บทที่ 19 เป็นบ้าไปแล้วใช่ไหม?

พอเห็นถึงตรงนี้ ผู้คนรอบๆ ที่มองดูอย่างกระตือรือร้นก็สลายตัวไปโดยปริยาย รสิกาเองก็อยากจะออกไปเหมือนกัน แต่น่าจะเป็นเพราะดื่มมากเกินไป ตอนนี้เธอจึงไม่มีเรี่ยวแรงใดๆ เลยแม้แต่น้อย ทำได้เพียงพิงกำแพงเอาไว้เท่านั้น

ถูกชรรินพบเข้าพอดี

สีหน้าของชรรินเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเธอเห็นรสิกาเข้า ไม่มีความต้อยต่ำครั้งเผชิญหน้ากับถนิตแต่อย่างใด

"รสิกา!เธอตั้งใจมาที่นี่เพื่อรอดูเรื่องตลกของฉันใช่ไหม!"

"นี่เป็นการกล่าวหาที่ใหญ่หลวงจริงๆ " รสิกายักไหล่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเฉยเมย "ฉันแค่ผ่านมาพอดี มาเห็นพอดีว่าเธอถูกถนิตโยนออกมา อย่างอื่นฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น จริงๆ "

"เธอหยุดเสแสร้งได้แล้ว!อย่าคิดว่าฉันจะเหมือนพี่ชายฉันที่จะถูกหน้าซื่อๆ ไร้เดียงสาของเธอหลอกนะ! ไม่รู้จริงๆ ว่าเธอมีดีอะไรกัน ถึงได้สามารถทำให้พี่ชายของฉันหลงอย่างหาทางออกไม่ได้ สำหรับฉัน เธอก็เป็นแค่นังจิ้งจอกตัวหนึ่ง!" ชรรินด่าเสียงดัง

"ฉันเป็นนังจิ้งจอก?" รสิกากล่าวประชดชรริน "ชรริน ถ้าฉันตาไม่ฝาด เมื่อครู่คนที่ถูกไล่ให้ออกมาเพราะวางยาถนิตก็คือเธอไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้คนทั้งเมืองซีต่างก็รู้กันหมดว่าเขาหมั้นหมายกับบุตรสาวคนโตแห่งตระกูลสิทธิอัศวกุลแล้ว เธอยังแอบวางแผนชั่วไปวางยาเขา แล้วเธอยังจะมีหน้ามาเรียกฉันว่านังจิ้งจอกอีกเหรอ? "

ถูกรสิกาแทงใจดำตนเองเข้า ชรรินก็ฉีกหน้าเสแสร้งแกล้งทำทั้งหมดออกทันที เธอพุ่งกระโจนขึ้นมาและคว้าผมยาวของรสิกาเอาไว้

"เธอมันคือนังจิ้งจอก ยังไงก็คือนังจิ้งจอก!หญิงที่เกิดจากสวะชั้นต่ำ ล่อลวงคนเป็นวิสัย!แม่เธอล่อลวงพ่อฉัน เธอก็ล่อลวงพี่ชายฉัน พวกเธอสองแม่ลูกสมรู้ร่วมคิดกันดีจริงๆ !"

"ชรริน เธอแม่งบ้าไปแล้วหรือไง!"

รสิกาถูกเธอจับดึงผมเอาไว้ ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าหนังศีรษะของเธอแทบจะขาดอยู่แล้ว รวมถึงสิ่งที่ชรรินพูดก็ด้วย ความโกรธก่อเกิดขึ้นในใจของเธอ ฉับพลันเธอก็ไม่รักษาความสุภาพอีกต่อไป จึงตบหน้าชรรินคืนไปสองสามที

แม้ว่ารสิกาจะเมามากจนไร้เรี่ยวแรง แต่กลับไม่ได้ทำให้ชรรินทำร้ายเธอได้ง่ายๆ

ทั้งสองคนต่อสู้กันอยู่ที่นี่ คนที่อยู่รอบข้างต่างก็เฝ้าดูอยู่ข้างๆ ไม่กล้าที่จะเข้าไปเกลี้ยกล่อม