บทที่ 140 เกาะเกี่ยวบรู๊ค

นีรชาเกิดความสนใจขึ้นมาทันที "คุณไม่พูด งั้นฉันลองเดาดูดีกว่า"

บรู๊คไม่สนใจเธอ

"ไม่ใช่คนอังกฤษ......งั้นใช่คนอเมริกาไหมคะ? หรือว่าคนยูเครน? หรือออสเตรเลีย? เยอรมัน......"

"ผมเป็นคนฝรั่งเศส" บรู๊คถูกเธอวุ่นวายจนไม่สามารถรวบรวมสมาธิได้ เขาวางปากกาลง แล้วเงยหน้าขึ้นมา บนใบหน้าชาวตะวันตกที่หล่อเหลาแฝงไว้ด้วยความเบื่อหน่ายเสี้ยวหนึ่ง "ตอนนี้พอใจหรือยัง?"

นีรชาส่ายหน้าเล็กน้อย "ยังค่ะ คุณจะต้องออกไปทานข้าวกับฉันสักมื้อ ฉันถึงจะพอใจค่ะ"

บรู๊คถอนหายใจออกมา "ผมยังมีงานอีกมากมายต้องทำ ไม่มีเวลาไปกับคุณจริง ๆ"

ที่จริงแล้ว ถ้าไม่เห็นแก่ที่นีรชาเป็นเพื่อนของรสิกาละก็ เขาจะไม่มีทางยอมให้เธอเข้ามาในห้องทำงานของตัวเองด้วยซ้ำ

ตอนแรกคิดว่าเธอที่เป็นเด็กสาวคนหนึ่งคงจะไม่มีทางก่อเรื่องอะไรได้ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าพอเข้ามาปุ๊บก็เหมือนกับว่าเปิดโฆษณาไว้ข้างกายตัวเองเลย

เธอช่างเป็นคนพูดมากจริง ๆ

"งั้นฉันรอคุณเลิกงานก็ได้ค่ะ" นีรชาพูดขึ้นมา "วันนี้ฉันมีเวลาเยอะพอค่ะ"

บรู๊ครู้สึกหมดคำพูดกับเธอจริง ๆ แล้วก็ไล่คนไม่ได้ด้วย เขาทำเรื่องแบบนั้นไม่ได้

"งั้นคุณก็รอไปเถอะ" ทิ้งคำพูดแบบนี้ไว้ประโยคหนึ่ง แล้วบรู๊คก็ก้มหน้าก้มตาลงไปทำงานต่อไปอีกครั้ง

ตอนแรกนึกว่าเวลาที่เหลือของตัวเองยังถูกนีรชารบกวนเช่นเดิม แต่คิดไม่ถึงว่าเธอกลับไม่พูดอะไรอีกเลย

พอเงียบสงบไปประมาณสิบนาทีแล้ว สุดท้ายบรู๊คก็ทนความสงสัยไม่ไหวแล้วก็เงยหน้าขึ้นมามองไปทางเธอ พอมองไป ก็พบว่านีรชาฟุบหน้าอยู่บนโต๊ะนอนหลับไปแล้ว

เธอสวมใส่ชุดกระโปรงยาวเปิดไหล่ บนตัวไม่ได้ใส่เครื่องประดับอะไรไว้ ผมยาวก็แค่สยายอยู่หลังศีรษะ แต่ว่าท่านอนก็ไม่ได้ดูเฉย ๆ

อาจจะเป็นเพราะว่าบนโต๊ะค่อนข้างเย็น มือของเธอยื่นออกไปตรง ๆ วางราบไปกับโต๊ะ ใบหน้าชิดอยู่บนโต๊ะ แล้วก็นอนหลับไปทั้งแบบนั้น

ตอนแรกบรู๊คยังคิดว่าเธอแกล้งซะอีก แล้วสุดท้ายถึงพบว่าเธอนอนหลับไปแล้วจริง ๆ

พอนาลันทาเคาะประตูเข้ามา มองพริบตาเดียวก็เห็นนีรชาที่กำลังฟุบหลับอยู่บนโต๊ะด้วยท่านอนที่ดูมีเสน่ห์ เธอนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็หันมองไปที่บรู๊คแล้วพูดเสียงเบาขึ้นว่า "เธอยังไม่ไปอีกเหรอคะ?"

