บทที่ 141 ยังไงก็ยังเป็นเด็กคนหนึ่งอยู่

ยังไงนีรชาก็ยังแหงนหน้าขึ้นแล้วหัวเราะแหะ ๆ ไป "นั่นมันเรื่องของคุณ"

บรู๊ครู้สึกหมดคำพูดกับเธอแล้วจริง ๆ สิ่งที่เขาไม่ถนัดมากที่สุดก็คือการรับมือกับคนที่มาเกาะเกี่ยวไม่ยอมไปไหนแบบนี้

แต่ว่านีรชากลับยังเป็นเด็กสาวคนหนึ่งด้วย เขาจึงพูดจาโหดร้ายอะไรไม่ออกเลย

ยังไงก็ยังเป็นเด็กคนหนึ่งอยู่

"อยากกินอะไรเหรอ?" เขาถามขึ้น

"อะไรก็ได้" นีรชายิ้มแล้วก็พูดขึ้นมา "ฉันโอเคหมดทุกอย่าง"

"ขึ้นรถเถอะ" บรู๊คพูดขึ้น

ร้านอาหารที่บรู๊คพานีรชาไปนั้นเป็นร้านที่เธอไม่เคยไปมาก่อน แต่ว่าพอเข้าไปแล้วเธอก็ไม่ได้แสดงท่าทางเงอะงะอะไรออกมา กลับดูผ่อนคลายและดูเป็นธรรมชาติมาก

บรู๊คเคยได้ยินรสิกาพูดว่า นีรชาเป็นน้องสาวของถนิต แต่ว่าบนตัวเธอกลับดูไม่ออกเลยว่ามีสไตล์อย่างพวกลูกคุณนีตระกูลผู้ดี เธอกลับดูมีชีวิตชีวาสดใสร่าเริง

"เดี๋ยวพอกินข้าวเสร็จแล้ว คุณก็กลับไปเถอะ" บรู๊คพูดขึ้น

"แล้วคุณล่ะ?" นีรชาถามขึ้น

"ผมจะกลับไปทำงานต่อ" บรู๊คพูดขึ้น

บนใบหน้านีรชามีแววผิดหวังเสี้ยวหนึ่งปรากฏออกมาทันที "อยู่เป็นเพื่อนฉันไม่ได้เหรอคะ?"

บรู๊คส่ายหน้าขึ้นมา "ขอโทษนะ ผมไม่มีเวลา ถ้าคุณอยากหาคนมาอยู่เป็นเพื่อน ครั้งหน้าก็ไปหาคนอื่นดีกว่านะ"

เขาพูดคำพูดประโยคนี้ดูโหดร้ายอยู่เล็กน้อย อย่างน้อยจากที่นีรชาได้ฟังแล้วก็รู้สึกว่าโหดร้ายอยู่เล็กน้อย

ใจทั้งดวงของเธอทุ่มเทไปที่ตัวบรู๊คทั้งหมด แต่ว่าเขากลับเห็นเธอเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง

นีรชาพูดขึ้นว่า "พรุ่งนี้ฉันจะไปแล้ว"

บรู๊คอึ้งไปเล็กน้อย "ไปไหน?"

"จะกลับมหาลัยแล้ว......" ในตอนที่นีรชาพูดคำพูดนี้ออกมานั้น บนใบหน้าก็มีความหงอยเหงาปรากฏออกมาเสี้ยวหนึ่ง "อาจจะไม่ได้กลับมาพักใหญ่ ๆ เลย"

บรู๊คลังเลไปครู่หนึ่ง แล้วถามขึ้นว่า "มหาลัยอยู่ไกลมากเหรอ?"

นีรชาพยักหน้าเล็กน้อย "ไกล......ไกลมาก ๆ ค่ะ......"

