บทที่ 193 คุณถนิต คุณมาแล้ว

"ต้นเดือนหน้าฉันปิดเทอมแล้ว ถึงเวลานั้นฉันจะกลับมา เราจะได้คุยกันให้รู้เรื่อง ใช่ไหม?" นีรชาแทบจะใช้น้ำเสียงอ้อนวอนพูดออกมา

รสิกาฟังเสียงของเธอแล้วสงสาร: "นีรชา......จริงๆแล้วถึงพี่ชายเธอจะไม่ได้คบกับพี่ เขาก็ยังมีตัวเลือกดีๆอยู่อีกมากนะ"

"แต่มีแค่พี่คนเดียวที่จะทำให้เขามีความสุขนี่นา" นีรชาสะอึกสะอื้น "งานประกาศรางวัลเมื่อคืนฉันเห็นหมดแล้ว พี่อย่าเข้าใจผิดนะ พี่ฉันไม่มีทางชอบอีฟนั่นหรอก พี่ดูสิเขาไม่เคยยิ้มให้อีฟเลย"

จริงๆแล้ว ถนิตแทบจะหน้านิ่งอยู่ตลอดทั้งงาน นี่เหมือนเป็นภาพลักษณ์ของเขาที่ปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนเสมอมา

"รอเธอกลับมาแล้วค่อยคุยกันเถอะ" รสิกาปลอบใจเบาๆ "อยู่ทางนั้นดูแลตัวเองให้ดีนะ"

"พี่ไม่ต้องห่วง" เหมือนนีรชาจะคัดจมูก "แต่ พี่รุ้ง พี่รับปากฉันได้ไหม ตอนนี้พี่อย่าเพิ่งชอบคนอื่นนะ?"

"ห๊ะ?" รสิกาชะงัก

"นีกลัวว่าถ้าพี่ชอบคนอื่น ก็จะไม่ชอบพี่ชายฉันแล้ว" นีรชาพูด

"พี่เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง พี่ไม่ได้มีความสามารถมากมายขนาดนั้น" รสิกาเข้าใจความหมายของเธอ จึงทำได้เพียงฝืนยิ้มอย่างจำใจ

"สำหรับคนอื่นๆพี่คงไม่มีแน่นอน แต่สำหรับพี่ชายฉันต้องมีอยู่แล้ว" นีรชาพูดอย่างมั่นใจ

ยังไงเธอก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่ง รสิกาไม่อยากจะเถียงกับเธอทางโทรศัพท์

"ทุกๆเรื่องรอเธอกลับมาก่อนแล้วค่อยคุยกันอีกที"

"อื้ม!"

ไม่ง่ายเลยกว่าจะปลอบนีรชาให้สงบลงได้ หลังจากวางสาย รสิกาจึงถอนหายใจยาวๆ

นิสัยนี้ของนีรชา เหมาะสมที่จะตามจีบบรู๊คที่สุดอย่างที่คิดเลย เมื่อกี้เธอก็ลืมถามว่าระหว่างนีรชากับบรู๊คเป็นยังไงบ้าง

เธอเก็บมือถือขึ้นมา ขยับๆข้อมือ แล้วทำงานของตนเองที่ก่อนหน้านี้ยังทำไม่เสร็จต่อไป

เรื่องหัวข้อข่าวยังคงสร้างความปั่นป่วนอย่างต่อเนื่อง แต่ทว่าทั้งสามฝ่ายกลับไม่มีใครสักคนออกมาอธิบาย

ความโด่งดังของอีฟจึงเพิ่มสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเจน นอกจากนั้นยังมีคนอีกมากมายที่สนับสนุนให้เธอกับถนิตคบกัน พูดกันว่าอีฟสวยกว่ารสิการ้อยเท่า มีออร่ากว่าร้อยเท่า แล้วก็มีแต่อีฟเท่านั้นที่คู่ควรกับถนิต

คนทั้งสตูดิโอพากันระมัดระวังที่จะไม่พูดเรื่องนี้ เหมือนกังวลว่ามันจะแทงเข้าไปในจุดที่เสียใจของรสิกา

เทียบกับความระมัดระวังของคนอื่นๆ กรานต์กลับเหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราวอย่างนั้น เรื่องที่ต้องคุยกับรสิกาก็ไปพบเธอทันที ไม่ได้รีรอ

"วันนี้ออเดอร์เยอะมาก มีคนที่มีชื่อเสียงจำนวนหนึ่งอยากให้พี่รุ้งเป็นคนออกแบบน่ะครับ" กรานต์พูด

"ถามพวกเขาทีว่านักออกแบบคนอื่นได้ไหม?" รสิกาพูดโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา "ถ้าไม่ได้ก็ปฏิเสธไปเถอะ"

"ครับ" กรานต์พยักหน้า แล้วหมนุตัวกลับมาที่ตำแหน่งของตนเอง ไปตอบกลับลูกค้า

"เฮ้" จันทร์ขยับก้น ไถลเก้าอี้เลื่อนมาถึงข้างๆกรานต์ แล้วใช้แขนกระแทกๆเขา "ทำไมนายถึงไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยนะ พี่รุ้งเศร้าขนาดนั้นนายยังจะไปหาเธอทำอะไรอีก"

"เศร้าเหรอ?" กรานต์เงยหน้ามองจันทร์อย่างไม่เข้าใจ จากนั้นจึงมองรสิกาที่อยู่ไม่ไกล "เธอเศร้าตรงไหนอะ?"

"คุณถนิตมีแฟนใหม่แล้ว นี่มันยังไม่นานเท่าไหร่เลยนะ ในใจของพี่รุ้งต้องกำลังเศร้าอยู่แน่ๆ" จันทร์พูด

กรานต์เบ้ปาก: "นี่เธอติดละครสินะ? เธอมองตรงไหนถึงเห็นว่าพี่รุ้งเสียใจ ฉันว่าพี่เค้าก็ปกติดี"

ตอนนี้รสิกาหมกมุ่นอยู่กับผลงานของการแข่งขัน จะเอาเวลาจากไหนไปเศร้าล่ะ

"นายไม่ใช่พี่รุ้งสักหน่อย รู้ได้ไงว่าเธอไม่เสียใจ?"

"เธอก็ไม่ใช่พี่เค้านะ รู้ได้ไงว่าพี่เค้าเสียใจ?" กรานต์ถามกลับ

จันทร์โดนถามกลับมาก็พูดไม่ออกแล้ว จึงไถลเก้าอี้กลับไปที่ของตนเอง ไม่สนใจเขาอีก

จริงๆที่พวกเขาคุยกันรสิกาได้ยินหมดแล้ว

ตอนทำงานเธอชอบใส่หูฟังๆเพลง เพียงแต่วันนี้ยิ่งฟังเพลงก็ยิ่งวุ่นวายใจ จึงสวมหูฟังเอาไว้เฉยๆแต่ไม่ได้เปิดเพลง

ดังนั้นคำพูดที่พวกเขาคุยกันลับหลัง รสิกาจึงได้ยินทั้งหมด

พอรู้ว่าทุกคนเป็นห่วงเธอ ในใจของเธอนอกจากจะซาบซึ้งแล้ว ก็ยังรู้สึกขอบคุณด้วย

ขอบคุณที่ทำให้เธอได้เจอกับพวกเขา