นาลันทานึกว่านีรชาจากไปตั้งนานแล้วซะอีก เพราะว่าในบรรดาพวกผู้หญิงที่มาพบบรู๊คนั้น ไม่มีใครสามารถอยู่ในห้องทำงานเขาได้ถึงสองชั่วโมงเลย

"อืม" บรู๊คเงยหน้าขึ้นมาเหล่มองนีรชาที่กำลังนอนหลับอยู่ทีหนึ่ง "มีเรื่องอะไรเหรอ?"

"เอกสารฉบับนี้จำเป็นต้องให้อาจารย์เซ็นสักหน่อยค่ะ" นาลันทาถือเอกสารเอาไว้แล้วเดินมาถึงตรงหน้าบรู๊ค แล้วยื่นให้กับเขา

บรู๊คเปิดออกดูเล็กน้อย จากนั้นก็เอาปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อเต็ม ๆ ของตัวเองลงไปอย่างเรียบง่าย แล้วยื่นให้กับนาลันทาไป

นาลันทารับเอกสารมาแล้วก็จะหมุนตัวออกไป แต่พอเดินไปได้สองก้าว ก็ถูกบรู๊คที่อยู่ข้างหลังเรียกตัวไว้ซะก่อน

"มีอะไรเหรอคะอาจารย์?"

"ไปเอาผ้าห่มมาช่วยห่มให้เธอหน่อย" บรู๊คชี้ไปที่นีรชา

ตอนนี้เป็นฤดูร้อน แล้วเธอก็เห็นแก่ความเย็น แต่ถ้าปล่อยให้โดนแอร์เป่าอย่างนี้ต่อไปเรื่อย ๆ ก็จะไม่ดีกับร่างกายเลย

นาลันทานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็มองไปที่บรู๊คอย่างเหลือเชื่อ "ห่มผ้าให้เธอเหรอคะ?"

โอ้สวรรค์ นี่คืออาจารย์คนที่เธอรู้จักคนนั้นเหรอ?

ถึงกลับเป็นฝ่ายเป็นห่วงคนอื่นที่ไม่ใช่รสิกาแล้วเหรอ?

ช่างน่ากลัวจริง ๆ!

"มีปัญหาเหรอ?" บรู๊คมองไปที่เธอทีหนึ่ง

นาลันทารีบพยักขึ้นมาทันที "ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหาค่ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

ก่อนที่จะออกไป นาลันทาก็พร่ำบ่นอะไรขึ้นมาประโยคหนึ่ง แต่ว่าบรู๊คฟังไม่ชัดเจน

แต่ถ้าเกิดว่าเขาได้ยินเข้าละก็ ไม่แน่อาจจะโกรธจนพูดอะไรไม่ออกเลยก็ได้

เพราะสิ่งที่นาลันทาพูดมาคือ นี่มันปาฏิหาริย์บังเกิดแล้ว......

นีรชานอนรอบนี้ก็นอนไปจนถึงช่วงบ่ายเลย ในตอนที่เธอตื่นขึ้นมาจากฝันแล้วลืมตาขึ้นมาทันทีนั้น ก็พบว่าสิ่งแวดล้อมรอบข้างดูแปลกตา เธอรีบยืดตัวขึ้นมาทันที แล้วผ้าห่มที่ห่มอยู่บนตัวเธอก็ร่วงหล่นลงไปด้วย

เธอจ้องมองผ้าห่มที่ร่วงหล่นไปจากร่างกายตัวเองอย่างเหม่อลอย อึ้งทึ่งเล็กน้อย