บทที่ 201 หวั่นไหวกับเธอ

หลังจากวางสายจากติรณา รสิกาก็คิดมากจนกินอะไรไม่ลง

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเสิร์ชหาข่าวน้ำท่วมในเมืองเอ มีข่าวรายงานว่าปีนี้ตกหนักกว่าปีที่แล้วจนรับมือแทบไม่ทัน

ถนิตน่าจะไปถึงเมืองเอแล้ว แม้ว่าเมืองซีฝนจะค่อยๆตกน้อยลงแล้ว แต่เมืองเอยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตก กลับกันยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อยๆ

รสิกาอยากโทรหาถนิต แต่เหตุการณ์ระหว่างทั้งสองคนเมื่อวานยังคงติดตา ถ้าเธอโทรไปตอนนี้ ก็ไม่เท่ากับว่า......

คิดมาถึงตรงนี้รสิกาก็รู้สึกหงุดหงิดจนไม่อาจทนได้ สุดท้ายก็ไม่ได้กินข้าวกลางวัน

ความผิดปกติของเธอตกอยู่ในสายตาของคนทั้งสตูดิโอ ทุกคนต่างก็คิดว่าเธอกำลังกังวลเกี่ยวกับเรื่องแข่งขันพรุ่งนี้

"พี่รุ้งเคยเข้าร่วมการแข่งขันมาแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมดูเครียดถึงขนาดนี้ล่ะ?" จันทร์เอ่ยถามอย่างสงสัย

ศุจิส่ายหน้าอย่างไม่รู้ แล้วหันไปมองน้ำ

เมื่อสายตาของทุกคนต่างจดจ้องมาที่น้ำ น้ำจึงเอ่ยพูดด้วยใบหน้างงๆ "ฉันจะไปรู้ได้ยังไง? แต่ครั้งก่อนที่เข้าร่วมการแข่งขันมันก็ตั้งสามปีที่แล้ว ถ้าตอนนี้เธอเครียดก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน"

"เอาล่ะ รับกินได้แล้ว วันนี้ต้องเคลียร์งานให้เสร็จ พรุ่งนี้เราจะได้หยุดกันแล้ว"มนชิตเคาะโต๊ะเบาๆ แล้วเอ่ยพูด

เมื่อเขาพูดออกมาอย่างนี้ ก็ไม่มีใครพูดอะไรอีก ต่างก็ก้มหน้าก้มตาทานข้าวเงียบๆ

มีแค่กรานต์ที่ตักข้าวเข้าปากอย่างเหม่อลอย ไม่นานหลังจากนั้นเขาก็วางชามข้าวลงแล้วเดินออกไป วันนี้เป็นเวรของจันทร์ต้องล้างจาน เพราะงั้นเขาไม่ต้องสนใจก็ได้

เขาหยิบแก้วไปกดกาแฟแล้วเดินเข้าไปในห้องทำงาน จึงเห็นว่ารสิกากำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ มองหน้าจอด้วยคิ้วที่ขมวดแน่น ไม่รู้ว่ากำลังดูอะไรอยู่

"ดื่มกาแฟร้อนๆสักหน่อยไหม"กรานต์เดินเข้ามาหาเธอ พร้อมกับวางกาแฟลง เผลอแอบมองหน้าจอจึงเห็นว่าเป็นข่าวเกี่ยวกับฝนตกหนักที่เมืองเอ

"ทำไมจู่ๆพี่รุ้งถึงสนใจข่าวที่เมืองเอขึ้นมาล่ะ?" เขาเอ่ยถาม

"มีเพื่อนอยู่ที่นั่นน่ะ" รสิกาอธิบายออกมาแบบนี้ "เลยเป็นห่วง"

กรานต์พยักหน้า "แต่ว่าตอนนี้ที่เมืองเอยังโอเคอยู่ พี่รุ้งหายห่วงได้ แต่ถ้าเป็นห่วงจริงๆ พี่ก็โทรไปหาเลยสิ"

โทรงั้นเหรอ......ถ้าเธอโทรได้ เธอจะมากังวลเหมือนตอนนี้หรือไง

"ทำไมนายถึงรู้ว่าที่นั่นยังโอเคอยู่?"รสิกาเอ่ยถาม

"ผมเป็นคนเมืองเอไง" กรานต์เอ่ย "พ่อแม่ผมก็อยู่ที่เมืองเอ ผมเพิ่งโทรไปหาพวกเขาเมื่อกี้"

"อ่อ......นายเป็นคนเมืองเอนี่เอง" รสิกาค้ำหน้าผาก เหมือนเธอจะกังวลเกินไป จนลืมว่ากรานต์เป็นคนเมืองเอสินะ "แต่ว่า ตอนนี้ที่นั่นยังโอเคจริงๆเหรอ?"

"โอเคดีอยู่"กรานต์พยักหน้ายืนยัน

เมื่อได้ยินที่เขาพูด หัวใจที่เอาแต่แขวนอยู่กลางอากาศก็พลันผ่อนคลายลง

เมื่อกรานต์เห็นว่าเธอไม่พูดอะไรต่อ ก็ไม่ได้ต่อบทสนทนาเหมือนกัน ทำแค่ดื่มกาแฟอยู่ข้างๆโต๊ะ

เมื่อจันทร์กินข้าวเสร็จ ตอนที่กำลังจะมาหยิบของ ก็เห็นว่ากรานต์ยืนก้มหน้ามองรสิกาอยู่ข้างๆ

สายตาแบบนั้น......มันทำให้จันทร์รู้สึกแปลกๆ

จันทร์กับกรานต์รู้จักกันมานาน เธอไม่เคยเห็นเขามองใครด้วยสายตาแบบนั้นมาก่อน......ซึ่งมันพิเศษตรงที่ คนคนนั้นเป็นผู้หญิง

เหมือนจันทร์จะนึกอะไรได้ เธอจึงกลืนน้ำลายลงคอ แล้วเก็บของเดินเข้าไปในห้องทำงาน

......

ตอนบ่าย พอรสิกาได้ยินที่กรานต์พูดมาก่อนหน้านี้ ก็เบาใจลงเยอะ ไม่ได้มีท่าทีหงุดหงิดเหมือนอย่างตอนแรก