บทที่ 165 พวกเราเลิกกันเถอะ

“เลิกกัน?”เสียงของถนิตก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที“คุณอยากจะเลิกกับผม?”

พอฟังออกว่าน้ำเสียงของเขาไม่สบอารมณ์ รสิกาจึงรีบพูดขึ้น“ฉันก็แค่พูดเล่นๆเท่านั้น ล้อเล่นเอง……”

เธอยังไม่ทันพูดจบปากก็ถูกจูบเอาไว้ ปิดกั้นคำพูดที่เหลืออยู่ทั้งหมดของเธอเอาไว้จนหมด

ก็ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดถนิตก็ปล่อยเธอออก“ตอนนี้ยังอยากจะเลิกกับผมอีกไหม?”

พวกเขาผ่านเรื่องอะไรมาตั้งมากมายขนาดนั้นกว่าจะเดินมาถึงจุดจุดนี้ได้ เขาไม่มีทางยอมให้เธอมาแยกตัวออกไปกลางทางอย่างแน่นอน ไม่ได้เด็ดขาด！

“ถ้าอย่างนั้นคุณจะยอมตัดขาดกับปู่ของคุณเพื่อฉันไหม?”รสิกาถามเขาด้วยตาที่แดง

เมื่อก่อนรสิกาเอาแต่หนีคำถามนี้อยู่เสมอ เธอคิดว่าเรื่องพวกนี้ถนิตสามารถจัดการแก้ไขได้มาโดยตลอด ต่อให้ท่านเฉลิมสิทธิ์จะไม่ชอบเธอขนาดนั้นก็ตาม

จะต้องมีสักวันที่เรื่องพวกนี้มันจะผ่านไป

แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าของรสิกาในตอนนี้กลับเป็น……สองทางเลือกที่ท่านเฉลิมสิทธิ์ให้กับเธอ

เลือกถนิต ตระกูลปิติภัทรไพศาลก็จะล้มละลาย แล้วถูกถอนชื่อออกไปจากเมืองซี เลือกตระกูลปิติภัทรไพศาล ก็จะต้องเลิกกับถนิตตลอดไป แถมไม่สามารถติดต่อมีปฏิสัมพันธ์ใดๆกับเขาได้อีกแล้วด้วย

รสิกาเคยคิดว่าจะไปขอให้ชัยเดชช่วย แต่เธอก็คิดถึงเรื่องที่ชัยเดชเพิ่งจะเจรจาร่วมมือกันกับถนิตไป เขาไม่มีทางผันตัวกลายไปเป็นศัตรูกับถนิตเพื่อตนเองอย่างแน่นอน

“ว่าไงนะ?”ถนิตอึ้งตะลึงไปกับคำถามของรสิกา

“ถ้า ฉันกับปู่ของคุณ ให้คุณเลือกแค่หนึ่งคนเท่านั้น คุณจะเลือกใคร?”รสิกาพูดถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

นี่เธอกำลังบีบบังคับให้ถนิตตัดสินใจเลือกอยู่

“ทำไมจู่ๆถึงถามคำถามนี้?”ถนิตขมวดคิ้ว

“คุณตอบฉันมา”รสิกากัดฟัน“ถ้าฉันบอกว่า คุณเลือกฉัน คุณก็จะต้องตัดความสัมพันธ์กับปู่ของคุณไป ถ้าเลือกตระกูลวัชรเดชานนท์ล่ะก็ ต้องเลิกกับฉัน คุณจะเลือกอันไหน?”

“ผมไม่เลือก”ถนิตใบหน้าเย็นชา เขาจับสองแขนของรสิกาไว้แน่น“ผมต้องการทั้งคู่”

เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ รสิกาเดาไม่ผิด

ไม่ว่าผิวหน้าถนิตจะรู้สึกผิดหวังกับตระกูลวัชรเดชานนท์มากขนาดไหน แต่นั่นก็เป็นครอบครัวของเขาอยู่วันยังค่ำ

เขาไม่มีทางตัดความสัมพันธ์กับตระกูลวัชรเดชานนท์ไปอย่างแน่นอน

ภายในใจของรสิกาไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไงอยู่พักหนึ่ง เธอผลักมือของถนิตออกไปด้วยรอยยิ้มอมทุกข์ ถอยหลังไปสองก้าว เว้นระยะห่างของตัวเองกับเขา

“ถ้าอย่างนั้น พวกเราเลิกกันเถอะ”เธอพูดขึ้น

ถนิตจ้องมองรสิกาด้วยใบหน้านิ่งเฉยไร้อารมณ์อยู่นานสองนาน จนกระทั่งหลังจากที่เก็บความรู้สึกโกรธทั้งหมดภายในใจที่แทบจะอดกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ลงไปแล้ว ถึงได้พูดขึ้นมาอย่างนิ่งเฉย“คำพูดที่คุณพูดมาเมื่อตะกี้นี้ ผมจะถือว่าไม่ได้ยินแล้วกัน”

ประมาณหนึ่งวินาทีหลังจากที่ถนิตพูดคำพูดนี้ออกมา เสียงของรสิกาก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง“ฉันบอกว่า พวกเราเลิกกันเถอะ”

ยังคงแน่วแน่อยู่แบบนั้น ไร้หัวใจอย่างสิ้นเชิง

ความเย็นชาไร้หัวใจที่แสนโหดร้าย

ความโกรธผุดขึ้นมาที่ใบหน้าของถนิตทันที สองตาของเขาแดงก่ำเหมือนกับจะกลืนกินคน สองมือที่อยู่ตรงข้างขาก็กำเอาไว้แน่น แน่นจนเส้นเลือดที่อยู่หลังมือปูดนูนออกมา

พูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำด้วยความเย็นชา“คุณพูดมาอีกรอบสิ！”

“เลิกกันเถอะ”รสิกาเหมือนกับว่าไม่เห็นความเยือกเย็นบนใบหน้าของเขาอย่างไรอย่างนั้น พูดขึ้นมาอีกครั้ง“ถนิต จริงๆแล้วคุณเองก็รู้ดี ว่าพวกเราแทบจะไม่เหมาะสมกันเลย ไม่ใช่เหรอ”

“ไม่เหมาะสม?”ถนิตสบถอย่างเย้ยหยันออกมาหนึ่งที เขาคว้าข้อมือของรสิกาเอาไว้แล้วกดหัวไหล่ของเธอ โยนเธอลงไปที่โซฟา เดี๋ยวขณะเดียวกันก็เอาตัวขึ้นมาอยู่ข้างบน“ไหนคุณว่ามาว่าพวกเราไม่เหมาะสมกันตรงไหน?！”