บทที่ 194 กินข้าวด้วยกัน

ไม่นานก่อนหน้านี้ถนิตเพิ่งเป็นข่าวหน้าหนึ่งกับอีฟ ตอนนี้ก็มากินข้าวกันส่วนตัวอีก......ไม่ต้องพูดถึงสื่อหรอก แม้แต่รสิกาเองก็ต้องคิดเพ้อเจ้ออยู่แล้ว

เพียงแต่ตอนนี้ที่ได้เห็นถนิตใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ปฏิกิริยาแรกของเธอนอกจากอึดอัดก็คืออึดอัดนี่แหละ ถึงขั้นถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

เธอไม่รู้ว่าควรจะทักทายถนิตยังไง เพียงสิ่งเดียวที่เธอสามารถทำได้ ไม่นึกว่าจะเป็นการหลบสายตาที่มองมาของเขาเท่านั้น

"คุณรสิกา นั่งกับพวกเราไหมคะ?" จู่ๆอีฟก็ถามขึ้น ทั้งยังพูดกับถนิตต่อ "ได้ไหมคะ?"

เธอกำลังขอความเห็นของถนิต แต่จากที่รสิกาเห็น กลับยิ่งเหมือนแฟนสาวที่กำลังถามความเห็นจากแฟนหนุ่มอย่างนั้นเลย

ที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือ ไม่นึกว่าถนิตจะพยักหน้า: "แล้วแต่คุณ"

แล้วแต่คุณ......

สามคำนี้ เหมือนกับก้อนหินที่ตกลงมา กระแทกรสิกาอย่างแรง ทำให้ความรู้สึกนึกคิดของเธอเปลี่ยนเป็นความตกตะลึง

ก็ตอนที่อีฟถามรสิกา ในที่สุดบรู๊คที่มาสายก็มาถึงสักที การมาถึงของเขายังไงก็ทำให้รสิกาคลายกังวลได้บ้าง

ดังนั้นบทสรุปสุดท้ายก็คือรสิกากับบรู๊คไปที่ห้องส่วนตัวของพวกอีฟ

อีฟส่งเมนูไปให้รสิกา: "เมื่อกี้ฉันสั่งอาหารไปแล้ว คุณรสิกา คุณสั่งเพิ่มอีกสักกี่อย่างเถอะค่ะ"

เรื่องการสั่งอาหารประเภทนี้รสิกาไม่เชี่ยวชาญที่สุดเลย ถ้าจะให้เธอสั่งอาหาร โดยปกติแล้วเธอมักจะสั่งอาหารแนะนำของทางร้าน

ดังนั้นรสิกายังไม่ทันรับเมนูมา ก็โดนบรู๊คแย่งไปก่อนแล้ว: "ฉันสั่งให้ละกัน"

รสิกาจึงรีบส่งสายตาขอบคุณไปให้บรู๊คทันที อีกฝ่ายจึงยิ้มกลับมาให้เธอ

สำหรับบรู๊คนี่เป็นการสบตาที่ไม่มีความรู้สึกใดๆ แต่จากที่ถนิตเห็นกลับเหมือนการส่งความรักให้แก่กันทางสายตาเสียได้

สายตาของเขาจึงเย็นยะเยือกไปโดยไม่รู้ตัว อุณหภูมิภายในห้องราวกับลดลงในทันที

นี่ทำให้รสิกาที่เดิมทีกำลังมองบรู๊คสั่งอาหารอยู่เหลือบตาขึ้นมา ทั้งๆที่เธอก้มหน้า แต่ยังคงรู้สึกได้ถึงสายตาคู่นั้นที่จดจ้องมาบนร่างของตนเอง ทำให้เธอรู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูก

แค่เหลือบตาขึ้นมา เธอจึงเห็นดวงตาดำขลับคู่นั้นของถนิตกำลังมองเธอพอดี ตอนที่เธอคิดว่า ถนิตจะพูดอะไร อีฟที่นั่งอยู่ข้างกายเขากลับเอ่ยปากขึ้นมาก่อน: "คุณรสิกา การถ่ายทอดสดคืนวันงานประกาศรางวัลคุณคงเห็นแล้วใช่ไหมคะ?"

"เอ่อ......เห็นแล้วค่ะ" รสิกาชะงักเล็กน้อย แล้วตอบสนองกลับมาอย่างรวดเร็ว "คุณสวยมากค่ะ ฉันเสียดายที่คุณไม่ได้รางวัล แต่วันหน้ายังมีโอกาสอีกนะคะ"

อีฟยิ้ม: "คุณรสิกา คุณก็รู้นี่นา ที่ฉันพูดไม่ได้หมายถึงเรื่องนี้"

เธอพูดเปิดประเด็นขึ้นมาอย่างนี้ กลับทำให้รสิกาไม่รู้ว่าควรจะตอบยังไงดี

ประจวบกับที่บรู๊คสั่งอาหารเสร็จพอดี บริกรจึงพยักหน้าให้อย่างนอบน้อม แล้วหมุนตัวออกไปจากห้องส่วนตัว

หลังจากรอให้บริกรออกไป อีฟถึงได้พูดต่อ: "คุณถนิตแค่เดินเป็นคู่ของฉันบนพรมแดงแต่กลับโดนสื่อเอาไปเขียนแบบนั้น จริงๆฉันก็ไม่มีทางเลือก วันนี้ถึงได้เชิญคุณถนิตมากินข้าวแทนคำขอโทษน่ะค่ะ"

เธอพูดด้วยรอยยิ้ม เหมือนรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่ในดวงตาที่เป็นประกายคู่นั้นกลับไม่มีความรู้สึกผิดอยู่เลย

"อ้อ" พักใหญ่ ตอนที่อีฟคิดว่ารสิกาคงไม่ตอบ ทว่ารสิกากลับส่งเสียงอ้อออกมานิ่งๆ

เธอตอบสนองออกมาอย่างเย็นชา ทำให้บรู๊คอดไม่ได้ที่จะมองเธอ

อีฟเองก็เงียบไปสักพักเช่นกัน

"เฮอะ" จู่ๆถนิตก็หัวเราะเยาะออกมา ในน้ำเสียงทั้งเหยียดหยามทั้งเย้ยหยัน แต่ไม่รู้ว่าทำใส่ใคร