บทที่ 202 ความเปลี่ยนแปลงของเปรมสุธีร์

ไม่มีใครได้ยินบทสนทนาระหว่างกรานต์และจันทร์ แต่ในตอนที่ทั้งสองกลับเข้ามาในห้องทำงานด้วยกัน กลับถูกน้ำเอ่ยแซว

"โอ๊ย คนหนุ่มคนสาวสมัยนี้ มาทำงานยังจะออกไปพลอดรักกันตามลำพังอีก ไว้ชีวิตคนโสดอย่างพวกฉันบ้าง" น้ำใช้มือค้ำคาง มองมาที่กรานต์กับจันทร์ พร้อมส่งเสียงจิ๊จ๊ะออกมา

"พอมีความรักดีๆมาวางอยู่ตรงหน้า คุณก็บอกว่ายอมเป็นโสดดีกว่าไม่ใช่เหรอ"มนชิตที่อยู่ข้างๆพูดออกมานิ่งๆ

ชั่วขณะนั้นภายในห้องก็มีหัวเราะดังขึ้นมา แม้แต่รสิกาที่ตอนแรกยังทำหน้าเคร่งเครียดอยู่ก็พลอยยกยิ้มไปด้วย

เรื่องที่มนชิตชอบน้ำไม่ใช่ความลับระหว่างสองสตูดิโอ ดังนั้นบรู๊คถึงได้ย้ายทั้งสองคนมาอยู่ด้วยกันตั้งแต่ตอนนั้น

"คุณหุบปากไปเลย"น้ำเหลือกตามองบนใส่มนชิต

"พวกเธอจะแต่งงานกันเมื่อไหร่?"รสิกาเอ่ยถาม

น้ำถลึงตาใส่เธอ "นี่ๆๆ แล้วพี่จะมาผสมโรงด้วยทำไมเนี่ย"

จริงๆแล้วไม่ใช่ว่าน้ำไม่ชอบมนชิต เพียงแต่ว่าน้ำอยากโฟกัสที่เรื่องงานมากกว่า เลยไม่ค่อยรู้สึกอะไรกับเรื่องแบบนี้เท่าไหร่

ตอนที่รสิกาแซวน้ำ กรานต์ก็แอบมองรสิกา เมื่อเห็นว่าใบหน้าของเธอประดับไปด้วยรอยยิ้ม จึงละสายตากลับมาอย่างแนบเนียน แล้วก้มหน้าทำงานของตัวเองต่อ

ด้านจันทร์ก็เอียงคอมองการกระทำของกรานต์เมื่อสักครู่ จากนั้นก็แอบถอนหายใจเบาๆ

ถ้ายังต้องเจอต้องติดต่อกันทุกวันแบบนี้ต่อไป จะให้กรานต์เลิกชอบรสิกาก็คงยาก

......

ในที่สุดวันแข่งขันก็มาถึง รสิกานอนไม่หลับทั้งคืน ไม่รู้ว่าเพราะเป็นห่วงถนิต หรือว่าตื่นเต้นกันแน่

นีรชามาที่บ้านของติรณาเพื่ออยู่เป็นเพื่อนรสิกาโดยเฉพาะ พร้อมกันนั้นก็วิดีโอคอลหาติรณาด้วย

เมื่อนีรชารู้ว่าเปรมสุธีร์กลับไปกับติรณา เธอก็เบิกตากว้างอย่างตกใจ "ว้าว อิตานกยูงนั่นเปลี่ยนนิสัยแล้วเหรอ!"

ติรณาเหลือบตามองบน "เปลี่ยนกับผีน่ะสิ เมื่อกี้ตอนออกไปซื้อของ พอเห็นพนักงานสาวๆสวยๆ เขาก็แทบจะเอาตัวติดกับเคาน์เตอร์ ฉันขี้เกียจจะสนใจเขาแล้ว"

รสิกาแอบขำอยู่อีกด้าน "แกไม่โกรธเหรอ?"

"แล้วทำไมฉันต้องโกรธ"ติรณาเอ่ยพูด "ก็เป็นแค่เพื่อนกัน"

"จ้าเพื่อนก็เพื่อน" นีรชาทำเสียงจิ๊จ๊ะ "ก่อนจะพูดออกมาว่าเป็นเพื่อนกัน พี่เก็บอาการหึงหวงก่อนเนอะ"

"ยัยเด็กนี้ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่เอาซะเลย คอยดูเถอะฉันจะกลับไปจัดการแก!"ติรณาถลึงตาใส่เธอ

นีรชาแลบลิ้นใส่ "แบร่ๆๆ เก่งจริงพี่ก็กลับมาสิ"

"ไปเยี่ยมคุณน้าที่โรงพยาบาลหรือยัง?" รสิกาเอ่ยถาม

"ยังเลย นี่ก็เพิ่งซื้อข้าวกลับมา ว่าจะเอาไปโรงพยาบาลพอดี" ติรณาเอ่ยพูด

"เปรมสุธีร์ล่ะ? เขาไปไหน?" นีรชาไม่เห็นเปรมสุธีร์ในวิดีโอคอล จึงเอ่ยถามขึ้น

"ต้มซุปอยู่" ติรณาเอ่ยตอบ

"เขาเนี่ยนะ?! ต้มซุป?!" นีรชาประหลาดใจ "ฉันไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม?!"

แม้แต่รสิกาเองก็อดแปลกใจไม่ได้ "เขาทำอาหารเป็นด้วยเหรอ?"

"ทำไม่เป็น แต่ต้มซุปได้" ติรณาเหลือบตามองบน เอ่ยพูดอย่างเอือมระอา "ดูเอาเถอะ วันๆหนึ่งเขาคงได้กินแค่ซุปตลอดสามมื้อ"