ถึงแม้ว่านั่งเครื่องบินก็ใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมง แต่ขอแค่ไม่อยู่ในเมืองซีก็ถือว่าไกลแล้ว

นีรชารู้สึกเสียใจว่าตอนนั้นทำไมตัวเองถึงได้เลือกมหาลัยที่ไกลมากขนาดนั้นด้วย

กว่าเธอจะมีความคืบหน้ากับบรู๊คไปได้นิดหนึ่งอย่างยากลำบาก แต่ปรากฏว่าตอนนี้ความคืบหน้าแค่น้อยนิดนี้ก็จะสลายหายไปแล้วด้วย

"ก็มีวันหยุดอยู่ไม่ใช่เหรอ" บรู๊คพูดขึ้นมา "พอวันหยุดก็กลับมาได้แล้วนี่"

"ไม่ได้เป็นกังวลเรื่องนี้......"

นีรชาเม้มมุมปากเล็กน้อย เธอไม่ได้เป็นกังวลว่าเรื่องปัญหาที่ตัวเองจะกลับมาได้หรือเปล่า แต่ว่าเป็นสถานการณ์ที่รสิกาเป็นอยู่ในตอนนี้

ในตอนที่เธออยู่ในเมืองซีนั้น มักจะอยู่กับรสิกาเป็นประจำ บางทีท่านเฉลิมสิทธิ์จึงอาจจะแอบคำนึงถึงเธออยู่เล็กน้อย ก็เลยไม่ได้ทำอะไรรสิกา

แต่ถ้าเกิดว่าเธอไปแล้วจริง ๆ งั้นท่านเฉลิมสิทธิ์ก็จะไม่ออมมือกับรสิกาแล้ว พอถึงตอนนั้นแม้แต่เวลาที่เธอจะรีบกลับมาช่วยก็ไม่พอแล้ว

แต่ว่าความกังวลพวกนี้ของเธอ แน่นอนว่าไม่ได้บอกกับบรู๊คอยู่แล้ว

อีกด้านหนึ่งเป็นเพราะว่าเธอไม่อยากให้บรู๊คเป็นกังวลแทนรสิกา แล้วอีกด้านหนึ่ง......เธอคิดว่า รสิกาเองก็ไม่มีทางอยากให้บรู๊ครู้เรื่องพวกนี้หรอกมั้ง

ในความคิดส่วนตัวนั้น นีรชาก็อยากให้ความสนใจของบรู๊คมาอยู่ที่ตัวเอง เพราะฉะนั้น เธอก็เลยพยายามไม่ไปพูดถึงหัวข้อที่เกี่ยวข้องกับรสิกาเลย

ดีที่บรู๊คเองก็ไม่ได้ถามละเอียดมาก นี่มีเป็นเรื่องของนีรชาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว พวกเขาสองคนไม่ได้ถือว่าเป็นเพื่อนกันด้วยซ้ำ เขาไม่อยู่ในสถานะที่จะถามได้ แล้วก็ไม่อยากถามด้วย

จากนิสัยที่ชอบเกาะเกี่ยวคนไม่หยุดของเธอ ถ้าเกิดถามเธอไป ก็ต้องถูกเธอพูดหยอกล้มไม่หยุดแน่

แต่ว่านึกขึ้นมาได้ว่าเธอจะไปแล้ว ในใจของบรู๊คก็มีความดีใจอยู่บ้างเหมือนกัน

เพราะว่าถ้าเธอไปแล้ว ก็ไม่มีใครมาเกาะเกี่ยวเขาอีกแล้ว

"อาจารย์ คุณไม่เคยกลับบ้านเลยเหรอคะ?"

นีรชาเคยทำความเข้าใจกับประวัติของบรู๊คมาแล้ว และรู้ว่าหลายปีมานี้เขาทำงานอยู่ประเทศไทยมาตลอด ไม่เคยกลับไปเลยสักครั้ง ได้ยินรสิกาบอกว่า ถึงแม้ว่าจะเป็นปีใหม่ เขาก็ไม่กลับไปเลย