คนที่ชอบตกเป็นเบี้ยล่าง ต่อให้มีจรณินทร์สองคนรวมกันก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของรสิกาอยู่ดี

รสิกามาถึงชั้นของตนเองพอดี เธอเดินออกมาจากลิฟต์ แล้วหันไปมองจรณินทร์ที่อยู่ในลิฟต์ พูดขึ้น: "ขอแนะนำเธอสักประโยคแล้วกัน วงการนี้ไม่ได้ง่ายดายเหมือนภาพภายนอกที่เธอเห็นหรอกนะ"

พูดจบ รสิกาก็หมุนตัวเดินออกไป ไม่ให้โอกาสจรณินทร์พูดแม้แต่คำเดียว

อารมณ์ที่ดีมาทั้งวันโดนทำลายไปจนหมด รสิกากำลังยืนสูดลมหายใจลึกๆอยู่บนทางเดินหลายๆรอบ หลังจากระงับอารมณ์ของตนเองลงได้แล้ว ถึงเดินไปที่ห้องที่นัดกับลูกค้าเอาไว้

โชคดีที่การเจรจากันส่วนตัวครั้งนี้ค่อนข้างราบรื่น จึงปกคลุมความรู้สึกแย่ๆของรสิกาไปได้ทั้งหมด แต่ทว่าตอนที่เธอออกมาจากห้องของลูกค้ากำลังรอลงลิฟต์อยู่ แค่ประตูลิฟต์เปิดออก ไม่นึกว่าจรณินทร์จะยืนอยู่ในนั้นอีกแล้ว

แต่คราวนี้นอกจากจรณินทร์ยังมีอีกคนหนึ่งด้วย สาวิตรีนั่นเอง

รสิกาอยากจะค้อนขวับจริงๆ นี่จะจบได้หรือยังเนี่ย? โรงแรมมีแค่ลิฟต์ตัวนี้เหรอ?

และตอนที่คนในลิฟต์เห็นเธอ สีหน้าก็แย่มาก โดยเฉพาะสาวิตรี เหมือนเธอนึกถึงเรื่องอะไรบางอย่าง สีหน้าจึงซีดเผือด

"เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?" สาวิตรีถามอย่างเย็นชา

"ทำไมฉันถึงอยู่ที่นี่ไม่ได้ล่ะ?"

รสิกายิ้มเยาะถามกลับไป จากนั้นจึงมองสาวิตรีกับจรณินทร์อีกครั้ง รอยยิ้มที่มุมปากเปลี่ยนเป็นการเยาะเย้ย

เธอยังจำครั้งแรกที่ตนเองเจอกับสาวิตรีได้ จรณินทร์เองก็ไม่พอใจเพราะเรื่องที่สาวิตรีโอ้อวด นี่มันเพิ่งจะผ่านมาเท่าไหร่เอง ไม่นึกว่าเธอจะร่วมงานกับสาวิตรีซะแล้ว

เวลาเปลี่ยนใจคนก็เปลี่ยน

รสิกาถอยหลังไปหนึ่งก้าว ถอยออกมาจากลิฟต์ทันที เธอไม่อยากอยู่ร่วมกับสองคนนี้

จรณินทร์เองก็ไม่รีรอ เห็นรสิกาถอยออกไปแล้ว จึงถือโอกาสกดปิดทันที

หลังจากที่ลิฟต์ปิดแล้วเริ่มเคลื่อนลง สาวิตรีถึงได้เอ่ยปาก: "เธอกล้าพาทีมของรสิกาออกไป ไม่กลัวถนิตที่อยู่ข้างหลังเธอหรือไง?"

สาวิตรีเคยได้รับความลำบากมาครั้งหนึ่ง ครั้งนั้นเธอทำลายสตูดิโอของรสิกาจนเสียหาย จึงเกือบจะโดนถนิตกักตัวไม่ให้ออกสื่อหรือร่วมกิจกรรมใดๆเลย