บทที่ 195 เมาค้าง

"ฉันจะพยายามให้เต็มที่ค่ะ" รสิกายิ้มพูดขึ้น

แม้เธอจะนึกถึงความคลุมเครือที่อธิบายได้ไม่ชัดเจนระหว่างอีฟกับถนิตแล้วจะไม่ค่อยสะดวกใจเท่าไหร่ แต่ครั้งนี้เป็นเพราะอีฟจริงๆ ถึงทำให้สตูดิโอค่อยๆเริ่มกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

ผลประโยชน์อยู่ตรงหน้าทั้งที เธอก็เป็นแค่คนธรรมดานะ

"งั้นฉันไปก่อนนะคะ" อีฟมองรถที่จอดอยู่ไม่ไกล ผู้ช่วยของเธอมารับเธอแล้ว "พวกเรามีเวลาแล้วค่อยนัดกันนะคะ"

"ค่ะ" รสิกาพยักหน้า

อีฟเดินไปหาผู้ช่วย แต่หลังจากเดินไปได้สองก้าวกลับหยุดลง มองรสิกาแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัยเล็กน้อย จากนั้นจึงเดินออกไปท่ามกลางความสงสัยที่น่ากลัดกลุ้มของรสิกา

ตอนที่รสิกายังไม่เข้าใจ เสียงของถนิตก็ลอยมาจากด้านหลังของเธอ

"ตอนนี้คุณพักที่ไหน?"

ได้ยินเสียงนี้ รสิกาจึงตัวสั่นเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ จากนั้นจึงหันหน้าไป ไม่รู้ว่าถนิตเดินมาถึงด้านหลังของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่

"บ้านติรณา" รสิกาตอบ

"ไม่คิดจะกลับไปที่นั่นแล้วเหรอ?" เขาถามกลับ

รสิกาส่ายหัว: "ฝากให้นายหน้าขายบ้านแทนแล้ว" เธอฝากนายหน้าทำแทนแล้วจริงๆ เพียงแต่ช่วงนี้ยุ่งอยู่ตลอด ดังนั้นจึงไม่ได้สนใจเรื่องนี้เท่าไหร่

กลับเป็นถนิตที่ขมวดคิ้วแน่น หลังจากได้ยินเธอบอกว่าขายบ้านแล้ว: "จะย้ายไปอยู่ที่ไหน?"

"ยังไม่รู้เลย" เขาถาม รสิกาจึงตอบ แต่น้ำเสียงกลับสงบนิ่ง ระหว่างทั้งสองคนราวกับเป็นแค่คนแปลกหน้าของกันและกันเท่านั้น

เธอเห็นถนิตยังอยากจะพูดต่อ จึงพูดตัดบทออกมา: "ฉันยังมีธุระ ต้องกลับแล้ว"

เธอพูดแล้วหยิบกุญแจรถออกมาปลดล็อก เดินไปถึงข้างรถของตนเอง เปิดประตูรถ

ถนิตเห็นเธอขึ้นไปนั่งบนรถแล้ว ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก

รสิกาก็ไม่ได้สนใจเขา สตาร์ทรถออกไปเลย

แต่หลังจากขับรถออกไปเพียงชั่วครู่ เธอถึงพบว่าข้างหลังตนเองเหมือนจะมีรถคันหนึ่งตามมา ซึ่งรถคันนั้นก็คุ้นตามากด้วย......

รสิกามองทะเบียนรถคันนั้นจากกระจกมองหลัง จู่ๆหัวใจก็หนักอึ้ง

ถนิต......เขาคิดจะทำอะไร?

รสิกาไม่ได้จอดรถ เธอกลัวว่าการตัดสินที่ไม่ง่ายเลยของตนเองจะสูญสลายไปในวินาทีนั้นที่ได้เจอกับถนิต

ดังนั้นเธอจึงขับรถไปจนถึงชั้นล่างบ้านของติรณาอย่างนี้ ตอนที่เธอขับรถเข้าไปในโรงรถ ถนิตที่ตามเธอมาตลอดท้ายที่สุดก็จอดอยู่ที่ข้างทาง

จุดประสงค์ที่เขาตามเธอมาคืออะไรรสิกาไม่รู้หรอก แล้วเธอก็ไม่อยากรู้ด้วย

แต่หัวใจที่สงบนิ่งของเธอกลับโดนการกระทำของถนิตก่อกวนจนว้าวุ่นไปหมด

ตอนรสิกามาถึงบ้านติรณายังไม่กลับมา บนโต๊ะมีเหล้าที่ติรณาเอากลับมาเมื่อคืนแต่ยังไม่ทันได้เปิดวางอยู่ รสิกาจึงเปิดทันที จากนั้นจึงถือแก้วเดินไปที่ริมหน้าต่าง

วิวยามค่ำคืนของเมืองซีขึ้นชื่อเรื่องความงดงาม ความงดงามที่ดึงดูดใจ แค่ได้เห็นก็ทำให้หลงใหลแล้ว

รสิกากำลังมองทิวทัศน์ยามค่ำคืน จึงเผลอดื่มเหล้าไปประมาณนึงโดยไม่รู้ตัว ตอนที่หัวของเธอพิงอยู่ที่ระเบียงอย่างมึนๆ ที่ประตูก็มีเสียงลอยเข้ามา ติรณาคงกลับมาแล้วสินะ

เหมือนเธอกำลังคุยโทรศัพท์กับใครอยู่ น้ำเสียงไม่ดีเลย

"หนูจะจัดการเอง แม่ เลิกบังคับหนูสักทีได้ไหม?"

รสิกาตกใจเล็กน้อย น่าจะเป็นแม่ของติรณาที่โทรมาเร่งให้เธอหาแฟนอีกแล้วสินะ

แม้ภาพภายนอกของติรณาจะเป็นทนายสาวโสดที่มีชื่อเสียง คนตามจีบเธอเยอะแยะ

แต่ความเป็นจริง ติรณาเห็นลูกค้าพวกนั้นของตนเองที่มาทำเรื่องหย่า ด้วยเหตุผลประหลาดต่างๆนานาที่วุ่นวายจนถึงขั้นต้องขึ้นศาลฟ้องหย่า ดังนั้นนี่จึงเป็นทางอ้อมที่ทำให้ติรณามีความคิดกลัวการแต่งงานขึ้นมา