บทที่ 196 ไปรับที่สนามบิน

แน่นอนว่าข้อสงสัยนี้รสิกาไม่มีโอกาสได้ถามมันออกไป

เธอพยายามโทรหานีรชา แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือสัญญาณปิดเครื่อง

ตอนนี้นีรชาน่าจะอยู่บนเครื่องบิน......

แค่คิดว่าตัวเองจะได้เจอถนิต รสิกาก็ปวดหัวไว้รอแล้ว ถึงตอนนี้ระหว่างทั้งสองคนจะอยู่ในสถานะไม่ยุ่งเกี่ยวต่อกันแล้วก็เถอะ

เมื่อมาถึงสนามบินเธอก็ไม่ได้ลงไปไหน นั่งรอนีรชาอยู่บนรถแทน

กว่าไฟลต์บินของนีรชาจะมาถึงก็อีกยี่สิบนาที เธอน่าจะมาเร็วไปหน่อย

ในตอนที่เธอกำลังจะลดเบาะลงเพื่อพักผ่อนนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังมาจากฝั่งเบาะข้างคนขับ

รสิกาหันไปมอง ก็เห็นถนิตยืนโน้มตัวอยู่ตรงนั้น พร้อมกันมองมาที่เธอ

รสิกานิ่งไปทันที เขามาจริงๆด้วย

เธอกัดฟัน จากนั้นก็ปลดล็อกประตู ถนิตจึงขึ้นมานั่งบนรถ

"มารับนีรชาเหรอ?" เมื่อขึ้นมาบนรถ ถนิตก็เป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นมาก่อน

"อืม" รสิกาตอบกลับ ไม่ได้พูดอะไรต่อ

เธอกำลังกังวลอีกเรื่อง ถึงจะไม่ได้พูดออกมา แต่สีหน้าเธอบ่งบอกทุกอย่าง

"คุณไม่ต้องกังวลหรอกน่า" ถนิตเหลือบมองเธอแล้วเอ่ยขึ้นมา

"หืม?"รสิกานิ่งไป หันมามองเขาอย่างงงๆ

แต่เขากลับมองไปข้างหน้า เอ่ยพูดอย่างเรียบนิ่งว่า "ตอนนี้คุณปู่ไม่เข้าใจผิดว่าผมกับคุณยังมีความสัมพันธ์กันหรอก"

เมื่อรสิกาได้ยินคำพูดนี้ ก็ตกตะลึงไปเล็กน้อย เข้าใจในทันทีว่าที่เขาพูดหมายถึงอะไร

ข่าวลือระหว่างเขากับอีฟถูกส่งต่อกันอย่างแพร่หลายอย่างไม่คาดคิด แม้ว่าจะไม่มีใครออกมาอธิบาย แต่ความเงียบ มันก็บอกทุกอย่างแล้วไม่ใช่เหรอ?

ไม่อย่างนั้นทำไมพวกเขาไม่ออกมาแก้ข่าวล่ะ?

เพราะแบบนี้ ท่านเฉลิมสิทธิ์ถึงได้เบนความสนใจไปที่อีฟสินะ

กับรสิกา เขาคงไม่ได้สนใจอะไรแล้ว

เดิมทีท่านเฉลิมสิทธิ์ก็คิดว่าถนิตแค่สนใจรสิกาชั่วคราวเท่านั้น ไม่ได้มีความรู้สึกที่แท้จริงเลยสักนิด

ซึ่งเรื่องทุกอย่างในตอนนี้ เหมือนจะให้คำตอบสิ่งที่ท่านเฉลิมสิทธิ์เดาเอาไว้ได้ดีที่สุด

"ฉันรู้แล้ว" รสิกากระตุกยิ้มบางๆ

"คุณกลับไปอยู่ที่คอนโดก็ได้นะ" ถนิตเอ่ยขึ้น "ผมจัดการพวกนักข่าวหมดแล้ว ต่อไปนี้จะไม่มีใครไปซุ่มแอบถ่ายที่นั่น"

สิ่งที่ทำให้รสิกากลัวก็คือปาปารัซซี่ที่ตามมาแอบถ่ายพวกนั้น สามารถทำลายชีวิตของคนคนหนึ่งให้พังลงได้เลย

เมื่อได้ยินถนิตพูดมาอย่างนี้ เธอก็ใจกระตุก

เพราะถึงยังไง เธอก็มีความทรงจำดีๆที่นั่นมากมาย

แต่เมื่อนึกย้อนกลับไป เหมือนกับว่าความทรงจำดีๆเหล่านั้น ล้วนแล้วแต่มีถนิตอยู่ด้วย

ถ้าเธอกลับไปที่นั่น ก็ไม่เท่ากับว่าหาเรื่องทุกข์ทรมานให้ตัวเองเหรอ

"ไม่ล่ะ"สุดท้าย รสิกาก็ทำได้แค่พูดว่า "รอขายห้องนั้นได้ก่อนฉันค่อยหาที่อยู่ใหม่"

ถนิตไม่คิดว่าเธอจะตอบกลับมาอย่างนี้ จึงขมวดคิ้ว "คุณรังเกียจเหรอ?"

"รังเกียจอะไร?"

"รังเกียจที่ผมก็อยู่ที่นั่นไง" ถนิตเอ่ยพูด "หรือว่า พอเลิกกันแล้วแม้แต่เพื่อนบ้านก็เป็นให้กันไม่ได้?"

"เดี๋ยวแฟนคุณจะเข้าใจผิดเอานะ" รสิกาอ้าปาก เอ่ยพูดอย่างอึดอัด

บางทีแม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่ได้รู้ตัวเลยว่า ตอนพูดคำว่า "แฟนของคุณ"ออกมา น้ำเสียงของเธอมันขมขื่นมากแค่ไหน

ถนิตมองมาที่เธออย่างไม้เปลี่ยนสีหน้า "ผมไม่มีแฟน"

"แต่ว่าคุณกับอีฟ......"เมื่อเขาพูดว่าไม่มีแฟน รสิกาก็เอ่ยถึงอีฟในทันที แต่ยังไม่ทันได้พูดจบเธอก็ปิดปากฉับ ใบหูค่อยๆแดงซ่าน