บทที่ 145 ว่าจ้างใหม่

"ไปกันเถอะ" รสิกาเองก็ไม่ได้ขัดขวาง ตัวเธอเองก็ยังไม่ชัดเจนเลยว่าตกลงอีฟคนนั้นต้องการที่จะมาร่วมงานกับเธอจริง ๆ หรือเปล่า ถ้าเกิดว่านี่เป็นกับดักอีกอันหนึ่งของจรณินทร์ล่ะ ตอนนี้เธอจำเป็นที่จะต้องระแวงไว้ก่อน

โรงแรมที่อีฟอยู่ห่างจากคอสโมไม่มาก แถมรถของพวกเขายังผ่านหน้าประตูคอสโมด้วย

ไม่รู้ว่าทำไม พอรสิกาเห็นคำว่าคอสโมตัวใหญ่ ๆ พวกนั้น ในใจก็สั่นไหวขึ้นมาทีหนึ่ง

เธอกำลังรู้สึกแปลกใจ ว่าเจ้านายที่อยู่เบื้องหลังของคอสโมคนนี้ เป็นใครกันแน่?

แล้วเธอก็นึกถึงเรื่องที่มากินข้าวกับชัยเดชที่นี่เมื่อครั้งที่แล้ว คำพูดที่เขาพูดมาเหมือนกับว่ากำลังมีความหมายอะไรแอบแฝงอยู่

หรือจะบอกว่า......ถนิตรู้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังคอสโมคนนี้เป็นใครเหรอ?

เมื่อวานนีรชาถามถนิต ว่าเมื่อไหร่ถึงจะไม่ถูกสองพ่อลูกจิระศักดิ์ข่มอยู่แบบนี้ ในตอนนั้น เหมือนกับถนิตจะพูดว่าโอกาสอะไรยังมาไม่ถึงเหรอ......?

หรือบางที ถนิตจะรู้จักกับคนที่อยู่เบื้องหลังคอสโมเหรอ?

เรื่องพวกนี้ทำให้รสิกาครุ่นคิดจนรู้สึกปวดหัวขึ้นมา เธอส่ายหัวเล็กน้อย แล้วลบล้างเรื่องพวกนี้ในสมองออกไปจนหมด

แล้วก็มาถึงโรงแรมที่อีฟเข้าพักแล้วพอดี

พวกรสิกาก็เดินเข้าไปในโรงแรมแล้วขึ้นไปยันชั้นที่ต้องการ พอยืนยันว่าเบอร์ห้องไม่ผิดพลาดแล้ว เธอก็ยื่นมือไปเคาะประตูเลย

คนที่มาเปิดประตูนั้นเร็วมาก พอผู้จัดการส่วนตัวของอีฟเห็นรสิกา บนใบหน้าก็มีรอยยิ้มดีอกดีใจปรากฏขึ้นมา "คุณรสิกา คุณมาแล้วเหรอคะ"

"อืม" รสิกาตอบกลับไปเรียบ ๆ คำหนึ่ง

ผู้จัดการส่วนตัวรีบเชิญพวกเขาเข้าไปทันที ครั้งนี้รสิกาพาคนมาตั้งสองคน เธอยังรู้สึกแปลกใจอยู่บ้างว่าเพราะอะไร แต่พอเห็นบาดแผลบนมือรสิกาแล้ว เธอก็เข้าใจขึ้นมาทันที

แต่ว่า......

ความสงสัยในใจของผู้จัดการส่วนตัวยังไม่ทันได้ถามออกจากปาก อีฟก็เดินออกมาจากห้องแล้ว

เธอใส่ชุดลำลองไว้ทั้งตัว ผมยาวรวบมัดไว้บนหลังศีรษะ เห็นแล้วดูสะอาดตาน่ามอง

"คุณรสิกา" พออีฟเห็นรสิกา ก็คลี่ยิ้มขึ้นมาแล้วเดินมาหาเธอ ในตอนที่กำลังอยากจะจับมือทักทายกับเธอ ก็เห็นมือขวาที่ได้รับบาดเจ็บของเธอเข้าพอดี หล่อนขมวดคิ้วแน่นขึ้นมาทันที "คุณรสิกาได้รับบาดเจ็บเหรอคะ?"

