บทที่ 126 แตกหักกับเธอแล้ว

ถึงจะเผชิญหน้ากับคำถามของรสิกา แต่ผู้จัดการล็อบบี้ยังคงตอบกลับด้วยใบหน้าเรียบเฉย: "ขออภัยค่ะ เรื่องนี้ฉันบอกคุณรสิกาไม่ได้"

"เพราะอะไรคะ?" รสิกาขมวดคิ้วเล็กน้อย "ฉันแค่อยากขอบคุณเขาเท่านั้นเอง"

ผู้จัดการล็อบบี้จึงยิ้มพูดขึ้น: "เขาบอกไว้แล้วค่ะ ไม่จำเป็นต้องให้คุณรสิกาแสดงความขอบคุณ ขอตัวนะคะ ฉันยังมีงานอยู่อีก ขอไปจัดการก่อนค่ะ"

มองแผ่นหลังที่กำลังเดินออกไปของเธอ คิ้วที่ขมวดแน่นของรสิกาคลายออกเล็กน้อย: "ใครกันแน่นะ?"

ที่สามารถโน้มน้าวให้ผู้จัดการล็อบบี้โกหกเพื่อเธอ นั่นน่าจะเป็นคนที่มีตำแหน่งหน้าที่สูงกว่าผู้จัดการล็อบบี้มากแน่ๆ อีกอย่างคนๆนั้นยังรู้จักรสิกาด้วย ไม่งั้นทำไมเขาถึงต้องช่วยรสิกาล่ะ

"พี่รุ้ง?" กรานต์เห็นรสิกาเหม่อลอย จึงเรียกเธอ

"อะไรเหรอ?" รสิกาได้สติกลับมาก็ถามขึ้น

กรานต์: "เรื่องวันนี้มีคนเห็นเยอะเลย ยังมีคนบางส่วนที่ถ่ายรูปกับถ่ายวิดีโอไว้ด้วย"

นี่เป็นเรื่องหนึ่งที่ทำให้รสิกาปวดหัว เธอแค่กลัวว่าถ้าถนิตรู้เข้า เขาต้องโกรธที่เธอไม่เล่าเรื่องนี้อีกแน่ๆ

"ช่างมันๆ อย่าเพิ่งไปสนใจ กลับกันเถอะ" รสิกาส่ายๆหัว สะบัดเรื่องน่าหงุดหงิดพวกนี้ออกไป

กลับมาถึงที่ทำงาน จันทร์ก็ลากกรานต์มาสอบถามเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น

ส่วนรสิกากลับนั่งอยู่บนเก้าอี้ของตนเอง นึกถึงเรื่องนี้

เธอยังคงกำลังคิดอยู่ว่าคนที่ช่วยตนเองอยู่ข้างหลังเป็นใครกันแน่? แล้วไหนจะคนๆนั้นที่อยู่ในปากของจรณินทร์อีก

จากน้ำเสียงของจรณินทร์ก็พอจะฟังออก คนๆนั้นน่าจะพอฟัดพอเหวี่ยงกับถนิตแน่ๆ ไม่งั้นคงไม่กล้าทำร้ายรสิกาอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้หรอก

คิดเรื่องพวกนี้จนหัวของรสิกาแทบจะระเบิดอยู่แล้ว ประจวบกับที่นีรชาโทรเข้ามาพอดี

"พี่รุ้ง พี่กับจรณินทร์นั่นแตกหักกันแล้วเหรอ?" ในโทรศัพท์ เสียงของนีรชาถามขึ้นด้วยความตกใจ

รสิกาชะงัก: "เธอรู้เรื่องเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?"

แม้เธอจะรู้ดีว่าเรื่องนี้ปิดบังเอาไว้ไม่ได้ แต่ยังไงก็คิดไม่ถึงว่านีรชาจะรู้เรื่องแล้ว

"รู้แล้วน่ะสิ วิดีโอที่พวกพี่ลงไม้ลงมือกันถูกปล่อยอยู่ในอินเทอร์เน็ตหมดแล้ว" นีรชาพูด "แต่นี่มันเรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่? ฉันจำได้ว่าแต่ก่อนจรณินทร์ยังอยู่ที่สตูดิโอของพี่ดีๆอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?"

รสิกาถอนหายใจอย่างจนปัญญา ทำได้เพียงเล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟัง

"อะไรนะ?" หลังจากนีรชาฟังแล้วเสียงตกอกตกใจในสายก็แทบจะทะลุหูของรสิกาอยู่แล้ว "โอ้ย ฉันมองไม่ผิดจริงด้วย!"

"มองไม่ผิดอะไร?"

"แต่ก่อนฉันเคยไปสตูดิโอของพี่ใช่ไหมล่ะ ตอนนั้นก็รู้สึกแล้วว่าจรณินทร์ดูแปลกๆ!" นีรชาพูดอย่างไม่พอใจ "แต่ พี่รุ้ง เรื่องนี้พี่ยังไม่ได้บอกพี่ชายฉันอีกแล้วใช่ไหม?"

ผ่านมาตั้งนานแล้วนีรชาเพิ่งได้รู้ แล้วเธอยังรู้ด้วยตนเองอีกต่างหาก งั้นก็แสดงว่ารสิกายังไม่ได้บอกถนิตแน่ๆ

ถึงถนิตจะไม่มีเวลาดูวิดีโอบนอินเทอร์เน็ตอยู่แล้ว แต่หากว่า ถ้าเกิดโดนเขาพบเข้า งั้นรสิกากับเขาจะไม่ทะเลาะกันอีกเหรอ

"ไม่ได้บอก......" พูดถึงเรื่องนี้รสิกาก็ปวดหัว เธอกดๆอยู่ที่ขมับ แล้วพูดต่อ "คืนนี้พี่จะรีบกลับไปลองถามหยั่งเชิงดูก่อน ถ้าเขายังไม่รู้ ก็จะพยายามไม่ให้เขารู้แล้วกัน"

"ไม่ใช่สิ พี่รุ้ง เวลานี้แล้วนะพี่ยังคิดจะไม่บอกพี่ชายฉันอีกเหรอ?" นีรชาส่งเสียงจึ๊ๆออกมา

"ต่อให้เขารู้พี่ก็คงบอกได้แค่ว่าจรณินทร์ลาออกแล้วเท่านั้น" รสิกาพูด

นี่ถือเป็นเหตุผลที่โต้แย้งไม่ได้

หลังจากวางสาย รสิกาจึงใช้คอมพิวเตอร์ค้นหาวิดีโอบนอินเทอร์เน็ต วิดีโอพวกนั้นธรรมดามากๆ ทว่าจากแต่ละมุมที่ถ่ายออกมา ก็พอจะมองเห็นใบหน้าของรสิกากับจรณินทร์ได้ชัดเจน

หลังจากดูอยู่สักพัก รสิกาต้องยอมรับเลยว่า ความน่าเกรงขามของตนเองภายในวิดีโอมีเสน่ห์เอาเรื่องนะ อย่างน้อยๆถ้าเปรียบเทียบกับจรณินทร์เธอก็จัดการคู่ต่อสู้ได้ในทันที