บทที่ 205 โชคหล่นทับ

เจเน็ตดูเหมือนจะเห็นความลังเลของรสิกา เธอจึงตบไหล่ของรสิกาด้วยรอยยิ้ม แล้วพูดว่า "ฉันจะให้เวลาคุณคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ รีบให้คำตอบฉันเร็วๆล่ะ"

"ขอบคุณค่ะ..." เมื่อได้มาเจอความใจดีของเจเน็ต รสิกาก็ทำได้เพียงขอบคุณอีกฝ่ายเท่านั้น

ตอนนี้เธอสับสนจนตัดสินใจไม่ถูก

เจเน็ตเดินออกไปแล้วแต่รสิกายังคงยืนเหม่ออยู่ที่เดิม จนกระทั่งบรู๊คมาถึง

ระหว่างการแข่งขัน บรู๊คคอยมองจากหลังเวที เขาไม่ได้ลงไปนั่งดูข้างล่าง เพราะมีนักข่าวอยู่ในที่สถานที่จัดงานเยอะมาก ถึงยังไงนี่ก็เป็นงานของเพื่อน ถ้าเขาออกไปขโมยซีนเพื่อนก็คงไม่ดีเท่าไหร่แน่

รอตั้งนานก็ไม่เห็นรสิกาเดินออกมา เขาเดินถามหาเธอกับคนอื่นตลอดทางจจนมาเจอเธอยืนเหม่ออยู่ตรงหน้าต่างตรงสุดทางเดิน กำลังพิงขอบหน้าต่างดูฝนตกหนักข้างนอก ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

เมื่อบรู๊คเดินเข้ามา รสิกาก็เห็นเขาจากเงาสะท้อนในหน้าต่าง ไม่รอให้เขาได้เอ่ยปากพูด เธอก็พูดว่า "เมื่อไหร่ฝนจะหยุดตกก็ไม่รู้"

"เมืองซีมีช่วงที่ฝนตกหนักติดต่อกันหลายวันแบบนี้ทุกปีนี้ ทำไม ยังไม่ชินอีกเหรอ" บรู๊คเดินไปหาเธอ หันมองม่านฝนด้านนอกแล้วเอ่ยพูด

"ก็...ไม่ชิน" รสิกาถอนหายใจและเงียบไปอีกครั้ง

บรู๊คเห็นว่าเธอมีบางอย่างในใจ แต่เขาไม่สามารถเดาได้ว่ามันคืออะไร เขาจึงไม่ได้พูดอะไรออกมา

ไม่นานก็ได้ยินเสียงของรสิกาพูดขึ้นมาว่า: "เมื่อกี้อาจารย์เจเน็ตบอกว่าอยากให้ฉันไปมิลานด้วย"

"มิลาน?" บรู๊คตกตะลึงครู่หนึ่ง แล้วหันมามองเธอด้วยความประหลาดใจ "เธอตกลงไปแล้วเหรอ?"

เจเน็ตเป็นพวกชื่นชอบคนที่มีพรสวรรค์และ ซึ่งรสิกาเป็นต้นกล้าที่ดี จึงไม่แปลกใจเลยที่ไม่อยากปล่อยให้รสิกาหลุดมือ

"ยังเลย" รสิกาส่ายหัว สีหน้าดูสับสน "ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะตกลงเปล่า"

"ทำไมล่ะ" บรู๊คถาม

"ฉันไม่รู้..."รสิกายังคงส่ายหัว "ก็แค่คิดว่าถ้าฉันไปมิลาน ก็ต้องอยู่ห่างจากพวกอาจารย์ เลยตัดสินใจไม่ได้"

แม้ว่ารสิกาจะไม่ได้แสดงออกมา แต่จริงๆ แล้วเธอเป็นคนที่รักบ้านมากๆ เวลาเธอไม่ได้ทำงาน เธอมักจะอยู่บ้านมากกว่าออกไปข้างนอก

"นี่เป็นเรื่องใหญ่ อย่าตัดสินใจอะไรที่จะทำให้เธอเสียใจภายหลังเด็ดขาด" บรู๊คไม่ได้ให้คำแนะนำใดๆ กบเธอ เพียงแค่พูดออกมาอย่างนั้น

หากเป็นเรื่องเล็กน้อย เมื่อก่อนบรู๊คก็พอจะแสดงความคิดเห็นอย่างเหมาะสมได้ แต่ตอนนี้เขาทำไม่ได้แล้ว

รสิกาต้องตัดสินใจเรื่องนี้ด้วยตัวเอง เพื่อที่ว่าหากเธอตัดสินใจผิดในอนาคต เธอก็จะไม่สามารถโทษคนอื่นได้นอกจากตัวเอง

"ฉันต้องกลับไปคิดดีๆก่อน" รสิกาลูบหน้าผากของเธอ "ฉันอยากไปเมืองเอ"

"เอาสิ" บรู๊คคิดว่าเธออยากไปผ่อนคลาย

"ฉันจองตั๋วไปแล้วเมื่อกี้ ว่าจะกลับไปเก็บของช่วงบ่ายแล้วออกเดินทางเลย"

"รีบขนาดนั้นเลย?"

"อยากไปเร็วๆจะได้กลับเร็วๆ" ใบหน้าของถนิตแวบเข้ามาในความคิดของรสิกา

อันที่จริงเธอยังคงเป็นห่วงถนิต นิสัยอย่างเขาพอได้ดื้อขึ้นมา แม้แต่นีรชาก็อาจจะเอาไม่อยู่

เธอคิดว่าถึงแม้เธอจะพูดอะไรไม่ได้ แต่อย่างน้อยถ้าได้ไปหา เธออาจจะพอโน้มน้าวเขาได้

"เดี๋ยวฉันไปส่งที่สนามบิน" บรู๊คบอก

"ไม่เป็นไร ฝนตกหนักขนาดนี้ อาจารย์อย่าลำบากเลย" รสิกาปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม "ฉันต้องไปแล้ว ถ้าช้ากว่านี้ เดี๋ยวพวกเขาจะรอ"

เธออยู่ในนี้นานแล้ว พวกน้ำน่าจะรอไม่ไหวแล้ว