บทที่ 199 กลับบ้าน

ทางบ้านของติรณา ถ้าผู้หญิงอายุเลยยี่สิบห้าแล้วยังไม่แต่งงาน ก็จะถูกเพื่อนบ้านละแวกเดียวกันนินทาลับหลัง

หลายปีที่ผ่านมาติรณาโสดมาตลอด พ่อแม่ก็เอาแต่พูดประชดประชันอยู่บ่อยครั้ง

ติรณาไม่สนใจคำนินทาเหล่านี้ แต่ถึงเธอจะไม่สนใจ ก็ไม่ได้แปลว่าพ่อแม่ของเธอไม่สนใจ

เวลาโทรคุยกันพ่อกับแม่ก็ไม่ลืมที่จะเร่งรัดให้เธอไปดูตัว เรื่องบอกให้กลับบ้านยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย

"งั้นเดี๋ยวฉันไปด้วย"รสิกาเอ่ยพูด

"แก?"ติรณาวางมือลง แล้วหันมามองเธอด้วยตาแดงๆ "มะรืนนี้ก็จะถึงรอบชิงชนะเลิศแล้ว แกจะกลับไปกับฉันได้ยังไง จะไม่แข่งแล้วเหรอ?"

รสิกานิ่งไป ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ทั้งสองคนเงียบไปสักพัก รสิกาก็เอื้อนเอ่ยขึ้นมาว่า "บางที แกน่าจะหาแฟน แล้วพากลับไปหาพ่อกับแม่แก พวกเขาจะได้สบายใจ"

"รอบตัวฉันมีแต่คนแต่งงานแล้ว ฉันจะไปหาผู้ชายโสดจากที่ไหน มาแสดงละครเป็นแฟนฉัน?"ติรณาเอ่ยถาม

รสิกากระตุกยิ้ม "เปรมสุธีร์ไง"

เปรมสุธีร์ตามจีบติรณาหลายปีแต่ก็ยังไม่ยอมถอดใจ เห็นได้ชัดว่าเขายึดมั่นกับติรณาขนาดไหน

ถ้าเป็นคนทั่วไป ป่านนี้คงยอมแพ้ไปแล้วมั้ง

"เขาเนี่ยนะ?"ติรณาขมวดคิ้วอย่างงงๆ "คุณชายบ้านรวยอย่างเขา ถ้าต้องไปบ้านฉัน จะทนได้เหรอ?"

แม้ว่าที่บ้านของติรณาจะไม่ได้แย่ แต่ถ้าเปรียบเทียบกับเมืองใหญ่ๆแบบนี้แล้วก็ไม่ถือว่าน่ามองเท่าไหร่

เปรมสุธีร์เป็นคุณชายที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจ ถ้าพากลับไปที่บ้านด้วยจริงๆ ก็คงไม่สะดวกนั่นไม่สะดวกนี่ ไม่ใช่แค่เธอที่จะอึดอัด พ่อกับแม่ที่เลี้ยงเธอมาก็คงไม่ค่อยมีสีหน้าสู้ดีเท่าไหร่

"มันก็ไม่แน่หรอก"รสิกาเอ่ยพูด "เปรมสุธีร์ชอบแกขนาดนั้น ไม่ว่าอะไรเขาก็ยอมทำเพื่อแกทั้งนั้นแหละ อีกอย่างนะ ตอนนี้แกคิดว่าแกมีตัวเลือกมากเหรอ?"

ติรณาจะไม่กลับไปเยี่ยมแม่ที่ได้รับบาดเจ็บเพราะกลัวว่าจะถูกบังคับแต่งงานก็ไม่ได้ ดังนั้นเธอจึงครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ถึงได้พบว่า เหมือนจะมีวิธี

เธอหยิบไวน์ที่ยังเหลืออยู่บนโต๊ะขึ้นมาดื่มจนหมด แล้วหยิบโทรศัพท์เดินเข้าไปในห้อง

รสิกาไม่ได้ตามไปฟังว่าพวกเขาคุยอะไรกัน เธอทำได้เพียงไปหาทำอะไรให้อีกฝ่ายกินในห้องครัว

ไม่นานหลังจากนั้นติรณาก็เดินออกมา สีหน้าพกพาความดีใจมาด้วย "เขาตกลงแล้ว!"

เป็นไปตามที่รสิกาคาดการณ์เอาไว้ ตอนนี้อย่าว่าแต่ให้เปรมสุธีร์แกล้งเป็นแฟนหลอกๆให้ติรณาเลย ต่อให้ต้องแกล้งเป็นสามีเขาก็คงเต็มใจให้ความร่วมมืออย่างแน่นอน

"รักษาไว้ดีๆล่ะ" รสิกาตบไหล่ติรณา "เปรมสุธีร์ก็ไม่เลวเลยนะ"

ติรณาดึงมุมปากขึ้น "ทำอาหารไปเถอะแก ฉันหิวจะตายแล้ว"

รสิกาหัวเราะออกมา ไม่ได้พูดอะไรต่อ

วันต่อมาติรณาตั้งใจว่าจะออกไปตั้งแต่เช้า ฝนยังคงตกตลอดทั้งคืน เมื่อรสิกางัวเงียตื่นขึ้นมาก็ได้ยินเหมือนเสียงคนกำลังคุยกันข้างนอก พอลองฟังดีๆ เหมือนจะเป็นติรณา

เหมือนเธอกำลังคุยโทรศัพท์กับใครสักคน โดยพยายามกดเสียงให้เบาที่สุด ไม่นานหลังจากนั้นเสียงปิดประตูก็ดังตามมา ทั้งห้องพลันตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงฝนซู่ๆซ่าๆดังเข้ามาในหูของรสิกา

รสิกายังไม่ลืมตา หันพลิกตัวทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่ พร้อมกับกระชับกอดผ้าห่มแน่น

ความรู้สึกว่างเปล่านี้ อันที่จริงมันค่อนข้างที่จะรับมือยาก

ติรณากลับไปคราวนี้ก็ไม่รู้ว่าจะกลับมาตอนไหน อย่างเร็วก็คงประมาณหนึ่งอาทิตย์

อีกอย่างวันนี้......ถนิตเองก็จะไปทำงานนอกสถานที่เหมือนกัน