บทที่ 143 ยังไม่ถึงเวลา

"ไปเถอะ" รสิกาตบไหล่เธอเบา ๆ "เดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้วค่อยกลับมาก็พอแล้ว อย่าลืมซะล่ะ พรุ่งนี้พวกเรายังจะส่งเธอไปสนามบินอยู่นะ"

นีรชาตอบอืมมาคำหนึ่ง "อีกเดี๋ยวพี่ชายฉันก็น่าจะมาแล้ว หรือไม่พี่ก็โทรหาเขาอีกครั้งก็ได้ ถามเขาว่ามาถึงไหนแล้ว"

"ได้" รสิกาพยักหน้าเล็กน้อย

แล้วนีรชาถึงหมุนตัวเดินไปทางรถ แต่พอเดินไปได้สองก้าว ก็หยุดลง "พี่รุ้ง......"

เหมือนกับว่าเธอจะอยากพูดอะไร แต่ก็คำนึงถึงพ่อบ้าน ไม่อยากให้เขาได้ยินไปด้วย

แต่ถึงเธอจะไม่พูดออกมา รสิกาก็เข้าใจแล้ว "ฉันรู้แล้ว วางใจเถอะ"

สิ่งที่นีรชาอยากจะพูดคือ น่าจะอีกเดี๋ยวอยากให้ถนิตไปรับเธอกลับมาละมั้ง

เธอรู้ว่าพอตัวเองกลับไปแล้ว ยังไงก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องทะเลาะกับท่านเฉลิมสิทธิ์ เรื่องนี้ได้กลายเป็นความเคยชินไปแล้ว

แล้วช่วงกลางคืนเธอก็คงจะโบกรถอะไรไม่ได้ แล้วอีกอย่างมันก็ไม่ปลอดภัยด้วย ดังนั้นการให้ถนิตไปรับนั้นเป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้ว

พอจ้องมองนีรชาจากไปแล้ว รสิกากำลังจะล้วงโทรศัพท์ออกมาโทรหาถนิตพอดี ก็เห็นรถของถนิตขับเข้ามาจากที่ไกล ๆ แล้ว

รสิกายิ้มแล้วก็เก็บโทรศัพท์เข้าไปในกระเป๋า

"นีรชาล่ะ?"

พอถนิตจอดรถเสร็จ ก็มองเห็นรสิกาอยู่คนเดียว "ไหนบอกว่าเธอก็อยู่ด้วยไง?"

"เมื่อกี้คนของวัชรเดชานนท์มาค่ะ" รสิกาเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับออกแล้วเข้าไปนั่ง "เหมือนว่าคุณปู่ของคุณจะมารับนีรชากลับไปกินข้าวด้วย"

ถนิตถอนหายใจหนักหน่วงออกมาคำหนึ่งอย่างเบื่อหน่าย "งั้นเดี๋ยวยังต้องไปรับเธออีก"

รสิกาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา "มั่นใจขนาดนี้เลยเหรอคะ? ถ้าเกิดพวกเขาไม่ได้ทะเลาะกันละคะ?"

"ไม่มีทาง" ถนิตพูดได้เด็ดขาดเป็นอย่างมาก

"ทำไมละคะ?"

"อารมณ์ของคุณปู่ค่อนข้างรุนแรง นีรชาก็อารมณ์รุนแรงเหมือนกัน เป็นกรรมพันธุ์"

พูดมาก็ถูก แค่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ทั้งสองคนก็สามารถทะเลาะกันขึ้นมาได้ และที่สำคัญที่คฤหาสน์ตระกูลวัชรเดชานนท์ยังมีจิระศักดิ์กับถวัลย์ ผู้ที่เห็นความรื่นเริงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรอยู่ด้วย เพราะฉะนั้นการที่นีรชากลับไป จะต้องทะเลาะกันขึ้นมาแน่ ๆ

"งั้นเมื่อกี้ฉัน......ไม่น่าเกลี้ยกล่อมให้เธอกลับไปเลย" รสิการู้สึกเสียใจขึ้นมาเล็กน้อย

ถ้าเกิดว่ากลับไปทะเลาะกันยกหนึ่งขึ้นมาจริง ๆ งั้นคิดว่าคืนนี้นีรชาก็คงจะโมโหจนนอนไม่หลับแน่ ๆ

พอคิดมาถึงตรงนี้ รสิกาก็มองตาขาวใส่ตัวเองขึ้นมาทีหนึ่ง อยู่ดี ๆ เธอจะมาออกความคิดเห็นมั่ว ๆ อะไรเนี่ย

นี่เธอแค่มือเจ็บไป แต่ทำไมสมองก็ใช้การไม่ดีไปด้วยเนี่ย?

"ถึงจะคุณไม่เกลี้ยกล่อม ยังไงวันนี้เธอก็ต้องกลับไปอยู่ดี" ถนิตพูดขึ้นมาเหมือนไม่มีอะไร "ผมรู้จักคุณปู่ดีกว่าคุณ"

รสิการ้องอ๋อออกมาคำหนึ่ง "บ้านคุณนี่วุ่นวายจริง ๆ เลยนะคะ"

ท่านเฉลิมสิทธิ์เจอหลานสาวให้ได้ แต่พอกลับไปแล้ว ก็ยังจะทะเลาะกับเขาจนทำให้โมโหจนจากไป นี่มันเพื่ออะไรกันแน่?

บางทีอาจจะเป็นอย่างที่ถนิตว่าจริง ๆ อารมณ์รุนแรงที่ได้รับการถ่ายทอดมา ทำให้ทั้งสองคนต่างก็ไม่มีใครยอมถอย ก็เลยทำให้ยิ่งทะเลาะก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น

เวลาประมาณสามทุ่มตอนกลางคืน แล้วก็เป็นไปตามคาด ถนิตขับรถไปรับนีรชาแล้ว

รสิกานั่งรอพวกเขาอยู่ในห้องรับแขกคนเดียว

ตอนเวลาประมาณห้าทุ่ม ในที่สุดด้านนอกก็มีความเคลื่อนไหว เหมือนกับเสียงที่ก่นด่าของนีรชา

พอรสิกาเปิดประตูออกไปดู ก็เห็นถนิตกับนีรชายยังยืนอยู่ที่ระเบียงทางเดิน สีหน้าของนีรชาดูไม่ดีเท่าไหร่ และที่สำคัญตรงใบหน้าด้านขวายังมีรอยฝ่ามือสดใหม่เด่นชัดอันหนึ่งอยู่ด้วย

พอมองเห็นสิ่งนี้ รสิกาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้นมา "คุณปู่เธอตบเธอเหรอ?"

นีรชายกมือขึ้นมาแตะใบหน้าตัวเองทีหนึ่ง แล้วตอบอืมขึ้นมาคำหนึ่ง "ใช่ ตบแล้ว"