บทที่ 191 ถอนตัวออกจากการแข่งขัน

สักพักใหญ่ที่ไม่ได้รับคำตอบของจรณินทร์ รสิกาจึงหัวเราะเยาะออกมา พูดอย่างเย็นชา: "หมากเกมนี้ เธอเดินได้ไม่ฉลาดจริงๆนะ เธอบอกว่านี่เป็นการตัดสินใจของพิมพ์พิศา แต่ถ้าเธอรู้ล่วงหน้า เธอจะห้ามหรือเปล่าล่ะ?"

จรณินทร์อ้าๆปากอยากจะพูด แต่สุดท้ายกลับพบว่าตนเองพูดไม่ออกเลย

"เธอจะยังคงให้พิมพ์พิศาทำอย่างนั้น แต่เธอจะระวังตัวมากขึ้น ไม่ทิ้งหลักฐานเอาไว้เหมือนพิมพ์พิศา" รสิกาตอบออกมาแทนเธอ

"สรุปว่า......เธอทิ้งหลักฐานอะไรไว้กันแน่?" จรณินทร์ไม่เข้าใจ พิมพ์พิศาบอกว่าตัวเองไม่ได้ทิ้งหลักฐานเอาไว้อย่างมั่นใจขนาดนั้น แต่ยังไม่พ้นครึ่งวันกลับโดนสืบจนเจอเสียได้

"เธอลืมเรื่องที่สตูดิโอโดนทุบไปก่อนหน้านี้แล้วใช่ไหม?" รสิกาถาม

จรณินทร์ชะงักงัน แล้วจำได้ในทันที หลังจากที่สตูดิโอโดนทุบ การซ่อมแซมในทุกๆด้านเธอก็เป็นคนควบคุมจนเสร็จสมบูรณ์ทั้งหมด

แม้แต่รสิกาก็ติดตั้งกล้องในห้องทำงานของตนเองต่อหน้าเธอ......

ไม่นึกว่าเธอจะลืมเรื่องนี้ไปเลย!

ราวกับรู้สึกถึงความเสียใจของจรณินทร์ในปลายสาย รสิกาจึงพูดขึ้น: "ดังนั้นฉันถึงบอกไง ถ้าเป็นเธอ พวกฉันอาจจะไม่เจอหลักฐานใดๆเลย"

"ไม่หรอก......" จู่ๆจรณินทร์ก็ยิ้มอย่างไร้เรี่ยวแรง "ต่อให้ฉันรู้ว่ามีกล้องนั้นอยู่ เธอก็สามารถหาหลักฐานเจอจนได้"

"ดังนั้น เธอจะเลือกข้อไหน?" รสิกายิ้มเย็นชา ดึงประเด็นหลักกลับมา

"ฉันจะถอนตัวออกจากการแข่งขัน" เสียงของจรณินทร์ผ่อนคลายลง "จริงๆแล้ว ต่อให้ฉันไม่ถอนตัวก็เอาชนะเธอไม่ได้อยู่ดี"

"ถ้าไม่ใช่เพราะก่อนหน้านี้เธอทำเรื่องที่มันมากเกินไป การแข่งขันครั้งนี้ ฉันก็คงไม่เข้าร่วมเช่นกัน" รสิกาก็ไม่ปิดบังเธอ "ที่ดำเนินมาจนถึงวันนี้ มันไม่ใช่จุดประสงค์ของฉันเลย"

ในใจของจรณินทร์ค่อนข้างเจ็บปวด วินาทีนี้ที่ได้ยินเสียงของรสิกาลอยออกมาจากปลายสาย จู่ๆเธอก็มีความรู้สึกว่าตนเองกับรสิกาได้ย้อนกลับมาเป็นเหมือนเมื่อก่อน

ตอนนั้น......เธอยังเป็นแค่ผู้ติดตามที่อยู่ข้างๆรสิกา ไม่ต้องกังวลเรื่องใดๆ เพราะไม่ว่าเรื่องอะไรจะมีรสิกาคอยแบกเอาไว้ให้

ภายในไม่กี่เดือนที่เธอออกมาเปิดสตูดิโอของตนเอง ไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่เธอก็ต้องรับผิดชอบทั้งนั้น นี่ถึงทำให้เธอได้เข้าใจว่า แรกเริ่มรสิกาแบกรับความกดดันเพื่อเดินไปข้างหน้ามากมายขนาดไหน

"กลับไปไม่ได้แล้วใช่ไหม?" จู่ๆจรณินทร์ก็อยากร้องไห้ "ฉันรู้ว่าตัวเองทำผิดไปแล้ว......"

ในวินาทีนี้ เธอถึงเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง ทำไมรสิกาถึงไม่ให้เธอเป็นหัวหน้านักออกแบบของRSK ในตอนแรก ก็เพราะเธอยังไม่ได้เตรียมตัวอย่างดีจริงๆไงล่ะ

รสิกาที่อยู่ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ถึงได้พูดขึ้นอย่างสงบ: "จรณินทร์ เธอเป็นผู้ใหญ่แล้ว เธอต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ตนเองทำ ถ้าเธอมาเป็นฉัน เธอจะยอมรับได้ไหม?"

จรณินทร์ยิ้มมุมปากด้วยความเจ็บปวด: "ฉันเข้าใจ ฉันหาเรื่องใส่ตัวเองทั้งนั้น แต่ยังไง ก็ขอโทษจริงๆ......"

"อือ" รสิกาอือออกมา ไม่ได้พูดอะไรอีก

"เธอต้องระวังท่านเฉลิมสิทธิ์ให้ดี" จู่ๆจรณินทร์ก็พูดขึ้น "เขาไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่ายขนาดนั้น"

แม้ตอนแรกจรณินทร์จะได้รับความช่วยเหลือจากท่านเฉลิมสิทธิ์ไม่น้อยเลย แต่เธอก็เข้าใจแล้วว่าท่านเฉลิมสิทธิ์ไม่ได้ทำเพื่อช่วยเหลือตนเอง เขาแค่ต้องการเริ่มจากจุดที่รสิกาใส่ใจที่สุดเพื่อให้รสิกาพังทลายลงอย่างสิ้นซากก็เท่านั้น

"ฉันเข้าใจแล้ว" รสิกาพูด "ฉันวางแล้วนะ เธอจัดการตัวเองให้ดีแล้วกัน"

เธอไม่ให้โอกาสจรณินทร์ได้พูดอีก ตัดสายไปในทันที

กำมือถือไว้แน่น ความเย็นชาบนใบหน้าของเธอในตอนแรกสลายหายไปตั้งนานแล้ว

"รุ้ง" เสียงของน้ำลอยมาจากด้านหลัง

รสิกาจึงหันไป น้ำคงจะยืนอยู่ตรงนั้นตั้งนานแล้วสินะ บทสนทนาระหว่างเธอกับจรณินทร์ น้ำก็คงได้ยินแล้ว

"จรณินทร์ยอมทิ้งสถานะผู้เข้าร่วมการแข่งขัน" รสิกาโบกๆมือถือ "ไม่ต้องกังวลอีกแล้ว"

"เธอเป็นคนทำจริงๆสินะ" น้ำเดินเข้ามา แต่ไม่ได้รีบร้อนที่จะแสดงความคิดเห็นถึงการกระทำของจรณินทร์ กลับกันเธอกำลังมองรสิกา พูดขึ้น "จริงๆแล้วเธอ......ยังคงคิดว่าจรณินทร์เป็นลูกศิษย์อยู่ล่ะสิ"