บทที่ 125 ข่มขู่จรณินทร์

สำหรับเรื่องพวกนี้รสิกาไม่สนใจสักนิด เนื่องจากพนักงานของโรงแรมคอสโมได้เดินเข้ามาแล้ว ส่วนหนึ่งไปแยกย้ายลูกค้าที่อยู่รอบๆ ส่วนผู้จัดการล็อบบี้กลับเดินมาที่พวกรสิกา

"ทั้งสามท่านคะ พวกคุณมีความขัดแย้งส่วนตัวอะไรกันไปจัดการที่โซนนั่งรอด้านข้างดีไหมคะ? ที่นี่เป็นล็อบบี้ มีลูกค้าท่านอื่นๆผ่านไปผ่านมาเยอะ มันจะส่งผลกระทบที่ไม่ดีต่อพวกคุณเช่นกันนะคะ" ผู้จัดการล็อบบี้พูดโน้มน้าว

"ลูกค้าของเธอฉันเป็นคนแย่งมาเองแหละ เก่งนัก เธอก็แย่งกลับไปสิ" จรณินทร์ทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของผู้จัดการล็อบบี้ โต้ตอบรสิกากลับไป "ถ้าแย่งกลับไปไม่ได้ งั้นก็ต้องตำหนิที่ฝีมือของเธอสู้ฉันไม่ได้ต่างหาก"

"จรณินทร์ พี่รุ้งไว้หน้าเธอมากแล้วนะ เธอไม่ควรได้คืบแล้วจะเอาศอกสิ" กรานต์ที่อยู่ข้างๆขมวดคิ้วพูดขึ้น

จรณินทร์มองเขา พิจารณาตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วหัวเราะเยาะออกมา: "มองไม่ออกเลยนะ ตอนนี้รสนิยมของพี่เปลี่ยนไปแล้ว พี่ไม่ใช่แฟนของคุณถนิตแล้วเหรอ? ทำไมข้างๆถึงมีหนุ่มน้อยตามมาล่ะ?"

"หุบปาก!" รสิกาแทบจะไม่รู้จักคนที่อยู่ตรงหน้าแล้ว เธอถึงขั้นไม่อยากเชื่อว่าตนเองจะมองคนผิดไปตั้งหลายปี "เธออย่าคิดว่าใครๆก็จะมีความคิดสกปรกเหมือนเธอนะ!"

"เธอจะพูดยังไงก็แล้วแต่เถอะ" จรณินทร์พูด "ฉันยังมีธุระ ฉันต้องไปแล้ว"

เธอกำลังคิดจะเดินผ่านหน้ารสิกาออกไป แต่เพิ่งจะเดินออกไปได้แค่ก้าวเดียวก็โดนรสิกาขวางเอาไว้

"เธอกล้าแย่งลูกค้าฉัน ต้องเป็นเพราะคนๆนั้นที่สนับสนุนอยู่ข้างหลังเธอแน่ๆ บอกฉันมา คนๆนั้นเป็นใคร?" รสิกาพูดด้วยเสียงเย็นชา "ไม่งั้นวันนี้เธออย่าได้คิดจะออกไปจากที่นี่เลย!"

เธอเพิ่งพูดจบ กรานต์ก็เดินเข้ามาใกล้ๆอย่างรู้กัน ขวางจรณินทร์เอาไว้ด้วย

ถึงกรานต์จะรูปร่างผอมแห้ง แต่ตัวสูงๆของเขา ที่ยืนอยู่ด้านหน้าจรณินทร์ กลับทำให้เธอกดดันโดยไม่รู้ตัว

จรณินทร์มองทั้งสองคน ในใจเริ่มลนลาน แต่ยังคงแสร้งพูดขึ้นอย่างใจเย็น: "ที่นี่เป็นสถานที่สาธารณะ พวกเธอหลบออกไปนะ!"

"บอกมาว่าคนๆนั้นเป็นใครแล้วฉันจะยอมให้เธอไป!" รสิกาพูดเสียงแข็ง

"ชีวิตนี้เธออย่าคิดจะได้รู้เลยว่าเป็นใคร!" จรณินทร์กัดฟันแน่น พยายามจะผลักรสิกาออกไปจากด้านหน้าของตนเอง

แต่รสิกากลับถือโอกาสจับข้อมือของเธอพลิกไปอีกด้าน ทำให้จรณินทร์เจ็บจนต้องร้องออกมา

เสียงร้องนั้นราวกับเสียงหมูโดนฆ่า

"เฮ้ มองอะไรกันล่ะ แยกย้ายๆ!" กรานต์พบว่าบริเวณรอบๆยังมีคนถือมือถือถ่ายรูปอยู่ จึงเดินเข้าไปไล่

"รสิกา เธอปล่อยมือนะ เธอปล่อยฉันสิ!"

จรณินทร์เจ็บมือจนต้องเอียงร่างกายตามไปด้วย ใบหน้าซีดเผือด

รสิกาแรงเยอะมาก จับไว้แน่นจนจรณินทร์สลัดไม่หลุด

เธอยิ้มกริ่มพูดขึ้น: "ตอนนี้ ถ้าไม่บอกฉันว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเธอคือใคร งั้นฉันก็จะทำให้มือขวาของเธอใช้การไม่ได้ เธอจะเอายังไงดี?"

"เธอกล้าเหรอ!" ได้ยินรสิกาบอกว่าจะทำให้มือขวาของตนเองใช้การไม่ได้ จรณินทร์จึงร้องออกมาเสียงดังด้วยความตกใจ แม้กระทั่งโทนเสียงก็เปลี่ยนไป

เธอต้องอาศัยมือกินข้าว ถ้ารสิกาทำให้มือของเธอใช้การไม่ได้แล้ว งั้นความพยายามที่เธอทำเอาไว้ทั้งหมดก่อนหน้านี้ก็เปล่าประโยชน์น่ะสิ!

"มีอะไรที่ฉันต้องไม่กล้าล่ะ" รสิกายังคงยิ้มเล็กน้อย "เธอกล้าหักหลังฉันพาคนสนิทในทีมของฉันออกไป ฉันแค่ทำให้มือข้างหนึ่งของเธอใช้งานไม่ได้ มันเกินไปหรือไง?"

"เธอปล่อยฉันนะ! แจ้งตำรวจหน่อย! ยัยนี่จะฆ่าคนแล้ว!"

จรณินทร์เห็นว่าพูดไปก็ทำอะไรรสิกาไม่ได้ จึงทำได้เพียงตะโกนสุดชีวิต แค่เธอร้องออกมา ก็ทำให้คนอื่นๆตกใจกันเป็นแถว มีคนไม่น้อยเลยที่หยิบมือถือออกมาโทรไปที่191จริงๆ

ตอนที่ตำรวจมาถึง รสิกายังคงจับมือของจรณินทร์ไม่ยอมปล่อย ท่าทางที่น่าเกรงขามนั้นราวกับว่าถ้าจรณินทร์ไม่บอกว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเป็นใคร เธอก็จะไม่ยอมปล่อยมือเด็ดขาด

"ทำอะไรทำอะไรกัน?" ตำรวจสองนายเดินเข้ามา หลังจากเห็นรสิกากับจรณินทร์ จึงพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "ปล่อยมือ!" รสิกาเห็นตำรวจแล้ว ถึงได้ปล่อยมืออย่างไม่เต็มใจ