บทที่ 124 แย่งลูกค้า

"ฉันก็เป็นห่วงเธอไง ฉันกลัวเธอจะออมมือให้จรณินทร์น่ะสิ ต้องรู้ไว้ด้วยนะถึงเธอจะออมมือให้ยัยนั่น แต่ยัยนั่นไม่น่าจะทำอย่างนั้นแน่" ไม่รู้ติรณากำลังคิดถึงอะไร ถึงได้ยิ้มเยาะออกมา "ยัยจรณินทร์นั่นน่ะทำได้แม้แต่เรื่องที่ไร้ศีลธรรม เธอเองต้องระวังตัวหน่อย อย่าให้ถึงเวลาแล้วโดนยัยนั่นแย่งไปจริงๆล่ะ"

"รู้แล้วหน่า อย่าบ่นสิ ไม่เบื่อหรือไง" รสิกากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "ตอนนี้จรณินทร์ยังไม่กล้าขนาดที่จะขายตัดราคาฉันหรอก อย่าห่วงเลย"

แต่หลังจากรสิกาเพิ่งพูดอย่างนี้ไปไม่นานก็เกิดเรื่องขึ้น

เดิมทีลูกค้าที่ได้เจรจาสั่งซื้อสินค้ากันไว้ก่อนหน้านี้เรียบร้อยแล้ว แต่หลังจากผ่านไปสอง

วันลูกค้ากลับขอยกเลิกคำสั่งซื้อเพียงฝ่ายเดียว

และลูกค้าคนนั้นก็คือคนที่เธอไปพบหลังจากได้เจอกับจรณินทร์ วันนั้นติรณาบอกให้เธอระวังจะโดนจรณินทร์แย่งงานไว้โดยเฉพาะด้วย เธอยังพูดอย่างมั่นใจอยู่เลยว่าจรณินทร์ไม่มีความกล้าที่จะขายตัดราคาเธอหรอก แต่ผลที่เกิดขึ้น นี่เพิ่งจะผ่านไปแค่ไม่กี่วันเองก็โดนตบหน้าเข้าให้แล้ว

ตอนที่รสิกาได้รับสายจากลูกค้าบอกว่าต้องการยกเลิกคำสั่งซื้อ เธอตะลึงงันไปชั่วครู่ จากนั้นจึงถามอย่างสุภาพว่าเพราะอะไรถึงต้องการยกเลิก

"แรกเริ่มก็คุยกันอย่างดีแล้ว รุ้งจะผลิตสินค้าที่ทำให้คุณพึงพอใจออกมาภายในเวลาที่ตกลงกันไว้ แต่ตอนนี้เพิ่งจะผ่านมาแค่สองวันจู่ๆกลับจะยกเลิกคำสั่งซื้อ ถึงยังไงก็ควรให้เหตุผลแก่ฉันนะคะ" รสิกาพูด

ผู้จัดการของลูกค้าท่านนั้นค่อนข้างลำบากใจ: "เหตุผล......อันนี้ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากบอก เพียงแต่......ฉันไม่รู้ว่าควรจะพูดยังไงน่ะค่ะ"

"แค่เหตุผลที่ยกเลิกคำสั่งซื้อ มีอะไรที่พูดไม่ได้เหรอคะ?" รสิกาไม่เข้าใจ "พวกคุณต้องการยกเลิก ฉันยอมรับได้ แต่อย่างน้อยควรจะให้เหตุผลฉันสักข้อสิคะ"

ผู้จัดการลังเลอยู่ชั่วครู่ ถึงได้พูดขึ้น: "สาเหตุหลักเป็นเพราะว่า มีอีกบริษัทหนึ่งมาพบพวกเรา และภายในวงการธุรกิจก็มีการประเมินค่าที่สูงกว่า ดังนั้น......"

"งั้นรบกวนถามได้ไหมคะ คนๆนั้นคือใครเหรอคะ?" รสิการะงับความโกรธในใจของตนเองเอาไว้ ยังคงถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

"เรื่องนี้ฉันบอกไม่ได้" น้ำเสียงของผู้จัดการค่อนข้างหนักแน่น ดูท่าคงบอกไม่ได้จริงๆ

รสิกาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ: "งั้นเอาอย่างนี้ คุณไม่ต้องพูด ฉันเดาเอาก็แล้วกัน จรณินทร์ใช่ไหมคะ?"

เธอพูดชื่อของจรณินทร์ออกมาตรงๆ จากนั้นก็ได้ยินเสียงลมหายใจที่ประหม่าของผู้จัดการจากปลายสายในทันที

เอาเถอะ เธอได้คำตอบแล้ว ว่าแล้วเชียวจรณินทร์เป็นคนทำนั่นแหละ

รสิกากัดฟัน: "ฉันเข้าใจแล้ว ขอบคุณค่ะ"

หลังจากวางสาย มือข้างหนึ่งของเธอกำหมัดไว้ แล้วทุบลงไปบนโต๊ะอย่างแรง ส่งเสียง "ปึง" ออกมา

จันทร์ตกใจ: "พี่รุ้ง เป็นอะไรคะ?"

"นี่จรณินทร์ทำอะไรอีกแล้วเหรอครับ?" กรานต์ถามขึ้นด้วยความสงสัย

ตอนที่เขาได้ยินรสิกาคุยโทรศัพท์ว่ายกเลิกคำสั่งซื้อทั้งยังมีชื่อของจรณินทร์ด้วย งั้นคงทำเรื่องอะไรที่ยั่วโมโหรสิกาแน่ๆ

"จรณินทร์แย่งลูกค้าที่พี่คุยไว้เมื่อสองวันก่อนไป" ใบหน้าของรสิกาเต็มไปด้วยความโกรธ "พี่จะไปหาเธอ พวกเธอทำงานต่อไปนะ"

พูดแล้วเธอก็ลุกขึ้นหยิบกระเป๋าของตนเองเดินออกไปข้างนอก

แต่กรานต์ไม่วางใจ จึงลุกตามไปด้วย: "พี่รุ้ง ผมจะไปกับพี่ด้วย"

ถึงยังไงเขาก็เป็นผู้ชาย และเรื่องนี้ดูแล้วไม่น่าจะเป็นไปในทางที่ดี ถึงเวลานั้นถ้ามีการลงไม้ลงมือขึ้นมา รสิกาคนเดียวต้องเสียเปรียบแน่ๆ

"ไปกันเถอะ" เห็นได้ชัดว่า รสิกาก็นึกถึงประเด็นนี้ ดังนั้นจึงไม่ได้คัดค้าน

"งั้นฉันไปด้วย!" จันทร์พูดขึ้น

"ไม่ต้อง เธออยู่ที่นี่" รสิกาพูด "เฝ้าสตูดิโอให้ดี รอพวกเรากลับมา"

"แต่ว่า......" จันทร์ยังอยากพูดอะไรอีก แต่รสิกาพากรานต์เดินไปแล้ว

รสิกาไม่รู้ว่าจรณินทร์อยู่ไหน จึงตรงไปที่สตูดิโอของเธอ