บทที่ 190 ตัดสินใจเอาเอง

ในขณะที่รสิกากำลังรอบทสรุปจากทางตำรวจอย่างใจเย็น ทางด้านสตูดิโอของจรณินทร์กลับเดือดปุดๆขึ้นมา

"อะไรนะ? !" เมื่อจรณินทร์ได้ฟังคำพูดของพิมพ์พิศา ก็ยืนขึ้นมาจากบนเก้าอี้ทันที ใบหน้าตกตะลึง "เธอพูดอีกทีสิ!"

"ฉันให้คนไปที่สตูดิโอของรสิกา เพราะอยากรู้ว่าผลงานเข้าร่วมการแข่งขันของเธอเป็นยังไง" พิมพ์พิศากัดฟัน "แต่หาไม่เจอ นังรสิกานั่นน่ารังเกียจจริงๆ คิดไม่ถึงว่าจะไม่วางผลงานที่เข้าร่วมการแข่งขันไว้ที่สตูดิโอ!"

"เธอเสียสติเหรอ!" จรณินทร์โมโหจนดวงตาแดงก่ำ "ตอนนี้เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเธอไปขโมยของที่สตูดิโอของรสิกา เธออยากให้ฉันปล่อยไก่ในรอบชิงชนะเลิศหรือไง!"

จรณินทร์รู้ความน่ากลัวของรสิกาดี แม้เรื่องนี้เธอจะไม่ได้บอกให้พิมพ์พิศาทำ แต่ด้วยนิสัยของ รสิกาแล้ว เธอต้องค้นหาจนเจอแน่ๆ!

ก็เหมือนที่สตูดิโอโดนทุบก่อนหน้านี้ ขนาดดาราดังอย่างสาวิตรียังโดนจับได้ คงไม่ต้องพูดถึงเธอหรอก!

"พวกเราไม่ได้ทิ้งหลักฐานอะไรไว้อยู่แล้ว รสิกาสืบหาไม่เจอแน่นอน" พิมพ์พิศาอธิบาย "อีกอย่าง ต่อให้สืบออกมาได้ เรื่องนี้ฉันก็เป็นคนทำ เป็นความรับผิดชอบของฉัน ไม่เกี่ยวกับเธอ"

"จะไม่เกี่ยวได้ยังไง เธอเป็นคนของสตูดิโอฉัน ทุกๆการกระทำของเธอมันหมายถึงสตูดิโอ เธอว่ามันเกี่ยวข้องไหมล่ะ!" จรณินทร์ตะโกนออกมา

พิมพ์พิศาทำปากยื่น: "รสิกาสืบหาไม่เจอแน่นอน เธออย่ากังวลเลย"

จรณินทร์โมโหจนแทบจะเป็นลมอยู่แล้ว ไหนจะท่าทางที่ไม่ใส่ใจของพิมพ์พิศาอีก เธอเสียใจจริงๆที่ตอนแรกให้พิมพ์พิศามาที่สตูดิโอ!

"ที่ฉันทำก็เพราะหวังดีกับเธอ" พิมพ์พิศาราวกับรู้สึกถึงสิ่งที่จรณินทร์คิดอยู่ในใจ "ถ้ารสิกาเข้าร่วมการแข่งขัน โอกาสที่เธอจะได้เป็นแชมป์มันเลือนรางมาก ที่ฉันทำไปก็เพื่อช่วยเธอนะ"

จรณินทร์กัดฟันนั่งลงไปบนเก้าอี้ ไม่พูดไม่จา

ที่พิมพ์พิศาพูดก็ไม่ผิด ในใจของเธอรู้สึกหวาดหวั่นรสิกาอยู่จริงๆ เธอรู้ว่าที่รสิกาตัดสินใจเข้าร่วมการแข่งขันนี้ส่วนหนึ่งก็เพื่อจัดการเธอนั่นแหละ

ทว่าลองครุ่นคิดให้ดี ถึงเธอจะรู้เรื่องที่พิมพ์พิศาทำล่วงหน้า เธอก็คงไม่ห้ามอยู่ดี

ผลประโยชน์ที่วางอยู่ตรงหน้า และเธอก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง

อีกอย่าง เธอเคยหักหลังรสิกามาครั้งหนึ่งแล้ว ก็ไม่กลัวหรอกที่จะมีครั้งที่สอง

"ยืนยันว่าไม่ได้ทิ้งหลักฐานไว้ใช่ไหม?" หลังจากใจเย็นลง จรณินทร์จึงถามขึ้นอีกครั้ง

พิมพ์พิศาพยักหน้า: "ไม่มีแน่นอน เมื่อคืนวานแฮ็กกล้องวงจรปิดไปแล้ว ไม่มีทางทิ้งหลักฐานไว้เด็ดขาด!"

พูดถึงเรื่องนี้พิมพ์พิศาก็ยอมรับเลยว่าตนเองฉลาดเฉียบแหลม เธอนึกถึงคราวนี้ ต่อให้รสิกามี ถนิตคอยช่วยเหลือก็สืบหาไม่เจอหรอก

"ไปทำงานเถอะ" จรณินทร์น้ำเสียงขรึมลง "สองคนนั้นที่ทำงานแทนเธอ ให้พวกเขาหลบไปจากเมืองซีชั่วคราวก่อน หลังจากผ่านการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศไปแล้วค่อยกลับมา"

"ได้" พิมพ์พิศาพยักหน้า

ถึงเธอจะรู้สึกว่าจรณินทร์ระวังตัวจนเกินเหตุ แต่อันที่จริงเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องเล็ก ระวังตัวไว้ก่อนดีกว่า

หลังจากรอให้พิมพ์พิศาออกไป จรณินทร์ถึงได้ยกสองมือขึ้นมา เท้าคางตนเองเอาไว้ ขมวดคิ้วแน่น ดูท่าจะไม่ได้ผ่อนคลายอย่างพิมพ์พิศาเลย

จรณินทร์รู้จักรสิกาดีกว่าพิมพ์พิศา เธอรู้ดีว่า รสิกาไม่ใช่คนที่ชอบตกเป็นเบี้ยล่าง ดังนั้นเรื่องนี้ แม้จะไม่มีหลักฐานจริงๆ แต่ธอก็ยังกังวลอยู่ดี

จรณินทร์ทำได้เพียงภาวนา อย่าให้รสิกาเจอหลักฐานเด็ดขาด ห้ามเด็ดขาด......ไม่งั้นเส้นทางที่ยากลำบากนี้ของเธอ คงเปล่าประโยชน์ไปทั้งหมด

......

"ฝั่งตำรวจมีความคืบหน้าแล้ว"