บทที่ 166 ทุกอย่างมันจบสิ้นลงแล้ว

“ฉันไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องหลอกท่าน”รสิกากัดฟัน“หรือว่าท่านคิดที่จะกลับคำ?”

“กลับคำ?”พอท่านเฉลิมสิทธิ์ได้ฟังคำพูดนี้ ก็สบถออกมาอย่างเย้ยหยัน“เรื่องนี้ฉันจำเป็นต้องยืนยันความจริงให้มั่นใจก่อนถึงจะปล่อยตระกูลปิติภัทรไพศาลไป”

แม้ว่าในใจจะรู้สึกดีใจ แต่ท่านเฉลิมสิทธิ์ก็ยังคงมีสติสัมปชัญญะอยู่

“ฉันเข้าใจแล้ว”รสิกาพูดขึ้น

“ถ้าต่อไป ฉันยังเห็นว่าพวกเธอยังมีความสัมพันธ์กันอีกล่ะก็ รสิกา ผลที่ตามมาก็ไม่ต้องให้ฉันต้องพูดอะไรมากมายหรอกนะ”ท่านเฉลิมสิทธิ์เหมือนกับไม่ไว้วางใจ พูดแบบนี้ออกมาอีกครั้ง

ในใจของเขาก็เป็นกังวลเหมือนกันว่าที่รสิกาเลิกกับถนิตเป็นเพียงแค่แผนการรับมือชั่วคราวเท่านั้น ถ้าเขาปล่อยตระกูลปิติภัทรไพศาลไป แล้วรสิกากลับไปคบกับถนิตขึ้นมาอีกล่ะ……

“เรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นแน่นอน”รสิกาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ฉันจะไม่กลับไปคืนดีกับเขาอีก”

“แบบนั้นก็ดี”

ท่านเฉลิมสิทธิ์ถึงได้พูดขึ้นมาด้วยความพอใจ

หลังจากที่สนทนากับท่านเฉลิมสิทธิ์เสร็จแล้ว รสิกาก็เก็บกวาดห้อง ห่อเสื้อผ้าของตัวเองแล้วเอาออกไปทิ้ง จากนั้นก็ปิดประตูห้องไปอย่างเงียบสงบ ก่อนจะหันตัวจากไป

ติรณาเป็นห่วงรสิกา ดังนั้นหลังจากผ่านไปสองชั่วโมงแล้ว เธอก็โทรศัพท์มาหารสิกาอีกครั้ง

ในสาย เสียงของรสิกาฟังดูแล้วไม่มีอะไรผิดปกติ“เลิกกันแล้ว”

“เลิก……เลิกกันแล้ว?”ติรณาพูดขึ้นด้วยความตกใจ“เลิกกันแล้วจริงๆเหรอ?”

รสิกาพูดตอบ“นี่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ยากจะรับไหวอะไรอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”พอเธอพูดถึงประโยคสุดท้าย ก็ยกมุมปากขึ้นอย่างเยาะเย้ย“หลังจากที่เลิกกันแล้ว ฉันมีความรู้สึกโล่งใจยังไงก็ไม่รู้”

“ตลอดที่ผ่านมา จริงๆแล้วใจของฉันรู้ดี ว่าฉันอยู่ด้วยกันกับเขาไปจนจบไม่ได้อยู่แล้ว”รสิกายิ้มนิ่งๆ

เพราะว่าเข้าใจดี ดังนั้นเธอถึงได้รู้ ว่าจะช้าจะเร็วยังไงตัวเองก็ต้องเลิกกับถนิตอยู่ดี

“รุ้ง……”

จริงๆแล้วเลิกกันตอนนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อย……เธอก็ยังไม่ได้ถลำลงไปลึกมากขนาดนั้น

“คุณถนิตเห็นด้วยแล้วเหรอ?”ติรณาพูดถามขึ้น

เธอรู้สึกว่า ถ้ารสิกาจะเลิกกับเขา เขาจะต้องไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอน

“ก็ถือว่าเห็นด้วยนั่นแหละ”รสิกาพูดเบาๆ

ถ้าไม่เห็นด้วยล่ะก็……ทำไมเขาถึงต้องจากไปด้วยล่ะ?

“ไม่มีโอกาสได้กลับมาเหมือนเดิมจริงๆแล้วเหรอ?”ติรณาพูดถามขึ้นอย่างทนไม่ได้“เธอทำแบบนี้ มันจะทำร้ายพวกเธอทั้งคู่นะ”

“ว่ากันอย่างตรงไปตรงมา เธอไม่รู้สึกว่าการตัดสินใจในครั้งนี้ของฉันถูกต้องเลยเหรอ?”รสิกาถามกลับ

ติรณาถูกถามจนพูดอะไรไม่ออกทันที

แม้ว่าเธอจะคอยสนับสนุนความสัมพันธ์ระหว่างถนิตกับรสิกามาโดยตลอดก็จริง แต่ในความจริงแล้ว เธอก็เข้าใจดี ว่าถ้าพวกเขาทั้งสองคนจะอยู่ด้วยกันจริงๆ ยังจำเป็นต้องผ่านเรื่องอะไรอีกตั้งมากมาย

ต่อให้ตอนนี้จะไม่มีเรื่องของตระกูลปิติภัทรไพศาล ต่อไปก็ยังมีเรื่องอื่นๆอีก

ถึงยังไงท่านเฉลิมสิทธิ์ก็ไม่มีทางเห็นด้วยที่จะให้ผู้หญิงที่สถานภาพแบบรสิกาแต่งงานเข้าไปในตระกูลวัชรเดชานนท์อยู่ดี

ก็เหมือนกับตัวของติรณา……

ถึงเปรมสุธีร์จะมีจิตใจที่มั่นคงแน่วแน่ต่อเธอแค่ไหน เธอก็ไม่อ่อนไหวเลยแม้แต่น้อย เป็นเพราะว่าเธอมีเหตุผลมีหลักเกณฑ์มากเกินไป รู้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้งถึงเรื่องทั้งหมดที่จะเกิดขึ้นหลังจากที่ตัวเองคบกับเปรมสุธีร์แล้ว

แล้วตอนนี้รสิกา ก็มาเตือนเธอให้ตระหนักขึ้นมาได้พอดี

“เรื่องนี้ ให้มันผ่านไปเถอะนะ”รสิกาพูดขึ้น“มันจบลงแล้ว”

ติรณาก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรแล้วเหมือนกัน ทำได้แค่ถอนหายใจออกมาอย่างหมดหนทาง

“ต้องการให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอไหม?”ถึงยังไงคนที่เลิกก็เป็นรสิกา ตอนนี้ในใจของเธอจะต้องยากจะรับไหวอยู่แน่ๆ