บทที่ 146 ไม่มีความจำเป็น

ศุจิอึ้งไปครู่หนึ่ง “ความหมายของพี่รุ้งคือคุณอีฟคนนั้นรู้เรื่องเหรอคะ?”

“ถ้าไม่มีการยินยอมจากหล่อน เธอคิดว่าผู้จัดการส่วนตัวจะเปลี่ยนด้วยตัวเองได้เหรอ?” รสิกาหรี่ตาลงมา “อีฟคนนั้นสามารถอยู่ในวงการบันเทิงมาจนถึงทุกวันนี้ได้ แสดงว่าต้องเป็นคนมีมันสมองอยู่แล้ว ถ้าเรื่องแค่นี้ยังไม่รู้เรื่อง หล่อนก็ไม่ควรอยู่ในวงการต่อไปแล้ว”

พอรสิกาพูดมาแบบนี้ศุจิก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มันมีอะไรแปลก ๆ อยู่เหมือนกัน แต่ด้วยความฉลาดของเธอ ไม่มีทางออกหรอกว่าตกลงมันเป็นเพราะอะไร

แต่ว่าสิ่งที่รสิกาเป็นกังวลมากที่สุดในตอนนี้ก็คือ เป้าหมายที่อีฟทำแบบนี้คืออะไร?

ถึงแม้ว่ารสิกาจะตกลงร่วมงานกับอีฟแล้ว แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ไม่สามารถมั่นใจได้ว่าอีฟจะหักหลังเธออีกหรือเปล่า

“หรือไม่พวกเราปฏิเสธเธอไปเลยดีไหม” กรานต์ออกความคิดเห็นขึ้นมา “ไม่มีหล่อน พวกเราก็ยังมีออเดอร์ของเจ้าอื่นอยู่นะครับ”

คำโบราณว่าไว้ มีเรื่องด้วยไม่ได้แต่ก็ยังสามารถหลบหลีกได้ไม่ใช่เหรอ?

“ออเดอร์ที่รับมาแล้ว นอกซะจากว่าอีกฝ่ายจะหาเรื่อง ไม่งั้นก็ห้ามยกเลิกเด็ดขาด นี่เป็นกฎของสตูดิโอ” รสิกาขมวดคิ้วไว้อย่างไม่เห็นด้วย “รอดูต่อไปเถอะ ไม่ว่าหล่อนจะมีเป้าหมายอะไร ยังไงสักวันก็ต้องเผยพิรุธออกมาแน่”

แล้วอีกอย่าง ตอนนี้รสิกาก็ไม่มีเวลาไปสนใจอีฟด้วย ถ้าอีฟจริงใจจริง ๆ สำหรับเธอแล้วก็ถือว่าเป็นการช่วยเหลืออย่างมากจริง ๆ

แล้วถึงไม่ใช่ มันก็ไม่เป็นไร

เพราะว่าพอถึงตอนที่เธอสามารถทำตามออเดอร์นี้ได้นั้น มือของเธอก็หายดีแล้ว จึงไม่ต้องเป็นกังวลอะไรเลย

พอมาถึงใต้ตึกสตูดิโอ รสิกากับศุจิก็ลงจากรถแล้วขึ้นลิฟต์ไปเลย ส่วนกรานต์ก็ขับรถไปจอดที่ลานจอดรถ ก็เลยช้ากว่าพวกเธอไปก้าวหนึ่ง

ในลิฟต์ รสิกาก็พูดเรื่องปัญหาเกี่ยวกับออเดอร์ของอีฟกับศุจิไป แล้วถามเธอว่ามีความคิดเห็นอะไรหรือเปล่า

ศุจิเพียงแค่บอกความคิดเห็นของตัวเองไปง่าย ๆ เล็กน้อยเท่านั้น เห็นได้ชัดว่า สิ่งที่เธอบอกมาทุกอย่างนี้ รสิกาได้นึกถึงไปหมดแล้ว

ทั้งสองคนพูดไปแล้วก็เดินออกจากลิฟต์ไปด้วย รสิกายังคงคุยเรื่องหัวข้อที่ค่อนข้างเป็นหลักการกับศุจิไป จู่ ๆ ก็ถูกเสียงกรีดร้องแหลมสูงของผู้หญิงคนหนึ่งมาขัดจังหวะพูดไป “รสิกา!”

น้ำเสียงนี้ รสิกาไม่รู้สึกแปลกหูเลยสักนิด แถมยังรู้สึกคุ้นเคยมากด้วย

เธอหยุดฝีเท้าลง จ้องมองไปที่จรณินทร์ที่อยู่ไม่ไกลนัก แล้วขมวดคิ้วขึ้นมา “เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

จรณินทร์มาหารสิกาถึงสตูดิโอได้ นี่มันเกินความคาดหมายของรสิกาไปหน่อยจริง ๆ แต่พอเธอได้รับการว่าจ้างจากอีฟอีกครั้ง ก็เข้าใจแล้วว่าจรณินทร์จะต้องมาหาเธอแน่

“ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงงั้นเหรอ? เธอว่าฉันมาอยู่ที่นี่ทำไมล่ะ!” จรณินทร์พุ่งตรงเข้ามาหารสิกา ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเคืองเป็นอย่างมาก

เพียงแต่ว่าหล่อนยังไปไม่ถึงตรงหน้ารสิกาก็ถูกศุจิขัดขวางไว้ซะก่อน แน่นอนว่าหล่อนไม่ได้สนใจศุจิอยู่แล้ว จึงยกมือขึ้นมาเพื่อจะผลักเธอออก แต่คิดไม่ถึงว่าศุจิจะคว้ามือหล่อนเอาไว้ แล้วบีบไว้แน่น จนหล่อนเจ็บจนเบิกตากว้าง

“ปล่อยฉันนะ!” จรณินทร์เจ็บจนกรีดร้องขึ้นมา

“ศุจิ” รสิกาใช้มือซ้ายตบบ่าศุจิเล็กน้อย เพื่อบอกให้เธอถอยไป ในขณะเดียวกันมือขวาก็ค่อย ๆ ซุกไปอยู่ด้านหลังด้วย เพื่อเก็บซ่อนเอาไว้

“แต่ว่า……” เห็นได้ชัดเลยว่าศุจิไม่วางใจ ดูลังเลเล็กน้อย

“ไม่เป็นไร” รสิกาปลอบโยนเธอ

ศุจิไม่มีทางเลือก จึงจำเป็นต้องปล่อยตัวจรณินทร์ไป แต่ว่าตอนที่ปล่อยออกนั้นได้ใช้แรงไปเล็กน้อย ทำให้จรณินทร์อดไม่ได้จนต้องถอยหลังไปหลายก้าว แล้วดึงระยะห่างกับรสิกาห่างออกไป

“ที่เธอมาหาฉัน คงจะเพราะเรื่องของอีฟใช่ไหม” รสิกาพูดเรียบ ๆ ขึ้น