บทที่ 198 ความในใจของเขา

การเข้ามาประชิดแบบจู่โจมของเขาทำให้รสิกาหันหลบโดยไม่ต้องสงสัย สุดท้ายเธอก็ทำได้เพียงยกมือทั้งสองข้างขึ้นมายันหน้าอกของเขาเอาไว้ ให้ทั้งสองคนมีระยะห่างระหว่างกัน

ในความเป็นจริงแล้ว ขณะที่รสิกาคิดว่าเขากำลังจะทำอะไรอยู่นั้น เขากลับทำแค่ยืนนิ่งอยู่ต่อหน้าเธอ มองมือทั้งสองข้างของเธอที่กำลังยันตัวเขาเอาไว้ พร้อมกระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นมันเป็นอะไรที่เย็นชามาก ถึงขั้นดูดุร้ายในสายตาเธอ "คุณคิดว่าผมจะทำอะไร?"

เห๋?

รสิกานิ่งอึ้ง เมื่อเห็นแววเย้ยหยันในดวงตาของเขา หัวใจของเธอก็กระตุกเบาๆ

ถนิต......ก็แค่อยากลองเชิงเธอดู

เขาอยากรู้ว่าความห่างเหินที่เธอมีให้เขามันมากเท่าไหร่ ตอนนี้เขาได้รู้แล้ว

รสิกายังไม่ทันได้รู้ตัวว่าอะไรเป็นอะไรถนิตก็ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เพื่อเว้นระยะห่างระหว่างทั้งสองคน

เขามาอย่างกะทันหัน พอจะไปก็ไปอย่างเด็ดขาด ไม่มีลังเลเลยแม้แต่น้อย อยู่ดีๆหัวใจของรสิกาก็เหมือนถูกแช่แข็ง

ถนิตไม่ได้อยู่ในห้องครัวนาน หลังจากเขาลองเชิงอีกฝ่ายเสร็จก็เดินออกไป การกระทำทุกอย่างของเขาเหมือนที่เขาพูดเอาไว้ ว่าเขาแค่อยากลองเชิงเท่านั้น

หลังจากที่เขาเดินออกไป นีรชาก็วิ่งรุดๆออกมาจากห้องนอน

"พี่รุ้ง เมื่อกี้พี่พูดอะไรกับพี่ชายฉันคะ?"

"ไม่มีอะไร"รสิกาหลุบตาลง เพื่อไม่ให้นีรชาเห็นแววตาของตัวเอง จากนั้นก็ยื่นเนื้อไก่ที่หยิบออกมาก่อนหน้านี้ให้นีรชา "เอาไปเก็บในตู้เย็นให้หน่อย"

นีรชามองของในมือ เอ่ยถามอย่างสงสัย "ทำไมล่ะ? จะไม่ทำเมนูนี้แล้วเหรอ?"

รสิกาส่ายหัว ไม่ได้ยอมรับแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

ตอนแรกเธอว่าจะทำให้ถนิตกิน แต่ว่าเมื่อกี้การที่จู่ๆถนิตรุกคืบเข้ามา กลับทำให้เธอได้กลิ่นคาวเลือดจากตัวของเขา

เธอเกือบลืมไปเลยว่า ถนิตเพิ่งประสบอุบัติเหตุมาเมื่อไม่นานก่อนหน้านี้ แผลของเขาน่าจะยังไม่หายดี ไม่ควรต้องมากินอาหารรสจัด

แน่นอน ว่าอะไรพวกนี้รสิกาไม่พูดกับถนิตอยู่แล้ว

ในตอนที่ทานข้าว ถนิตก็เดินออกมาจากห้อง เขาเปลี่ยนเสื้อผ้า เป็นชุดอยู่บ้าน เขาสวมใส่เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ช่วยขับให้ผิวของเขาขาวยิ่งกว่าเดิม

นีรชาไม่ได้สังเกตเลยว่ามีบางอย่างผิดปกติ มีแค่รสิกาเท่านั้นที่มองมาที่เขาบ่อยๆ

คงเพราะเสื้อที่ใส่ก่อนหน้านี้เปื้อนเลือดสินะ......รสิกาคิดในใจ

แต่ไหนแต่ไรรสิกาก็ไม่ใช่คนพูดเก่งเท่าไหร่ วันนี้นีรชาก็เงียบเป็นพิเศษ จึงเป็นเหตุให้การทานอาหารในครั้งนี้ ไม่มีบทสนทนาเลยสักคำ

นีรชากำลังคิดว่าต้องทำยังไงถึงจะทำให้ถนิตกับรสิกากลับมาคืนดีกันได้ แต่รสิกากลับกำลังคิดหาทางกลับหลังจากทานข้าวเสร็จ ยิ่งอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่เธอก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดมากเท่านั้น

ส่วนถนิต

เหมือนเขาไม่ได้คิดอะไร แค่นั่งกินข้าวเงียบๆ มีหลายครั้งที่นีรชามองไปที่เขาเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเห็นสีหน้าของเขา ก็ทำได้เพียงกลืนคำพูดทั้งหมดลงไป

ยังดีที่ข้าวมื้อนี้มีจุดสิ้นสุด กว่าจะผ่านมื้อนี้ไปได้ก็ไม่ใช่ง่ายๆ นีรชาเป็นฝ่ายเสนอตัวขอล้างจานเอง จากนั้นก็ทิ้งถนิตกับรสิกาให้อยู่ด้วยกันตามลำพังในห้องรับแขก

เพื่อให้พวกเขาทั้งสองคนได้คุยกันดีๆ นีรชายังจงใจปิดประตูห้องครัวไว้อีกด้วย

"ฉันคงต้องกลับแล้ว" รสิกามองนาฬิกาข้อมือ ก็พบว่าตอนนี้ดึกมากแล้ว

ถนิตกำลังจะนั่งลง เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ก็เปลี่ยนใจแล้วพูดว่า "เดี๋ยวผมไปส่ง"

"ไม่เป็นไร"รสิกาปฏิเสธ "ฉันรู้จักทางอยู่"

"เดินไปส่งข้างล่างก็ได้"ถนิตยังคงยืนหยัด

รสิกาไม่ได้หลบหลีก ทำได้เพียงพยักหน้า

เมื่อเธอใส่รองเท้าเสร็จก็หันไปบอกลานีรชาที่อยู่ในครัว ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบกลับเธอก็ปิดประตูลง แล้วหันหลังเดินเข้าไปในลิฟต์