บทที่ 142 ไม่ควรถาม

"เธอไม่ควรถามจริง ๆ"

รสิกาพูดเสียงขรึมขึ้นมา "เรื่องทางด้านครอบครัวนั้น สำหรับอาจารย์ถือเป็นเรื่องหวงห้าม ไม่เคยมีใครกล้าถามมาก่อน"

"งั้นจะทำยังไงดีคะ?" นีรชารู้สึกเป็นกังวลขึ้นมาเล็กน้อย

"แล้วหลังจากนั้นล่ะ หลังจากที่พวกเธอเอ่ยถึงเรื่องนั้นแล้วล่ะ?" รสิกาถามขึ้น

"หลังจากนั้น......หลังจากนั้นฉันก็ไม่พูดอะไรอีกเลย พอฉันเห็นสีหน้าของเขาผิดปกติไปก็ไม่กล้าพูดอะไรอีกเลย กลัวว่าจะพูดผิดไปอีก แต่ว่าเขากลับเป็นฝ่ายพูดกับฉันขึ้นมาแทนเอง......" นีรชาพูดขึ้น

รสิกาครุ่นคิดไปครู่หนึ่ง "งั้นก็ไม่ต้องเป็นกังวลแล้ว อาจารย์เขาไม่ได้โกรธเธอหรอก"

โดยสถานการณ์ปกตินั้น ถ้าบรู๊คโกรธขึ้นมาจริง ๆ เขาจะไม่มีทางพูดอะไรกับคุณอีกแม้แต่คำเดียว

เขาเป็นคนที่ไม่พูดมากอยู่แล้ว แล้วถ้ายิ่งไม่พูดกับคุณอีก เขาจะสามารถทำให้คุณหนาวตายไปได้เลย

เพราะฉะนั้น บรู๊คยังสามารถเป็นฝ่ายพูดกับนีรชาเอง งั้นก็แสดงว่าปัญหาไม่ได้ใหญ่มาก

บางทีอยู่ในใจบรู๊ค นีรชาอาจจะเป็นแค่เด็กซุกซนคนหนึ่งเท่านั้นก็ได้ ถึงแม้ว่าจะไปแตะต้องโดนเขตหวงห้ามของเขาเข้า ก็ไม่สามารถทำให้เขาโกรธเคืองได้

อยู่ ๆ รสิกาก็รู้สึกเป็นห่วงนีรชาขึ้นมาหน่อยแล้ว

ระหว่างเธอกับบรู๊คยังไงก็ยังอายุห่างกันตั้งสิบปี บรู๊คจะต้องคิดและปฏิบัติกับเธออย่างกับว่าเป็นเด็กคนหนึ่งอยู่ตลอดแน่ ไม่มีทางมีความรู้สึกกับเธอแน่นอน

ส่วนนีรชานั้น......ดูจากเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันมาช่วงหนึ่งนี้แล้ว เธอก็เป็นเด็กคนหนึ่งจริง ๆ ถึงแม้ว่าบางเวลาจะดูเป็นผู้ใหญ่แบบที่ไม่เหมือนคนที่อยู่ในช่วงอายุนี้ แต่ว่าเวลาส่วนใหญ่แล้วก็แสดงนิสัยแบบเด็ก ๆ ออกมาต่อหน้าผู้คนซะมากกว่า

"ไม่ได้โกรธฉันจริง ๆ เหรอคะ?" นีรชาถามขึ้นมาอย่างตกตะลึง

รสิกาพยักหน้าเล็กน้อย "จริงซิ วางใจเถอะ ฉันรู้จักคนอย่างอาจารย์ฉันคนนี้ดี"

"เฮ้อ......แบบนั้นก็ดีค่ะ!" แล้วนีรชาถึงได้วางใจทั้งดวงลงได้ "ฉันยังเอาแต่เป็นกังวลว่าเขาจะโกรธหรือเปล่า พรุ่งนี้ฉันก็จะไปแล้ว ถ้าเกิดเขาโกรธขึ้นมาจริง ๆ แล้วฉันจะไปมีโอกาสขอโทษเขาได้ยังไงกัน"

