บทที่ 203 เขาไม่สบาย

ถ้าจะถามว่านีรชากับบรู๊คเป็นยังไงล่ะก็ มันค่อนข้างเป็นอะไรที่พูดยาก

นีรชาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตกลงแล้วตัวเองกับบรู๊คพัฒนาแล้วหรือยัง

"ไม่รู้สิ" นีรชาเอนพิงโซฟา ถอนหายใจออกมาอย่างทำอะไรไม่ได้ "ฉันรู้สึกว่าเขายังเห็นฉันเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง"

รสิกาขำออกมาเบาๆ ไม่ได้เอ่ยค้านแต่ก็ไม่ได้ยอมรับ

นีรชาที่เป็นแบบนี้ ไม่ว่าใครมาเห็นก็ต้องคิดว่าเธอเหมือนเด็กทั้งนั้น

"พี่รุ้ง พี่เองก็คิดว่าฉันกับอาจารย์ไม่มีหวังเลยใช่ไหม" เมื่อนีรชาเห็นรอยยิ้มขำบนใบหน้าของรสิกา ก็ขมวดคิ้วเบาๆ

"เปล่าซะหน่อย"รสิกาส่ายหน้า "เธอเป็นคนมีเป้าหมาย ไม่ว่าทำอะไรก็มีความคิดเป็นของตัวเอง เพราะงั้นฉันถึงเชื่อเธอ"

นีรชาเบ้ปาก "ก็ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะ"

"เอาล่ะ ฉันไปอาบน้ำพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ต้องไปแข่งแต่เช้า" รสิกาลุกจากโซฟา หาวออกมาวอดหนึ่งแล้วเดินเข้าไปในห้อง

สองสามวันมานี้เธอมัวแต่ยุ่งเรื่องแข่งขันจนไม่ได้พักผ่อนเพียงพอ วันนี้คืนสุดท้ายแล้ว เธอก็ต้องพักผ่อนสะสมพลังกายสักหน่อย

นีรชาเองก็รู้ว่าเธอให้ความสำคัญกับการแข่งขันอะไรแบบนี้ขนาดไหน จึงไม่ได้รบกวนเธอ หลังจากที่เธอเดินเข้าไปอาบน้ำ ก็นั่งกอดโน๊ตบุ้คดูซีรีส์อยู่คนเดียว

คืนนี้รสิกาเข้านอนค่อนข้างไว อันที่จริงก็ไม่ได้หลับไวขนาดนั้น เพราะเธอมานอนห้องติรณา ส่วนนีรชานอนห้องเธอ

ในหัวของรสิกาเต็มไปด้วยเรื่องของถนิต ไม่รู้ว่าแผลบนตัวถนิตหายดีหมดหรือยัง ช่วงนี้ฝนก็ตกบ่อยด้วย คงไม่ดีกับแผลของเขาเท่าไหร่

เมื่อคิดมาถึงเรื่องนี้ รสิกาก็นอนครุ่นคิดอยู่ค่อนคืน เมื่อเห็นว่าเป็นเวลาตีสามแล้ว เธอถึงได้ขจัดความคิดวุ่นวายภายในหัวทิ้ง แล้วหลับตาลง

วันรุ่งขึ้นเวลาเจ็ดโมงเช้า เธอตื่นขึ้นมาด้วยใต้ตาที่คล้ำเหมือนหมีแพนด้า เมื่อเดินออกมาก็เห็นว่านีรชาตื่นขึ้นมาแล้ว กำลังทำอาหารเช้าอยู่ในครัว เมื่อได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวของเธอ ก็หันไปมอง

"พี่รุ้ง ตื่นแล้วเหรอ รีบไปอาบน้ำล้างหน้ามากินข้าวเช้าเร็ว"

รสิกามองมาที่เธออย่างประหลาดใจ "ทำอาหารเป็นด้วยเหรอ?"

นีรชาเอ่ยอย่างเขินๆ "ถ้าเป็นพวกอาหารเช้าก็พอได้ แต่ถ้าเป็นเมนูอื่นทำไม่เป็นหรอก"

เธอก็เหมือนเปรมสุธีร์นั่นแหละ ทำได้แค่อาหารง่ายๆ ถ้าต้องเข้าครัวทำอาหารจริงๆจังๆเหมือนที่รสิกากับถนิตทำเธอก็ไม่กล้าหรอก

"งั้นฉันไปอาบน้ำก่อน"รสิกายิ้มออกมา "ขอบคุณนะ"

"พี่รีบไปได้แล้ว"นีรชาเขินคำขอบคุณของเธอ

รสิกากลับมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้อง เมื่อเธอจัดการทุกอย่างเสร็จก็เป็นเวลาเจ็ดโมงครึ่ง

ทั้งสองทานข้าวเช้าเงียบๆจากนั้นก็ออกไปข้างนอก รสิกาขับรถตรงไปที่สตูดิโอ การแข่งขันจะเริ่มเวลาสิบโมงเช้า ตอนนี้จึงยังมีเวลาเหลือเฟือ

นีรชานั่งอยู่เบาะข้างๆหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาใครสักคน ผ่านไปสักพัก เธอก็บ่นพึมพำว่า "แปลกจัง......"

"มีอะไรเหรอ?" รสิกาหันหน้ามาถาม

"พี่ชายฉันไม่รับโทรศัพท์เลย" นีรชาวางโทรศัพท์ลง ขมวดคิ้วมุ่น "ยุ่งขนาดนั้นเลยเหรอ? ถึงไม่รับโทรศัพท์กันเลย"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ หัวใจของรสิกาพลันบีบรัด

ถนิต......คงไม่ได้เป็นอะไรไปใช่ไหม?

คิดมาถึงตรงนี้ รสิกาก็พบว่าหัวใจที่กว่าจะสงบลงได้พลันวุ่นวายขึ้นมาอีกครั้ง เธอคิดอะไรอยู่สักพัก ก็พูดกับนีรชาว่า "มีเบอร์แจ็คไหม?"

"แจ็ค?"นีรชานิ่งไป "ใครคือแจ็ค?"

"เลขาพี่ชายเธอ" รสิกาเอ่ยพูด "เขาต้องออกไปทำงานนอกสถานที่กับถนิตแน่ๆ ถ้าโทรหาเขาน่าจะติดต่อพี่ชายเธอได้"

นีรชาเอ่ยขึ้น "อย่างนี้นี่เอง แต่ว่าฉันไม่มีเบอร์เขานะ พี่รุ่งมีหรือเปล่า?"