บทที่ 20 ไม่ได้แตะต้องเธอ

"รีบหน่อยนะ" เปรมสุธีร์กวาดสายตามองคนรอบๆ ข้างอย่างไม่พอใจ แล้วจึงปิดประตูห้องส่วนตัวลงอีกครั้ง

คนด้านนอกที่ควรจะแยกย้ายก็ได้แยกย้ายกันไปหมดแล้ว เหลือเพียงรสิกาและคนอื่นๆ เท่านั้นที่ยังคงอยู่

"เปรมสุธีร์..." ติรณาทวนชื่อชายหนุ่มเบาๆ และมีท่าทีครุ่นคิด

"เปรมสุธีร์ทำไมเหรอ?" รสิกาถาม

"คุณธีร์เป็นเพื่อนของคุณถนิต เขาอยู่ที่นี่ แล้วเธอคิดว่าคุณถนิตจะไม่อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?" ติรณาถามด้วยความสงสัย

"ก็อยู่ไง" รสิกาพยักหน้า "อยู่ข้างในไง เขาถูกชรรินวางยา คิดว่าน่าจะกำลังหาทางแก้อยู่"

"เชี่ยเอ้ย!ชรรินนี่มันกล้าพอตัวจริงๆ " ติรณาพูดพลางเหลือบมองชรรินที่ยังคงร้องไห้โฮโฮอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอทั้งแดงและบวม สำคัญคือเครื่องสำอางลบออกจนหมด มองอย่างไรก็ไม่มีเค้าของบุตรสาวคนโตแห่งตระกูลปิติภัทรไพศาลเลยแม้แต่น้อย ติรณามองแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

"พอแล้ว พวกเราไปกันเถอะ" รสิกาดึงติรณา

เธอไม่อยากจะใช้เวลาทั้งหมดไปกับชรริน

ทว่ารสิกาก้าวไปเพียงก้าวเดียว ชรรินก็ส่งเสียงตะโกนมาจากด้านหลัง "รสิกา!ฉันสั่งให้แกหยุด!"

รสิกาไม่ได้สนใจอยู่แล้ว เธอเองก็ไม่ได้อยากจะสนด้วย แต่ประตูห้องส่วนตัวที่เพิ่งปิดลงไปเมื่อครู่ จู่ๆ ก็เปิดออกอีกครั้ง ครั้งนี้คนที่ออกมาคือถนิต

สีหน้าของเขาแดงก่ำราวกับกำลังจะสุก หลังจากเปิดประตูออก สายตาของเขาก็สอดส่องไปรอบๆ โถงทางเดิน แล้วก็มาหยุดอยู่ที่รสิกา

รสิกาตกใจกับประกายอันตรายในดวงตาของเขา ตัวสั่นไปทั้งตัว เสียงภายในใจของเธอดังตึกตัก บอกเป็นนัยว่าท่าไม่ดีแล้ว เธอร้อนรนกำลังจะเรียกติรณาให้รีบไปโดยไว แต่การเคลื่อนไหวของถนิตนั้นกลับไวกว่า เธอยังไม่ทันที่จะได้เรียกติรณา ถนิตก็เดินก้าวยาวๆ เข้ามาคว้าข้อมือของเธอเอาไว้ แล้วลากเธอออกไปด้านนอก

"ถนิต!คุณปล่อยนะ!คุณปล่อยฉัน!" รสิการ้องด้วยความตื่นตระหนก แต่ถนิตกลับทำเป็นไม่ได้ยิน รสิกาจึงทำได้เพียงร้องเรียกติรณา "ติรณา!ช่วยด้วย!"