บทที่ 197 ความอ่อนโยนของเขา

รสิกาทำอะไรไม่ได้ นอกจากสตาร์ทรถขับออกไปจากสนามบิน

ต่อให้อีกฝ่ายไม่ได้วางกับดักเธอ แต่ตอนนี้เธอก็ไม่สามารถปฏิเสธอะไรได้แล้ว

บางทีนี่อาจจะเป็นผลข้างเคียงมาจากการที่ถนิตเคยฉีดยากระตุ้นหัวใจให้เธอ ตราบใดที่ตระกูลปิติภัทรไพศาลยังไม่ได้รับการข่มขู่จากตระกูลวัชรเดชานนท์ เธอก็ไม่จำเป็นต้องผวาตลอดเวลา

ระหว่างทาง นีรชาเอาแต่เล่าเรื่องสนุกๆในมหาลัยของตัวเองให้รสิกาฟังที่เบาะหลัง บางเรื่องก็ตลกจนทำเอารสิกาอดหัวเราะออกมาไม่ได้

ทางด้านถนิตกลับนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับเงียบๆ ทำเพียงนั่งฟังบทสนทนาระหว่างพวกเธอ ไม่ได้เข้าไปมีส่วนร่วม

ทุกอย่างนี้เหมือนย้อนกลับไปในอดีต ไม่มีอะไรเปลี่ยนไป ตำแหน่งของพวกเขายังคงเหมือนกับในวันวานทุกอย่าง

ความรู้สึกเหมือนภาพลวงตานี้ยังคงอยู่กับเธอจนไปถึงบ้านของถนิต

เธอยืนอยู่หน้าประตู มองทุกอย่างภายในห้องอย่างเหม่อๆ นานแล้วสินะที่ไม่ได้มาที่นี่......จู่ๆเธอก็รู้สึกเลื่อนลอยเหมือนอยู่อีกโลก

นีรชาเปลี่ยนรองเท้าเสร็จก็วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปข้างใน กระเป๋าลากไปกับพื้นจนเกิดเสียงดัง เธอจึงลากมันไปเก็บไว้ในห้อง

ด้านถนิตพอเปลี่ยนรองเท้าเสร็จก็ไม่ได้รีบเดินไปไหน แต่กลับหยิบโรงเท้าหูกระต่ายคู่ที่รสิกาเคยใส่ออกมาจากชั้น มาวางลงตรงหน้าของเธอ

รสิกามองรองเท้าคู่นั้น มีชั่ววินาทีหนึ่งที่สีหน้าพลันวูบไหว

นี่ถนิต......ยังไม่ทิ้งมันไปอีดเหรอ

เธอกลืนน้ำลาย ลำคอเริ่มตีบตันอย่างรุนแรง "ทำไมคุณยังไม่ทิ้งมันไปอีก?"

ถนิตมองมาที่เธอ "ถ้าทิ้ง คุณมาแล้วจะใส่อะไร?" แม้ว่าเธอจะไม่ชอบใส่รองเท้าเวลาอยู่ในบ้านก็ตาม

"คุณไม่คิดว่าฉันจะไม่กลับมาอีกบ้างเหรอ?" รสิกาเอ่ยถาม

"ไม่"เขาขมวดคิ้ว "แปลว่าหลังจากนี้คุณจะไม่มาอีกแล้วเหรอ?"

รสิกากัดริมฝีปากไม่ได้พูดอะไรออกไป หันไปเปลี่ยนรองเท้าช้าๆ หลังจากวางรองเท้าของตัวเองเสร็จ ก็เดินผ่านเขาเข้าไปในครัว

แต่ขณะที่เดินผ่านเขา เธอก็ทิ้งคำพูดเอาไว้ว่า

"ใช่"

ใช่แล้ว หลังจากนี้เธอจะไม่มาที่นี่อีก นี่คงจะเป็นครั้งสุดท้าย ครั้งนี้เธอก็แค่อยากตามใจนีรชาเท่านั้น

ถนิตมองตามแผ่นหลังของเธอเดินเข้าไปในห้องครัวช้าๆ ด้วยหัวคิ้วขมวดมุ่น กระนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

......

ในตู้เย็นมีวัตถุดิบมากมาย รสิกานึกเมนูโปรดที่นีรชาชอบทาน จากนั้นก็หยิบของเหล่านั้นออกมา

ในตอนที่เธอกำลังเตรียมทำอาหารอยู่นั้น กลับคิดขึ้นมาได้ว่าเมื่อกี้เห็นเนื้อไก่ในตู้เย็นแว็บๆ เธอจึงเดินกลับไปที่ตู้เย็นโดยไม่รู้ตัว แล้วหยิบเนื้อไก่แช่แข็งมาละลายน้ำ

ถนิตชอบกินไก่ผัดพริกแห้ง......คราวก่อนตอนไปทานข้าวกับอีฟ เมนูที่เธอสั่งส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่เป็นอาหารคลีนกับผัก

เนื่องจากรสิกาท้องไส้ไม่ดีเพราะไม่ได้กินเผ็ดมานาน ดังนั้นเธอจึงไม่ได้สั่งอาหารรสจัดมากินเลย

ถนิตเองก็ไม่ได้กินเยอะเท่าที่ควร คงเป็นเพราะรสชาติไม่ถูกปาก

เมื่อความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวของรสิกา เธอก็อดที่จะก่นด่าตัวเองไม่ได้

เลิกกันไปแล้วยังจะไปใส่ใจว่าเขาไม่ได้กินเยอะทำไมกัน?!

หลังจากนี้ยังไงเขาก็ต้องมีคนคอยเป็นห่วงอยู่แล้ว เธอจะไปกังวลให้เสียเวลาทำไม

ถึงจะคิดอย่างนั้น มือของเธอก็ไม่ได้หยุดการกระทำแต่อย่างใด

นีรชาเก็บของเสร็จ ก็ไปอาบน้ำล้างตัวจากนั้นถึงได้ออกมา เธอทำอาหารไม่เป็น แต่ชอบดูเวลารสิกาทำอาหาร

ขณะที่รสิกากำลังหั่นวัตถุดิบอยู่นั้น เธอก็เอนพิงขอบประตูมองมา ถนิตเข้าห้องทำงานไปแล้ว ตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่ห้องรับแขก จึงไม่ได้ยินบทนสนทนาของพวกเธอ นีรชาเอ่ยพูดว่า "ก่อนหน้านี้ฉันเคยโทรถามพี่ชายฉัน ว่าทำไมถึงเลิกกับพี่ แต่เขาก็ไม่ยอมบอกสาเหตุฉันอยู่ดี"