พอเห็นความตกตะลึงบนใบหน้าเธอ รสิกาก็รู้แล้วว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ

"บาดเจ็บไม่รุนแรงค่ะ เดี๋ยวผ่านไปช่วงหนึ่งก็หายแล้ว" เธอพูดขึ้นมา "ถ้าเกิดคุณอีฟเป็นกังวลว่าจะกระทบต่อขั้นตอนการทำงานละก็......"

"ไม่ค่ะ ไม่ค่ะ" อีฟรีบพูดขัดเธอขึ้นมาทันที จากนั้นก็เชิญพวกเขาไปนั่งลง "ฉันแค่เป็นห่วงมือคุณรสิกาเท่านั้น เรื่องเสื้อผ้าทำออกมาเมื่อไหร่ก็ได้ค่ะ ฉันไม่ได้เร่งรีบอะไรมาก ขอแค่คุณรสิกาสามารถทำตามแบบที่ฉันต้องการได้ก็พอ"

นิสัยของเธอกลับเถรตรง ทำให้ใจของรสิกามีความรู้สึกดีกับเธอขึ้นมาเล็กน้อย

รสิกาพูดขึ้นว่า "คุณอีฟ ถ้าเกิดไม่รังเกียจละก็ ฉันสามารถถามคำถามข้อหนึ่งกับคุณได้ไหมคะ?"

อีฟพยักหน้าขึ้นมา "เชิญพูดมาได้เลยค่ะ"

"ในเมื่อก่อนหน้านี้ได้ร่วมงานกับจรณินทร์ไปแล้ว ทำไมตอนนี้ถึงมาหาฉันอีกละคะ? ครั้งที่แล้วพวกคุณก็ถูกคนอื่นแย่งชิงไปจากมือฉันครั้งหนึ่งแล้ว ทำไมฉันต้องเชื่อด้วยว่าครั้งนี้จะไม่ถูกแย่งชิงไปอีก?" คำถามของรสิกาถามได้เฉียบคมเป็นอย่างมาก แล้วก็ไม่ได้หวาดระแวงเพราะว่าอีกฝ่ายเป็นลูกค้าของตัวเองด้วย

ผู้จัดการส่วนตัวรีบร้อนอยากจะอธิบายกับรสิกา แต่ว่ายังพูดไม่ทันจบก็ถูกอีฟพูดขัดไปซะก่อน "เรื่องนี้ฉันทำไม่ถูกต้องจริง ๆ ถ้าคุณรสิกาจะโกรธก็เป็นเรื่องปกติ"

"ฉันไม่ได้โกรธค่ะ" รสิกาพูดเสียงเรียบขึ้น "ฉันแค่อยากรู้คำตอบเท่านั้น"

อีฟพูดขึ้น "ผู้จัดการฉันปิดบังฉันไว้แล้วแอบไปว่าจ้างคุณจรณินทร์ แล้วตอนที่ฉันรู้เรื่องนี้เข้าไม่ได้ห้ามปรามในทันที เป็นความผิดของฉันเองค่ะ แล้วตอนนี้ที่มาหาคุณรสิกาอีกครั้งสาเหตุหลัก ๆ ก็เพราะว่า ชุดราตรีที่คุณจรณินทร์ออกแบบมาไม่ถูกใจฉัน เหตุผลมันก็ง่าย ๆ แบบนี้แหละค่ะ"

รสิกายิ้มเล็กน้อย "งั้นทำไมคุณอีฟถึงคิดว่าชุดที่ฉันออกแบบมา คุณจะต้องชอบด้วยละคะ ถ้าจะพูดแบบนี้ คนที่เก่งที่สุดในเมืองซี ก็คืออาจารย์บรู๊คถึงจะถูก"

อีฟพูดขึ้น "อาจารย์บรู๊คเป็นอาจารย์ของคุณรสิกา ฉันคิดว่าความสามารถของคุณรสิกาก็คงจะไม่แตกต่างเท่าไหร่ และที่สำคัญ อาจารย์บรู๊คไม่เคยติดต่อสมาคมกับคนที่อยู่ในวงการบันเทิงมาก่อนเลยไม่ใช่เหรอคะ" พูดจนถึงสุดท้าย อีฟก็ยิ้มขึ้นมาอย่างเบื่อหน่ายเล็กน้อย "ถ้าเป็นไปได้ ฉันก็อยากจะไปหาอาจารย์บรู๊คอยู่เหมือนกัน"