บทที่ 200 มีแต่คนมาช่วย

"พยากรณ์อากาศรายงานว่า ฝนจะตกไปอีกสองถึงสามวัน"บรู๊คเอ่ยตอบโดยที่ไม่เงยหน้าขึ้นมา

"สมัยนี้แล้วยังมีคนเชื่อพยากรณ์อากาศอีกเหรอ"นีรชาอดขำไม่ได้ รู้สึกว่าบรู๊คน่ารักเป็นพิเศษ

เมื่อบรู๊คได้ยินคำนี้ ก็ขมวดคิ้วมุ่น ในตอนที่เงยหน้าขึ้นมาเตรียมพูดอะไรบางอย่าง ก็พบว่านีรชากำลังนั่งตัวสั่นกอดตัวเองอยู่

"หนาวแล้วทำไมไม่บอก?"บรู๊คขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม ลุกขึ้นจากโต๊ะเดินไปที่หน้าตู้แล้วหยิบผ้าห่มออกมาผืนหนึ่ง

นีรชาจำผ้าห่มผืนนั้นได้ มันเป็นผืนเดียวกับที่เธอใช้ตอนเธอเผลอหลับในห้องทำงานของบรู๊คครั้งก่อน

บรู๊คยื่นผ้าห่มให้เธอ "เอาไปห่ม" เขาเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้พูดแทรก ซึ่งมันทำให้นีรชาใจสั่นอย่างไม่ทราบสาเหตุ

เธอดึงชายผ้าห่ม แล้วเงยหน้าพูดว่า "อาจารย์ จริงๆแล้วในใจอาจารย์ก็ไม่ได้เกลียดฉันขนาดนั้นหรอกใช่ไหม?"

ถ้าเกลียดกันจริงๆ ต่อให้เธอหนาวตาย เขาก็คงไม่สนว่าเธอจะหนาวหรอก

"ที่ฉันทำอย่างนี้ ก็เพราะว่าเธอคือเพื่อนของรุ้ง" มือของบรู๊คพลันแข็งค้าง วินาทีต่อมา ก็ปล่อยผ้าห่มออก หลังจากพูดออกมาอย่างเรียบนิ่ง ก็หันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน

ตอนแรกเหมือนนีรชาจะความหวังขึ้นมานิดหน่อย แต่เมื่อได้ยินประโยคนี้ เธอก็เข้าใจในทันทีว่า ที่บรู๊คพูดมามันคือความจริง

ถ้าเธอไม่ใช่เพื่อนของรสิกา บรู๊คก็คงไล่เธอออกไปจากห้องทำงานแล้ว อาจจะถึงขั้นห้ามให้เธอมาที่นี่อีกก็ได้

หัวใจที่สั่นไหวเมื่อสักครู่พลันขมปร่า ถึงจะมีผ้าห่มคลุมกายแต่เธอกลับไม่อุ่นเลยสักนิด กลับกันมันหนาวกว่าเดิมด้วยซ้ำ

การที่จู่ๆเธอก็เงียบไปทำให้บรู๊ครู้สึกแปลกๆ เขาเงยหน้าขึ้นไปมอง จึงสบเข้ากับแววตาหม่นหมองของนีรชาเข้าพอดี แววตาที่เดิมทีมีชีวิตชีวาตอนนี้กลับไร้ประกายสดใส เหมือนเธอกำลังเสียใจ......แต่วินาทีต่อมา จู่ๆเธอก็กำมือทั้งสองข้างแน่น ดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นหนักแน่น เหมือนว่ากำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง

เมื่อเห็นนีรชาเป็นแบบนี้บรู๊คก็เกิดความรู้สึกแปลกประหลาด

อาจเป็นเพราะเขาอายุเยอะแล้ว หลายๆครั้งที่ไม่สามารถเอาชนะความล้มเหลวได้ เขาก็ไม่คิดที่จะฮึกเหิมพุ่งชนไปข้างหน้า

อย่างความรู้สึกที่เขามีต่อรสิกา

แค่เธอพูดว่าอยากเป็นแค่อาจารย์กับลูกศิษย์ เขาก็ยอมรับในทันที แถมยังพยายามบังคับตัวเองไม่ให้ไปชอบเธอต่อด้วย

แต่กับนีรชา......

เธอชอบเขาตั้งแต่แรกเริ่ม ซึ่งทั้งหมดนี้เขาไม่ได้อะไรยังไงกับความรู้สึกของเธอเลย หลังจากที่เขาเผลอทำร้ายเธอทางคำพูดไปหลายครั้ง เธอก็สามารถปรับอารมณ์ความรู้สึกตัวเองได้อย่างรวดเร็ว แถมพอโดนปฏิเสธบ่อยเท่าไหร่เธอก็ยิ่งกล้ามากขึ้นเท่านั้น

ไม่รู้ทำไม แต่นี่เป็นครั้งแรกที่บรู๊คอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับยัยเด็กนีรชาขนาดนี้

เขาเองก็อยากรู้เหมือนกัน ว่านีรชาจะตื๊อต่อไปได้ซักกี่น้ำ?

......

รสิกาอารมณ์ไม่นิ่ง ผลงานที่ใช้ในการแข่งขันทำเสร็จเรียบร้อย เธอนั่งอยู่ตรงหน้าหุ่น มือยังถือชายเสื้อเอาไว้ ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่

"เฮ้!"เสียงของน้ำดังขึ้นมาข้างหูของรสิกา

รสิกาสะดุ้งโหยง "อะไร?"

เธอลูบหน้าอกตัวเองอย่างอกสั่นขวัญแขวน

"แกนั่นแหละเป็นอะไร? ทำไมเหม่ออย่างนั้น"น้ำเอ่ยถามอย่างอยากรู้อยากเห็น "เมื่อกี้แกเหม่อนานมาก"

"งั้นเหรอ?" รสิกาเอ่ยถามอย่างอึ้งๆ

น้ำมองมาที่เธอแล้วถาม "นี่อย่าบอกนะว่าแกเป็นโรคแพนิคก่อนวันแข่ง?"

ก่อนแข่งบางคนก็เครียดมาก ถึงขั้นหลุดการควบคุมขณะแข่งขันไปเลยก็มี แม้ว่ารสิกาจะไม่ได้แสดงอาการแบบนั้นออกมา แต่ดูจากตอนนี้แล้ว เหมือนจะมีแนวโน้มไปในทางนั้น