บทที่ 204 อยากไปมิลานกับฉันไหม

เห็นอย่างนี้แล้ว ดูเหมือนว่ามันจะร้ายแรงจริงๆ......ร่างกายของเขาไม่ค่อยดี แล้วที่เมืองเอก็บังเอิญมีพายุเข้า เขาน่าจะล้มป่วย

"ไปหาหมอหรือยัง"รสิกาทำได้เพียงระงับความกังวลเอาไว้ และถามเบาๆ

"ไม่ได้ไป" ชัยเดชพูด "ได้ยินแจ็คบอกมาว่า ถนิตมีความหลังฝังใจกับโรงพยาบาลเลยไม่ยอมไป แถมยยังสั่งไม่ให้แจ็คบอกเรื่องนี้กับคุณด้วย"

"ไร้สาระ!"รสิกาพูดอย่างฉุนเฉียว "ทำไมไม่ยอมไปโรงพยาบาล เขาอยากตายนักหรือไง!"

เธอวิตกกังวลและโกรธไปพร้อมๆกัน เธอแทบอยากไปอยู่ต่อนหน้าถนิตในตอนนี้ จะได้ตบเขาสักครั้งสองครั้งเพื่อเรียกสติ

"นั่นสิ ผมก็คิดว่ามันไร้สาระเกินไป แต่คุณก็น่าจะรู้จักนิสัยของถนิตดี ไม่มีใครสามารถโน้มน้าวให้เขาทำในสิ่งที่เขาไม่อยากทำได้หรอก" ชัยเดชกล่าวอย่างช่วยไม่ได้

"ฉันเข้าใจแล้ว ขอบคุณที่โทรมาบอก" รสิกาพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อระงับความโกรธในใจของเธอ จากนั้นก็เอ่ยพูดกับชัยเดช

"ไม่เป็นไร เพื่อนกันทั้งนั้น"ชัยเดชเอ่ยพูดอย่างไม่ซีเรียส "แต่ร่างกายของเขาก็น่าจะยังมีปัญหาอยู่ อาการบาดเจ็บจากอุบัติเหตุยังไม่หายดีเขาก็ออกจากโรงพยาบาลมาทำงานแล้ว ถึงจะมีหมอคอยตรวจให้อยู่ตลอด แต่ถ้าเขาไม่พักรักษาตัว ต่อให้ยาดีแค่ไหนก็คงไม่มีประโยชน์เหมือนเดิม"

เมื่อชัยเดชพูดมาอย่างนี้รสิกาก็นึกขึ้นได้ ไม่เช่นนั้นจะอธิบายใบหน้าซีดๆของถนิตนั้นยังไง?

"ฉันจะให้นีรชาไปดูเขา งั้นฉันวางก่อนนะ" หลังจากที่รสิกาขอบคุณชัยเดชอีกครั้ง เธอก็วางสายโทรศัพท์ แล้วหันมาพูดกับนีรชาที่กำลังฟังอย่างตั้งใจ

"พี่ชายของเธอไม่สบาย ฉันไม่รู้รายละเอียดว่าเพราะอะไรยังไง วันนี้เธอเดินทางไปดูเขาหน่อยก็ดี"

"แล้วพี่ล่ะ?"นีรชาถามโดยไม่รู้ตัว ตอนแรกเธอว่าตั้งใจเอาไว้จะไปดูรสิกาแข่ง

"ฉัน..."รสิกาคิดว่าอีกฝ่ายกำลังถามว่าเธอจะไปด้วยไหม เธออยากตอบว่าไม่ไป แต่ครั้งนี้กลับเอ่ยปฏิเสธออกไปไม่ได้ หลังจากผ่านไปนานเธอก็พูดว่า "ไม่ไป"

เธอไปไม่ได้อยู่แล้ว... แม้ว่าช่วงนี้คุณท่านเฉลิมสิทธิ์จะจับตามองเธอน้อยลง แต่เธอก็ไม่สามารถทำตามใจตัวเองได้เพียงเพราะเหตุผลนี้

เพราะฉะนั้นเธอจึงไม่สามารถตามไปที่เมืองเอได้

นีรชางุนงงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็เข้าใจว่ารสิกาหมายถึงอะไร เธอถอนหายใจกับตัวเอง หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อเริ่มจองเที่ยวบิน

จากเมืองซีไปเมืองเอใช้เวลาไม่ถึงสามชั่วโมง นีรชาจึงจองไฟลต์บินเที่ยว11.00

"กระเป๋าเดินทางของเธออยู่ที่บ้าน งั้นฉันจะพาเธอกลับไปเอาก่อน" รสิกาเลี้ยวซ้ายที่สี่แยกถัดไป

เดิทีนีรชาอยากจะบอกว่าเธอนั่งแท็กซี่กลับก็ได้ แต่เมื่อเห็นฝนตกหนักข้างนอก รสิกาคงไม่วางใจให้เธอกลับเองแน่ๆ

ไม่รู้ว่าฝนตกตั้งแต่ตอนไหน

...

หลังจากรสิกาไปส่งนีรชาที่สนามบิน ก็เป็นเวลาสิบโมง โชคดีที่ของที่ต้องใช้ในการแข่งขันอยู่ที่สตูดิโอทั้งหมด เธอจึงโทรไปบอกให้พนักงานเอาของไปไว้ที่สถานที่แข่งก่อนล่วงหน้า เมื่อส่งนีรชาเสร็จเธอก็ขับรถไปที่สถานที่แข่งขัน

ในที่สุดเธอก็ถึงสถานที่จัดงานตอนสิบโมงตรง มีนักข่าวรออยู่ในที่นั่นมากมาย แน่นอนว่านักข่าวพวกนี้แตกต่างจากนักข่าวบันเทิง ถ้าต้องให้สัมภาษณ์ล่ะก็ รสิกาขอสัมภาษณ์กับนักข่าวพวกนี้ดีกว่า

หลายๆคนรอคอยรอบชิงชนะเลิศนี้มาอย่างยาวนาน ไม่ใช่แค่รสิกาเท่านั้น แต่ยังรวมถึงคนอื่นๆ ด้วย

ก่อนการแข่งขันจะเริ่ม ติรณาได้ส่งข้อความมาบอกให้เธอผ่อนคลาย ไม่ประหม่าจนเกินไป

รสิกาไม่ได้ประหม่าขนาดนั้น จึงทำเพียงแค่ส่งสติ๊กเกอร์ยิ้มกลับไป

แม้ว่าจะปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอยังประหม่าเมื่อลงสนาม แต่กระนั้นรสิกากลับรู้สึกมั่นใจ ซึ่งความมั่นใจนี้มาจากการที่เธอยอมรับว่าตัวเองแข็งแกร่งในสายอาชีพนี้