รสิกายิ้มขึ้นมาเล็กน้อย "อย่าตื่นเต้นขนาดนี้ อาจารย์ฉันไม่ได้กินคนสักหน่อย"

"โธ่เอ๊ย ไม่สนใจแล้ว" นีรชานวดใบหน้าไปเล็กน้อย "ไว้ฉันกลับมาครั้งหน้าค่อยไปก่อกวนอาจารย์ใหม่ก็แล้วกัน"

"เธอก็มีเบอร์โทรศัพท์ของเขาอยู่ไม่ใช่เหรอ คอยส่งข้อความบ้างโทรหาบ้าง รับรองว่าเขาต้องไม่มีทางลืมเธอแน่" รสิกาช่วยคิดแผนการให้เธอ

"แบบนี้ก็ได้เหรอคะ?" นีรชาไม่ค่อยอยากจะเชื่อ

รสิกากลับยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย "รู้ไหมว่าของอะไรที่น่ากลัวที่สุดในโลกนี้?"

"เวลา? ความห่างไกล?"

รสิกาส่ายหน้าเล็กน้อย "ความเคยชินต่างหากที่น่ากลัวที่สุด"

ถ้าเกิดว่านีรชาโทรหาบรู๊คบ่อย ๆ คอยวนเวียนอยู่ข้างหูเขาละก็ รับรองว่าบรู๊คอยากลืมก็ต้องลืมไม่ได้แน่ ที่จริงบรู๊คนั้น......เป็นคนที่โดดเดี่ยวมากคนหนึ่ง

หลายปีมานี้เขาอยู่ตัวคนเดียวมาตลอด แม้แต่บ้านตัวเองก็ไม่ยอมกลับ คนแบบนี้จะบอกว่าไม่โดดเดี่ยวนั้นเป็นไปไม่ได้แน่

"พี่รุ้ง......ทำไมถึงเอ่ยถึงครอบครัวของเขาไม่ได้ละคะ?" นีรชาถามขึ้นมาอย่างแปลกใจ

"ครอบครัวของเขาซับซ้อนมาก" รสิกาครุ่นคิดเล็กน้อย "แม้แต่ฉันก็ไม่ชัดเจนเลย อาจารย์ไม่ค่อยพูดถึงเรื่องในครอบครัวเขาต่อหน้าฉันซะเท่าไหร่ เพียงแต่แค่เมื่อก่อนตอนที่กินข้าวด้วยกัน เคยได้ยินเขาพูดโทรศัพท์ พูดเป็นภาษาฝรั่งเศส น่าจะพูดคุยกับคนในครอบครัวเขานะ แต่ว่าทุกครั้งก็เหมือนกับว่าจะไม่ค่อยมีความสุขซะเท่าไหร่"

ถึงแม้ว่ารสิกาจะฟังภาษาฝรั่งเศสไม่ออก แต่ก็สามารถมองท่าทีบนใบหน้าของบรู๊คออกได้

จากท่าทีของเขานั้น รสิกาสามารถมองออกได้ว่า เขาโกรธ แล้วก็แฝงไว้ด้วยความทุกข์ใจอยู่เสี้ยวหนึ่งด้วย

"ฉันเข้าใจแล้วค่ะ" นีรชาพยักหน้าเล็กน้อย

คนเราทุกคนต่างก็มีจุดที่แตะต้องไม่ได้ของตัวเอง บรู๊คก็มี รสิกาก็มี และแม้แต่ตัวนีรชาเองก็มีเหมือนกัน

"สู้ต่อไปนะ" รสิกาตบบ่านีรชาเล็กน้อย "เธอต้องทำสำเร็จแน่"

นีรชาเป็นเด็กดีคนหนึ่ง ถึงแม้ว่ารสิกาจะไม่ค่อยเห็นด้วยกับความรักของลุงกับเด็กสาวนี้ของพวกเขา แต่ว่า......ในเมื่อนีรชาชอบ เธอก็ต้องสนับสนุนแน่

"ขอบคุณค่ะ พี่รุ้ง" ก้อนหินที่อยู่ในใจนีรชาได้วางลงมาแล้ว "คราวนี้ฉันรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเยอะแล้วค่ะ"